ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΞΕΠΑΡΘΕΝΙΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Το ρολόι εκείνη την ώρα θα δείχνει 21:30, μερικοί θα τρέχουν να παραγγείλουν πίτσες και μπύρες, άλλοι θα τις περιμένουν και άλλοι, οι πιο προνοητικοί, θα τις έχουν προμηθευτεί και θα έχουν αράξει να απολαύσουν έναν ακόμη τελικό μεγάλης διοργάνωσης.

Περί Ολλανδίας, Ισπανίας και παγκοσμίου κυπέλλου ο λόγος. Ομάδες που έφτασαν εδώ αποκλείοντας μεγάλους αντιπάλους (Βραζιλία και Γερμανία αντίστοιχα), αν και δε θάμπωσαν σε κανένα ματς, όπως έκανε για παράδειγμα η Γερμανία. Πάντως, η αποτελεσματικότητα και η τύχη των Ολλανδών τους έφερε ως εδώ. Από την άλλη, η τύχη που έδερνε σε τόσα ματς τον Βίγια και οι ικανότητες των υπολοίπων έφεραν στον τελικό την Ισπανία. Καλώς ή κακώς, αυτές είναι οι ομάδες τού τελικού για το παγκόσμιο κύπελλο τού 2010.

Αρχικά, υπήρχαν ελπίδες ότι θα βλέπαμε Βραζιλία-Αργεντινή στον τελικό, με την Αργεντινή να 'χει στον πάγκο τον Μαραντόνα. Φανταστείτε τι θα γινόταν μόνο και μόνο από τον Ντιέγκο. Ολόκληρο σόου. Αλλά δεν τα κατάφεραν, αμφότερες στάλθηκαν σπίτι στους "8" από Ολλανδία και Γερμανία αντίστοιχα. Το ματς Βραζιλία-Ολλανδία το είδα μόνο στο πρώτο ημίχρονο και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη. Για το άλλο, όμως, έχω να πω ότι η Αργεντινή ήταν ανύπαρκτη. Βέβαια, από πλευράς ονομάτων ο τελικός θα ήταν πολύ μεγάλος, αλλά με βάση την απόδοση δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο. Για μένα είναι προτιμότερο, λοιπόν, που οι Ισπανοί αποτελούν τη μία ομάδα τού τελικού.

Για την Ισπανία το έγραψα και πριν αρχίσει το μουντιάλ, για μένα είναι με διαφορά η πληρέστερη ομάδα. Οι Ολλανδοί δεν είναι θεαματικοί, όμως είναι αποτελεσματικοί (έστω και με δόσεις τύχης), συγκεντρωμένοι και πολύ αφοσιωμένοι στον στόχο τους. Και οι δύο έχουν αρκετά καλές γραμμές στο κέντρο και την επίθεση, αν και για μένα (και για πολλούς άλλους επίσης) η Ισπανία υπερτερεί. Αλλά όχι με τόσο μεγάλη διαφορά, όπως στην άμυνα. Εκεί πέρα η Ισπανία έχει κατακράτος καλύτερους παίχτες και κατ' εμέ εκεί θα κριθεί ο τελικός.

Πικέ, Πουγιόλ, Ράμος, Καπντεβίγια είναι σαφέστατα καλύτεροι από Χάιτιγχα, Βαν ντε Βιλ, Βαν Μπρόνκχορστ, Ματάισεν, Όιερ και Μπουλαρούζ. Στο τέρμα ο Κασίγιας δεν μπορώ να πω εύκολα ότι έχει ισάξιο του παγκοσμίως, ο Σέζαρ τελευταία έχει δείξει ότι είναι απ' τους καλύτερους. Ο Στεκέλενμπουργκ είναι καλός, αλλά μέχρι εκεί. Και η γρήγορη ανάπτυξη τής Ισπανίας στις αντεπιθέσεις μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μερικά γκολ, ειδικά άμα ανοίξει το ματς. Οι επιθετικοί τής Ισπανίας είναι πολύ ταχύτεροι από τους αμυντικούς τής Ολλανδίας και θα τους δημιουργήσουν αρκετά προβλήματα. Φυσικά, όμως, μπορεί να γίνει καμιά στραβή για τους Ισπανούς, να σκοράρουν πρώτοι οι Ολλανδοί και μετά το ματς ή να είναι απελπιστικά κλειστό ή να γίνει τραμπάλα (γιατί λογικά οι Ισπανοί θα ισοφαρίσουν). Καμία από τις δύο ομάδες δε θα μείνει πίσω άμα δεχτεί γκολ, γιατί είναι τελικός και σαφώς δεν έχει άλλη επιλογή

Όσον αφορά την ιστορία, οι Ολλανδοί έχουν δύο συμμετοχές σε τελικούς το '74 και το '78, όπου ηττήθηκαν από Δυτική Γερμανία και Αργεντινή, δηλαδή από τους διοργανωτές. Σ' αυτό το μουντιάλ, οι διοργανωτές δεν έφτασαν ψηλά και αποκλείστηκαν από τους ομίλους. Οι Ισπανοί το καλύτερο που έχουν καταφέρει ήταν να φτάσουν ως την 4άδα.

Για τους τζογαδόρους, το χταπόδι έδειξε Ισπανία και ο παπαγάλος Ολλανδία. Αν έπαιζα στοίχημα, θα πόνταρα τα λεφτά μου σε Τόρρες και Αλόνσο (γιατί ο ένας χρωστά γκολ κι ο άλλος παίρνει τα σουτ άμα δεν βρεθεί κάθετη πάσα με το τσούκου-τσούκου). Απ' την Ολλανδία δεν έχω να προτείνω σκόρερ, μάλλον οι γνωστοί θα δράσουν, άμα βάλουν γκολ οι "οράνιε".

Η Ολλανδία έχει λοιπόν μία μικρή εμπειρία από τελικούς, ενώ η Ισπανία όχι. Η Ολλανδία είναι κάτι σαν την Καίτη Κολεσίδου Γκιούλμπαμπα, έχει φτάσει κοντά αλλά δεν τα 'χει καταφέρει. Οπότε, λίγο πριν ή λίγο μετά την αλλαγή τής μέρας (ανάλογα άμα θα τελειώσει στην κανονική του διάρκεια ο αγώνας ή όχι), θα μάθουμε ποια ομάδα θα 'χει κατακτήσει το τρόπαιο. Θα ξέρουμε, δηλαδή, ποια ομάδα θα έχει βιώσει το πιο γλυκό ξεπαρθένιασμα στην ιστορία...

ΟΛΛΑΝΔΙΑ - ΙΣΠΑΝΙΑ @ SOCCER CITY STADIUM, 21:30 ΝΕΤ.

UNDER ΓΙΑ ΙΣΠΑΝΙΑ, OVER ΓΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟ.

Ακόμη ένα φαβορί παρουσιάστηκε άθλιο σ' αυτό το μουντιάλ. Η διαφορά είναι ότι πέρασε, κατ' εμέ λόγω διαιτησίας και τύχης. Το γκολ τής Παραγουάης έπρεπε να μετρήσει, οφσάιντ στον σκόρερ δεν υπάρχει, ούτε κοντρόλ με το χέρι. Το ότι επηρεάζει τη φάση ο Καρντόσο είναι στην κρίση τού επόπτη. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως δεν το ακύρωσε επειδή θεώρησε ότι ο Καρντόσο επηρεάζει τη φάση, αλλά για άλλο λόγο.

Η Παραγουάη άξιζε γκολ, λοιπόν, και είχε την ευκαιρία να το πετύχει με πέναλτι. Ο Καρντόσο, όμως, δεν μπόρεσε να σκοράρει, μιας και ο Κασίγιας μάντεψε σωστά. Το ριπλέι το οποίο έδειξε η παραγωγή δεν το έδειξε για να πει ο Θεοφιλόπουλος τη μέγιστη μαλακία ότι η κάμερα δείχνει την κίνηση τού Κασίγιας, αλλά το ότι κάμποσοι Ισπανοί πάτησαν περιοχή πριν την εκτέλεση τού πέναλτι. Αλλά όταν είσαι ηλίθιος και άσχετο με το άθλημα, αυτά λες.

Στην αμέσως επόμενη φάση, οι Ισπανοί κέρδισαν πέναλτι μετά από καλό μακροβούτι τού Βίγια. Πρόκειται για φάση απ' αυτές που λες πως πιο πολύ το παίρνει ο επιτιθέμενος, παρά το κάνει αμυνόμενος. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Αλόνσο και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, όμως ο διαιτητής διέταξε σωστά επανάληψη. Στη δεύτερη εκτέλεση, ο τερματοφύλακας τής Παραγουάης απέκρουσε το σουτ τού Αλόνσο από τα 11 βήματα και έτσι το σκορ παρέμεινε 0-0.

Στην επόμενη φάση, υπάρχει καθαρό πέναλτι στον Φάμπρεγκας, το οποίο δε δόθηκε.

Τελικά το γκολ το πέτυχαν οι Ισπανοί, χάρη σε ενέργεια τού Αντρές Ινιέστα και χάρη στην κωλοφαρδία που δέρνει τον Νταβίντ Σίλβα. Εεεεε... Βίγια. Νταβίντ Βίγια τον λένε Θεοφιλόπουλε, όχι Σίλβα. Βίγια τον είπε μία φορά, Σίλβα τρεις. Ο Σιλβοβίγια, λοιπόν, πήρε το "ριμπάουντ" μετά το σουτ τού συμπαίχτη του στο δοκάρι, σουτάροντας και πετυχαίνοντας και τα δύο δοκάρια και, εν τέλει, σκοράροντας. Μ' αυτό το γκολ ο Σιλβοβίγια ισοφάρισε το ρεκόρ των 44 τερμάτων τού Ραούλ. Ξεφτίλα να το ισοφαρίζει αυτός, αλλά τι να κάνουμε...

Από την επίτευξη τού γκολ στο 82' και ως το τέλος τού αγώνα, δεν υπάρχει κάτι το αξισημείωτο.

Το πιο απρόσμενο γεγονός τής βραδιάς για μένα ήταν τα δύο (!) σουτ που έκανε ο Τσάβι. Δε θυμάμαι άλλο ματς στο οποίο να σούταρε δύο φορές, όποιος θυμάται κάποιο ας μου το υπενθυμίσει με σχόλιο.

Η Γερμανία συνέχισε στα γνώριμα γι' αυτήν μονοπάτια σ' αυτό το μουντιάλ και διέσυρε με τεσσάρα την Αργεντινή. Μίλερ, Κλόζε επί δύο και Φρίντριχ σκόραραν, με τους Αργεντίνους να είναι ανύπαρκτοι από τον αγωνιστικό χώρο. Μεγάλο over για τους Γερμανούς, οι οποίοι αξίζουν με μεγάλη διαφορά τη στέψη. Οι υπόλοιπες ομάδες των ημιτελικών είναι η Ισπανία, η Ολλανδία και η Ουρουγουάη, οι οποίες -σε σύκγριση με τους Γερμανούς- δεν έχουν παρουσιάσει κάτι το ξεχωριστό.

Ξεχωριστή αναφορά στον Μέσσι, όπως συνηθίζεται άλλωστε από τους περισσότερους. Τι έκανε ο Μέσσι σ' αυτό το μουντιάλ; Έβγαλε μερικές καλές πάσες. Κάτι παραπάνω έκανε; Για μένα όχι. Κανένα γκολ, καμία παρουσία του που να μπορεί να χαρακτηριστεί ηγετική, κανένα δείγμα μεγάλου (μεγάλου, όχι καλού ή ταλαντούχου) παίχτη, κανένα πειστήριο ότι ανήκει στην ελίτ τής παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας. Το φωνάζω πάρα πολλούς μήνες ότι για την απόδοσή του στην Μπαρτσελόνα ευθύνονται οι συμπαίχτες του. Με Τσάβι, Ινιέστα, Πέδρο, Μπούσκετς στο κέντρο είναι λογικό να παίρνεις καλές πάσες και να διευθύνουν εκείνοι το κέντρο και όχι οι αντίπαλοι. Με Άλβες, Πικέ, Πουγιόλ, ή ακόμη και Μιλίτο και Μάρκεζ στην άμυνα, υπάρχει μία δικαιολογημένη σιγουριά και, κυρίως, η ομάδα δε δέχεται πολλά γκολ. Η κατάσταση, δηλαδή, είναι αναστρέψιμη, ακόμη κι αν βρεθεί πίσω στο σκορ η Μπάρτσα.

Ένας πραγματικός ηγέτης, ένας σαν τον προπονητή του στην εθνική Αργεντινής, θα έπαιρνε την ομάδα απ' το χέρι και θα προσπαθούσε ακόμη και μόνος του. Δεν έχει κανείς την απαίτηση ο Μέσσι να αρχίσει να παίζει χωρίς να δίνει καμία πάσα ή να πάει να βάλει 5 γκολ μόνος του στους Γερμανούς. Όμως, για να τον χαρακτηρίζουν τόσοι εκατοντάδες χιλιάδες μεγάλο παίχτη, ηγέτη και όλα τα λοιπά, πρέπει να προσπαθήσει πιο πολύ από όλους τους υπόλοιπους μαζί και να πάρει πάνω του τις δύσκολες φάσεις. Να φάει κλωτσιές και να σταθεί όρθιος, να καταπιεί γρασίδι και χώμα αμάσητα, να παίζει άμυνα, να κάνει γενικά τα πάντα. Έτσι πράττουν οι ηγέτες, τουλάχιστον έτσι έπρατταν οι πραγματικοί ηγέτες, αυτοί της παλιάς σχολής που είναι άξιοι να μνημονεύονται ως μεγάλοι.

Ο Μέσσι φαίνεται ότι χωρίς εξαιρετικούς συμπαίχτες, δεν μππορεί να κάνει και πολλά. Ηγετική -σχετικά- παρουσία του ήταν αυτή στον ημιτελικό στο Ολντ Τράφορντ το 2008, όπου η Μπάρτσε ηττήθηκε με 1-0 από τη Γιουνάιτεντ και το γκολ του Πολ Σκόουλς. Εκεί ήταν όντως ο ηγέτης της Μπαρτσελόνα, προσπαθούσε μόνος του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και για όσους το θυμούνται καλύτερα, προέρχονταν από ορισμένα προβλήματα.

Μήπως ο Μέσσι έπαψε να είναι αυτός που ήταν; Μήπως τελικά δεν είναι αυτός ο θεός που λέτε πολλοί πως είναι; Ο αποκλεισμός τής Αργεντινής και κυρίως η μέτρια παρουσία τού Μέσσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο τής Ν. Αφρικής αυτά επιβεβαιώνουν.

Για τον παράγοντα κούραση, μπορώ να σας αναφέρω πολλούς ποδοσφαιριστές που στο παρελθόν έπαιξαν άπειρους αγώνες μέσα στη χρονιά και εμφανίστηκαν συνεπείς σε παγκόσμιο κύπελλο ή γιούρο. Για να μην σας πάω πολύ πίσω, αναφέρω τον Τσάβι. Καταπληκτικές συνεχόμενες χρονιές με την Μπαρτσελόνα, εξαιρετικό γιούρο το 2008 (όπως και ο Ινιέστα), σήκωσε το 2009 Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπαρτσελόνα, φέτος έφτασε στα ημιτελικά τής διοργάνωσης και εμφανίζεται εξαιρετικός στην εθνική ομάδα σ' αυτό το παγκόσμιο κύπελλο. Ο Τόρρες επίσης καλός, φέτος είχε 22 γκολ στα 32 ματς, κάτι που βουλώνει εν μέρει τον Θεοφιλόπουλο. Παλιότερα, Κρόιφ, Βαν Μπάστεν, Ζιντάν και πάρα πολλοί άλλοι. Δεν κουράζεται μόνο ο Μέσσι σ' αυτόν τον πλανήτη, όλοι οι ποδοσφαιριστές κουράζονται.

Και τέλος, πάω στον Θεοφιλόπουλο. Μεγάλο over έκανε απόψε ο Αλέξανδρος. Αμέτρητες μαλακίες και αμέτρητα λάθη. Από πού να ξεκινήσω; Άντε ό,τι θυμάμαι πρόχειρο. Το ριπλέι στο πέναλτι τού Καρντόσο είπε ότι το έδειξαν για την αντίδραση τού Κασίγιας, είπε τη φράση "το σμήνος των βουβουζέλ... μπόρα ήταν και πέρασε", τον Νταβίντ Βίγια τον απεκάλεσε τρεις φορές Νταβίντ Σίλβα και μάλιστα οι δύο διαδοχικά, αμέσως μετά την επίτευξη τού γκολ των Ισπανών. Τον τερματοφύλακα τον είπε Βαλντέζ, ενώ τον λένε Βιγιάρ. Αυτά θυμάμαι έτσι πρόχειρα.

Αυτός ο άνθρωπος έκανε και απεργίες μέσα στη βδομάδα. Πληρώνουμε απίστευτα πολλά εξτρά στη ΔΕΗ, για να τα στέλνει στην ΕΡΤ. Η ΕΡΤ έχει και άπειρες διαφημίσεις... Στέλνουμε αυτούς τους ηλίθιους, άχρηστους και κυρίως ΑΣΧΕΤΟΥΣ, να κάνουν διακοπές ένα μήνα στη Ν. Αφρική με τα δικά μας λεφτά. Και μέσα σ' όλα, κάνουν και απεργίες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά! Ντροπή και αίσχος!

'Η να ιδιωτικοποιηθεί η ΕΡΤ ή να κοπούν οι πόροι της ΔΕΗ, αυτό το πράμα δε γίνεται να συνεχιστεί. Ας δίνει η ΔΕΗ μέρος των εσόδων της στην ΕΡΤ χωρίς τα εξτρά, αυτά να μένουν στις τσέπες μας. Και να πληρώναμε για να ακούγαμε Σωτηρακόπουλο ή Καραλή, για παράδειγμα, άντε να δίναμε λίγα ευρώ εξτρά. Αλλά όχι κι έτσι.

Σε κάθε ματς που περιγράφει ο Θεοφιλόπουλος, λέει για τις βουβουζέλες, την καταπληκτική τηλεοπτική κάλυψη και αν περιγράφει Ισπανία, λέει για την κακή φόρμα τού Φερνάντο Τόρρες.

Άμα είναι έτσι, να στείλουν και μένα εκεί να σχολιάζω και να περιγράφω. Αυτό που κάνουν είναι άκρως προκλητικό.

Κι επιτέλους, ας κάνει η FIFA κάτι για να διορθώνονται τα διαιτητικά λάθη. Κι πιο σίγουρη λύση είναι η χρήση των μόνιτορ. Εγώ λέω πως το γκολ τής Παραγουάης έπρεπε να μετρήσει, ο Καρντόσο δεν επηρεάζει τη φάση, μαζί με τον αμυντικό είναι στην αρχή τής μπαλιάς.

Και τέλος, ρωτώ. Ποιος θεωρεί ότι ο επόπτης σήκωσε τη σημαία επειδή θεωρεί ότι ο Καρντόσο επηρεάζει τη φάση; Και πόσοι θεωρούν ότι το κάνει για άλλο λόγο; Στην εκτέλεση τής Παραγουάης έπρεπε να δοθεί επανάληψη και δε δόθηκε, στης Ισπανίας δόθηκε για να μην υπάρχουν φωνές περί δεύτερης αδικίας, ενώ το πέναλτι που έπρεπε να δοθεί υπέρ των Ισπανών, δε δόθηκε ποτέ. Κι αυτά έγιναν μόνο σε ένα ματς. Γιατί αν πιάσουμε από την αρχή το μουντιάλ αυτό, θα πάμε να πέσουμε στον γκρεμό...

Οι ημιτελικοί θα διεξαχθούν Τρίτη και Τετάρτη. Την Τρίτη έχουμε το Ολλανδία-Ουρουγουάη και την Τετάρτη το Γερμανία-Ισπανία.

Η μοναδική που αξίζει να στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια είναι η Γερμανία και αυτό δεν επιδέχεται ουδεμία αντίρρηση.

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ Η ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ... ΤΥΧΑΙΟ; ΕΛΠΙΖΩ.

Στην αρχή τής διοργάνωσης μου έκαναν εντύπωση οι πολλές αποβολές και τα αρκετά δοκάρια, εκτός, βέβαια, από το άθλιο θέαμα που παρακολουθούσαμε επί 10 μέρες. Από προχθές, όμως, τα πράγματα άλλαξαν.

Και σε προηγούμενα μουντιάλ υπήρξαν διαιτητικά λάθη, άλλα μικρά ή αλλιώς ανθρώπινα και άλλα κραυγαλέα, αλλά σε τόσο εξοργιστικό και εξευτελιστικό βαθμό δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι ανάλογο.

Το σουτ του λάμπαρντ πέρασε μισό και βάλε μέτρο μέσα από τη γραμμή, αλλά άντε εδώ να συγχωρήσω και τον επόπτη και τον διαιτητή. Βέβαια, ο Καπέλο από τον πάγκο του το είδε ξεκάθαρα ότι η μπάλα πέρασε τη γραμμή και πανηγύρισε, όμως άντε να πάει στο καλό και να πιστέψουμε όλοι ότι δεν έγινε σκόπιμα. Βλέποντας, όμως, στο μόνιτορ την επανάληψη τής φάσης, γιατί δεν κατοχυρώθηκε το γκολ; 

Με την Αγγλία ήμουν (λόγω Τζέραρντ, δε μ' άρεσε ποτέ η μπάλα που έπαιζε), αλλά ήταν φανερό πως μόνο οι Γερμανοί υπήρχαν στο γήπεδο μέχρι να μειωθεί το σκορ. Έπειτα, όμως, το σκηνικό θα άλλαζε άρδην εάν τελικά το γκολ μετρούσε. Οι Γερμανοί τα δύο γκολ που σκόραραν στο β' ημίχρονο ήταν από αντεπιθέσεις, στις οποίες παίρνουν άριστα σ' αυτό το μουντιάλ. Οι Άγγλοι είχαν βγει μπροστά για να ισοφαρίσουν και με τη βούλα κι έτσι οι Γερμανοί βρήκαν τους χώρους να αντεπιτεθούν και να διευρύνουν το σκορ, φτάνοντας στο 4-1.

Γιατί δύσκολα θα έπαιζαν οι Άγγλοι μπροστά, αν είχαν στα χέρια τους το 2-2. Λογικά, θα προσπαθούσαν να κλέψουν το ματς. Δε νομίζω να τα κατάφερναν, αλλά θα είχαν την ευκαιρία την οποία δικαιούνταν λόγω του γκολ. Το κατά πόσο ο διαιτητής έκατσε να σκεφτεί όλη την ιστορία με τον Τζεφ Χαρστ και το γκολ-φάντασμα του τελικού του 1966, αυτό μπορεί να μην το ξέρει ούτε ο ίδιος. Πάντως στη μια φάση η μπάλα φαίνεται να μην περνάει τη γραμμή, είναι άκρως οριακή για την ακρίβεια, ενώ στην άλλη η μπάλα έχει περάσει καταφανέστατα μέσα, κάτι που κατάλαβε ολόκληρος ο πλανήτης και χωρίς κανένα ριπλέι.

Και πέρα από τη δίκαιη συντριβή τής Αγγλίας και την πανηγυρική πρόκριση των "πάντσερ", είδαμε ακόμη σπουδαιότερο εργάκι στο βραδινό ματς της 27ης Ιουνίου... Αργεντινή-Μεξικό, με τους Μεξικανούς να παίζουν τους Αργεντίνους στην αρχή τους και να έχουν δύο εκπληκτικά σουτ (το ένα στο δοκάρι και το άλλο ελάχιστα άουτ λόγω... φάλτσων της Jabulani), με τα οποία θα μπορούσαν (και άξιζαν) να ανοίξουν το σκορ. Το σκορ, τελικά, το άνοιξε ο Τέβεζ προ κενής εστίας, από θέση μόλις 5 μέτρα οφσάιντ. Κι εδώ ρε μάγκες, να πω πως δεν το είδε ο επόπτης. 

Αμέσως μετά, όμως, είδαν στα μάτριξ τού γηπέδου τη φάση και έκαναν μία "μίνι σύσκεψη" σχετικά με την απόφαση. Κι εφόσον είδαν και κατάλαβαν το τεράστιο λάθος που έκαναν, συνέχισαν... κανονικά! Άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία από τις πιο εξοργιστικές, ηλίθιες και "περίεργες" αποφάσεις όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο! 

Δεν πιστεύω ότι έχει στηθεί το ο,τιδήποτε, αλλά κάλλιστα μπορώ να πιστέψω ότι η FIFA αφήνει περιθώρια στους διαιτητές να "σπρώχνουν" τις ομάδες τής προτίμησής τους. Και αυτό φάνηκε πολύ περισσότερο στο Αργεντινή-Μεξικό, γιατί στον άλλον αγώνα το είδαν στο ημίχρονο, 10 και βάλε λεπτά μετά την επίτευξη του μη κατοχυρωμένου γκολ υπέρ των Άγγλων. Αλλά το να βλέπεις εκείνη τη στιγμή το λάθος σου και να μην αλλάζεις την απόφασή σου, ε αυτό μόνο να βρωμάει μπορεί και τίποτα άλλο.

Γενικά, η διαιτησία του μουντιάλ δεν είναι κάτι άξιο θαυμασμού, μάλλον άξιο καρπαζιάς είναι, αλλά ελέω FIFA δεν υπάρχει πρόοδος. Χρόνια τώρα σκέφονται την ενσωμάτωση μικροτσίπ στις μπάλες, για να καταλαβαίνουν άμα περνάει τη γραμμή ή όχι. Εγώ προτείνω τη χρήση των μόνιτωρ, η οποία "απαγορεύεται". Την αποβολή, όμως, στον Ζιντάν στον τελικό τού 2006 την έδωσαν αφού είδαν το ριπλέι στο μόνιτορ! 

Το θέμα δεν είναι ποιος θα είναι ο τρόπος να λυθεί το θέμα, αρκεί να λυθεί. Δεν είναι σούπερ λιγκ το μουντιάλ (και το Τσάμπιονς Λιγκ) για να έχουμε 5 τηλεδιαιτητές να προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν για μία τυχαία κοτσάνα που ξεστόμισαν, ούτε τα ίδια χρήματα πέφτουν από τους διοργανωτές, ούτε από τους χορηγούς, ούτε είναι τόσο ποιοτικό το επίπεδο. Αλλά για τόσο μεγάλες διοργανώσεις, είναι κρίμα. Πάλι καλά, δηλαδή, που δεν υπάρχει παρόμοια διαιτησία στα Ολυμπιακά Αθλήματα...

Ας βρει, λοιπόν, η FIFA έναν τρόπο να λαμβάνουν οι διαιτητές σωστές αποφάσεις κι ας αφήσει τις παπαρολογίες να μην προβάλλονται ξανά οι φάσεις από τις οθόνες στα γήπεδα και τις λοιπές σαχλαμάρες. Ο ανθρώπινος παράγοντας θα συνεχίσει να υπάρχει με το οφσάιντ και με άλλες περιπτώσεις, ας μην προκαλεί η ομοσπονδία τους διαιτητές να κάνουν λάθη και να 'χουν και τη δικαιολογία στο τσεπάκι...

Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ.

Η 22η Ιουνίου πρέπει να καθιερωθεί ως ημέρα τιμής προς τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, προς τον άνθρωπο που μάγεψε έναν ολόκληρο πλανήτη με τα όσα κατόρθωσε στα χρόνια της καριέρας του.

Ήταν 22 Ιουνίου τού 1986 και ο αγώνας Αργεντινή - Αγγλία γινόταν στο Στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό. Την προηγούμενη μέρα είχαν συμπληρωθεί 16 χρόνια από τον σπουδαίο τελικό μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, με τους Βραζιλιάνους να επικρατούν με 4-1 και να κατακτούν το τρίτο τους Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο τελικός, μάλιστα, είχε λάβει χώρα σ' εκείνο το γήπεδο.
Άγγλοι και Αργεντίνοι παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο, με το μυαλό τους σίγουρα να πηγαίνει και στα όσα είχαν διαδραματιστεί εξαιτίας της διαμάχης των δύο χωρών για τα νησιά Φόκλαντ. Το βλέμμα τού Μαραντόνα στην αρχή τα λέει όλα.

Ποδοσφαιρικοί λαοί και οι δύο, με τους Άγγλους να διακρίνονται πάντα για τη δύναμη και το τσαγανό και τους Αργεντίνους για τους πιο ντελικάτους παίχτες. Αλλά εκείνη την ημέρα στο γήπεδο υπήρχαν ο Μαραντόνα και άλλα 21 άτομα. Το πρώτο γκολ τής Αργεντινής το πέτυχε χρησιμοποιώντας το -πασίγνωστο πια- "χέρι τού Θεού", αλλά -όπως όλοι ξέρουμε- μετά από λίγο έκλεισε τα στόματα κάθε ποδοσφαιρόφιλου επί Γης με το "γκολ τού αιώνα". Γκολ που δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δει ποδοσφαιρόφιλος σε αυτόν τον γαλαξία.

Τελικά, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο λίγες μέρες αργότερα και το σήκωσε ψηλά πρώτος, ως αρχηγός, στα 25 του χρόνια.

Όμως, η 22η Ιουνίου έχει κι άλλο σημαδιακό χαρακτήρα για τον Ντιέγκο. Το 1994 πέτυχε το τελευταίο του γκολ με το εθνόσημο κόντρα στην Ελλάδα, στον τελευταίο του αγώνα με την εθνική. Η συνέχεια είναι γνωστή, αν κι εγώ πιστεύω τα λόγια τού Ντιέγκο περί της διαφοράς των ουσιών στο ενεργειακό ποτό που του είχε χορηγηθεί τότε.

Ο Μαραντόνα τελείωσε την καριέρα του στην εθνική ομάδα στα 33 του χρόνια. Θεωρώ ότι είχε πάρα πολλές πιθανότητες να κατακτούσε ακόμη ένα παγκόσμιο κύπελλο, αλλά η FIFA ποτέ δεν τον συμπάθησε και ίσως να παίχτηκαν διάφορα παιχνίδια κάτω απ' το τραπέζι.
Άσχετα από όλα αυτά, η ημερομηνία αυτή ήταν, είναι και θα είναι σημαδιακή για τον Ντιεγκίτο. Ήταν, είναι και θα είναι, δηλαδή, αφιερωμένη εκ μέρους μου στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εναντίον Αγγλίας:



Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εναντίον Ελλάδας:




Simply Diego:

Σήμερα είναι η δεύτερη φορά που ο Μαραντόνα καλείται 22 Ιουνίου να αντιμετωπίσει την Ελλάδα. Απλά, αυτή τη φορά δεν μπορεί να μπει και να παίξει μπάλα, μπορεί μόνο να παρακολουθήσει και να κοουτσάρει από τον πάγκο. Το αν θα επικρατήσει τελικά ή όχι, θα το μάθουμε σε λίγες ώρες.

ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

Ναι, αναφέρομαι στον Ντιεγκίτο. Στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, στον "θεό", στον άνθρωπο που αξίζει να παρακολουθείς ακόμα κι άμα ξύνεται!

Ποιος δεν είδε και δε θαύμασε τις αντιδράσεις του στον πάγκο, κατά τη διάρκεια τού αγώνα Αργεντινή-Νιγηρία; Ήταν πιο πορωμένος απ' τους παίχτες του και σε ορισμένα σημεία τού αγώνα -εκεί που οι Αργεντίνοι έπαιζαν πασούλες για να περάσει η ώρα-, οι αντιδράσεις τού Ντιέγκο είχαν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον απ' ό,τι το ίδιο το ματς!

Κι όμως, ο Μαραντόνα κατάφερε κι αυτό. Ο τέταρτος τού έκανε μερικές παρατηρήσεις, αλλά τι να του πει κιόλας... Τόσα χρόνια μυαλά δεν άλλαξε, ποιος ο λόγος να το κάνει τώρα; Εξάλλου, κάθε ποδοσφαιρόφιλος αυτό αγάπησε, την "αναρχία" που βγάζει εντός αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου.

Εντύπωση μου προκάλεσε το ότι δεν άναψε ούτε ένα απ' τα αγαπημένα του κουβανέζικα πούρα, περίμενα πώς και πώς να γίνει κάτι τέτοιο και να το δείξει η κάμερα, ώστε να αρχίσει ο Θεοφιλόπουλος να λέει τις δικές του γνωστές χαζομάρες και να γελάει μόνος του, νομίζοντας ότι ξεστόμισε κάτι εξαιρετικά πετυχημένο.

Ίσως να το ξέχασε από το άγχος που είχε για την πρεμιέρα τής ομάδας του, η οποία τελικά ήταν νικηφόρα, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να πάρει την ισοπαλία η Νιγηρία. Ο Ντιέγκο ειδικά στο γκολ και στο τέλος τού αγώνα ήταν απολαυστικός με όσα έκανε. Αν και γερασμένος, με κοστούμι, με γραβάτα και με μούσια (βάζω στοίχημα ότι δε θέλει κοστούμια και γραβάτες), παραμένει ο ένας και παντοτινός θεός τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Και το επεσήμαναν σωστά στη μετάδοση τής ΝΕΤ, αν οι συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές, δε θα είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει και τον εαυτό του στην 23άδα. Να είστε σίγουροι ότι θα έμπαινε μέσα και θα έπαιζε καλύτερα από όλους, θα έσβηνε ολοκληρωτικά τον Μέσσι και ο κόσμος θα καταλάβαινε ποιος είναι θεός και ποιος απλά ικανός γήινος...

Δύο άνθρωποι έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και ως παίχτες και ως προπονητές. Ο ένας είναι ο Μάριο Ζαγκάλο, μέλος τής Βραζιλίας τού 1958 και του 1962 και προπονητής της μυθικής Βραζιλίας τού 1970. Ο άλλος είναι ο Der Kaiser τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ο Φρανζ Μπεκενμπάουερ, ο οποίος το κατέκτησε ως παίχτης το 1974 και ως προπονητής το 1990, κόντρα μάλιστα στην Αργεντινή τού Μαραντόνα.

Άσχετα από το τι θα κάνει η Αργεντινή στη διοργάνωση που βρίσκεται σε εξέλιξη, ένα είναι σίγουρο. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ήταν, είναι και θα είναι ο παντοτινός θεός τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου!

Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ, ΟΙ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ, Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΟΙ ΜΟΝΑΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΣΣΙ.

Η έναρξη τού Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι προ των πυλών. Το απόγευμα τής Παρασκευής (17:00 ώρα Ελλάδος) και μετά από υπομονή τεσσάρων ετών και δύο ημερών (ήταν 9 Ιουνίου τού 2006 όταν άρχισε το τελευταίο μουντιάλ), η τεράστια αυτή διοργάνωση θα ξεκινήσει. Τα φαβορί είναι τα γνωστά, όμως μπορεί τελικά το αποτελέσματα να κριθεί από συγκεκριμένους παράγοντες. Ενδεικτικά, αναφέρω πέντε ομάδες. Ισπανία, Ολλανδία, Βραζιλία, Αγγλία και Αργεντινή.

Ισπανία: Η πληρότητα στο μεγαλείο της.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για την πληρέστερη ομάδα τής διοργάνωσης και δε γίνεται να το αρνηθεί κανείς. Η ομάδα αυτή θα στερηθεί τον Μάρκος Σέννα, έναν εξαιρετικά χρήσιμο παίχτη (βλ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τού 2008 όταν και οι Ισπανοί πήραν το τρόπαιο), όμως οι παίχτες που έχει στην αποστολή φτάνουν και περισσεύουν.

Με Κασίγιας, Ρέινα ή και Βαλντές στο τέρμα, οι Ισπανοί μπορούν να νιώθουν ασφαλείς. Για το κέντρο τους δε χρειάζεται να λέμε πολλά, όταν μία ομάδα έχει μέσα Τσάβι, Ινιέστα, Φάμπρεγκας, Αλόνσο και Μπούσκετς. Και στην επίθεση υπάρχουν ο Βίγια, ο Τόρρες, ο Μάτα, ο Γιορέντε, ο Σίλβα και ο Ροντρίγκεζ. Δε νομίζω να σας χάλασαν οι παραπάνω παίχτες.

Αν, λοιπόν το παγκόσμιο κύπελλο κριθεί από το βάθος τού πάγκου και την πληρότητα σε όλες τις θέσεις, τότε η Ισπανία θα είναι αυτή που θα το σηκώσει (για πρώτη φορά στην ιστορία της).

Ολλανδία: Η ομάδα των αναχρονισμών.

Ολλανδία... Ολλανδία... Ολλανδία... Έχουν περάσει τόσοι και τόσοι μεγάλοι παίχτες από τους "Οράνιε", με πρώτον και καλύτερο τον Γιόχαν Κρόιφ. Άρι Χάαν, Ρόμπι Ρέζεμπρινκ, Τζόνι Ρεπ, Γιόχαν Νέεσκενς, Ρούντ Κρολ, Μάρκο Βαν Μπάστεν, Φρανκ Ράικαρντ, Ρουντ Γκούλιτ, Ντένις Μπέργκαμπ, Φρανκ Όβερμαρς, Έντγκαρ Ντάβιντς, Ρούουντ Βαν Νιστελρόι, Σουρμπίρ, Γιαπ Στάαμ, Ρόναλντ Κούμαν και οι παίχτες δεν έχουν τελειωμό.

Όμως, ΚΑΝΕΝΑΣ από αυτούς δεν κατάφερε να σηκώσει το παγκόσμιο κύπελλο. Δύο σερί τελικούς έχουν παίξει οι Ολλανδοί, το 1974 και το 1978, με τη Δυτ. Γερμανία και την Αργεντινή να επικρατούν και να σηκώνουν το τρόπαιο. Το Total Football ή Total Voetball, όπως είναι στα ολλανδικά, ήταν ό,τι ωραιότερο είδε κανείς ποδοσφαιρόφιλος. Είτε παρακολουθούσε κανείς τον Άγιαξ είτε την εθνική, το ίδιο πράμα ήταν. Απλή μαγεία και απόλαυση.

Η ομάδα που κατεβαίνει στη Ν. Αφρική δεν είναι καθόλου κακή, όμως σε καμία μα καμία περίπτωση δε συγκρίνεται με τις ομάδες τού '74, τού '78, τού '90 και τού '98. Παρ' όλ' αυτά, είναι καλή. Ίσως, λοιπόν, επέλθει ο αναχρονισμός. Μπορεί άλλες Ολλανδίες να είναι αυτές που δικαιούνται ένα παγκόσμιο κύπελλο, αλλά δε νομίζω να έπεφτε βαρύ το κύπελλο στους υποστηρικτές των "Οράνιε". Όταν μία χώρα έχει βγάλει τόσους σπουδαίους παίχτες, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να καταφέρει...

Ο Σνάιντερ, ο Ρόμπεν και οι υπόλοιποι ίσως κάνουν αυτό που δεν κατάφεραν μεγέθη όπως ο Κρόιφ και ο Βαν Μπάστεν, να κερδίσουν δηλαδή αυτήν την υπέρτατη διάκριση. Η κατάκτηση τού παγκοσμίου κυπέλλου από την Ολλανδία θα ήταν μία άτυπη και αναχρονισμένη απόδοση δικαιοσύνης, η οποία βέβαια σαφέστατα και υφίσταται σπανιότατα στην μπάλα.

Βραζιλία: Η χαρά της μπάλας και της ψυχολογίας.

Όταν έχεις κερδίσει 5 παγκόσμια κύπελλα και τη φανέλα έχουν φορέσει ονόματα όπως ο Ρονάλντο, ο Γκαρίντσα, ο Βαβά, ο Ντιντί, ο Πελέ, ο Τοστάο, ο Ριβελίνο, ο Γκέρσον, ο Ζίκο, ο Σώκρατες, ο Ριβάλντο, ο Καφού, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Κάρλος Αλμπέρτο κι άλλοι τόσοι κι άλλοι τόσοι, η ψυχολογία είναι με το μέρος σου. Βλέποντας την κοινή αποδοχή τού κόσμου και ακούγοντας τις επευφημίες για το εκπληκτικό θέαμα που αποδίδεις, φτάνεις σε άλλο επίπεδο. Εξάλλου, Βραζιλία είναι αυτή...

Η τωρινή Βραζιλία δε στερείται τόσο ποιοτικά από την ομάδα τού 2002 που κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο, αλλά υπάρχουν δύο τέραστιες διαφορές. Η πρώτη αφορά τον Ρονάλντο, τον καλύτερο επιθετικό που ακούμπησε ποτέ τόπι μαζί με τον Βαν Μπάστεν. Η δεύτερη αφορά τα... ονόματα. Τα ονόματα ίσως δε γεμίζουν τα αυτιά πολλών (μεταξύ αυτών και εμένα), αλλά αν η απόδοση κυμαίνεται στα ζητούμενα επίπεδα, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το βάρος πέφτει πάνω στον Κακά, ο οποίος θα αναλάβει να κινήσει τα νύματα για ολόκληρη την ομάδα. Με διαθέσιμους τους Σέζαρ, Μαϊκόν, Ντάνιελ Άλβες, Λούσιο, Κακά, Ρομπίνιο, Φαμπιάνο, Ελάνο, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Ζούλιο Μπαπτίστα, Μέλο, Λουιζάο, Νιλμάρ, Γκραφίτε, Αουρέλιο Γκόμες, Ντόνι, Ζουάν, Τιάγκο Σίλβα, Χοσέ, Κλέμπερσον, Ραμίρες, Ζιλμπέρτο και Μισέλ Μπαστός, ο Ντούνγκα μπορεί να φέρει το έκτο παγκόσμιο κύπελλο στο Ρίο.

Ο Πάτο απουσιάζει, κάτι που δεν ήταν και τόσο αναμενόμενο, σ' αντίθεση με τις απουσίες των Ροναλντίνιο, Αντριάνο και Ρονάλντο τις οποίες όλοι περίμεναν. Το κατά πόσο ο Ντούνγκα έκανε λανθασμένη επιλογή θα κριθεί σε λίγες μέρες.

Η Βραζιλία είναι το πιο βαρύ όνομα στην ιστορία τού θεσμού, έχει με το μέρος της την ψυχολογία, παίζει συχνά διαστημική μπάλα, έχει στη σύνθεσή της τον Κακά και κάνει τον αντίπαλο να τρέμει ακόμα και στο άκουσμα τού ονόματός της. Είναι ένα απ' τα μεγαλύτερα -αν όχι το μεγαλύτερο- φαβορί και για αυτήν τη διοργάνωση και μένει να το αποδείξει και η ίδια στην πράξη. Εάν βασιστεί εκεί που πρέπει, έχει πάρα πολλές πιθανότητες να τα καταφέρει.

Αγγλία: Η ομάδα των μονάδων και τού Φάμπιο Καπέλο.

Σε ποια διοργάνωση δεν ήταν φαβορί για κατάκτηση και η Αγγλία; Την απάντηση την ξέρετε. Αν έπρεπε να τη χαρακτηρίσω, θα τη χαρακτήριζα ως ομάδα των μονάδων. Αν πάρει κανείς τους παίχτες έναν έναν μπορεί να τρομάξει (με την καλή έννοια), το σύνολο όμως μπάζει. Οι Ρούνεϊ, Τζέραρντ, Λάμπαρντ, Τέρρυ, Κάρικ, Λένον, Άσλεϊ Κόουλ, Κάραχερ, Τζο Κόουλ, Χέσκυ, Ντεφόε, Μίλνερ, Μπάρυ και λίγοι ακόμα ως παίχτες είναι εξαιρετικοί και στους συλλόγους τους είναι αρκετά αποδοτικοί. Αν τους βάλεις μέσα, όμως, ως συμπαίχτες, μπορούν να τα κάνουν θάλασσα με χαρακτηριστική ευκολία και ταχύτητα.

Κι εδώ είναι που αναλαμβάνει δράση ο προπονητής. Ο λόγος για τον Φάμπιο Καπέλο, ο οποίος έχει κατακτήσει τα πάντα ως προπονητής σε συλλόγους. Εάν, λοιπόν, μπορέσει ο Καπέλο να... συνολοποιήσει αυτές τις μονάδες, θα έχει δημιουργήσει ένα τέρας. Αλλά εδώ και τόσα χρόνια κανείς δεν το κατάφερε, είναι σίγουρο πως το έργο τού Φάμπιο είναι πολύ δύσκολο. Η τελευταία "διάκριση" τής Αγγλίας, αν δεν κάνω λάθος, ήταν η συμμετοχή στα ημιτελικά τού μουντιάλ τού 1990, με τον Μπόμπυ Ρόμπσον στον πάγκο.

Η πορεία τής Αγγλίας σε αυτή τη διοργάνωση κατ' εμέ εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από τον προπονητή της. Έχει καταφέρει πολλά και μπροστά του έχει ξεδιπλωθεί μία απίστευτη πρόκληση. Μένει να δούμε αν ο Καπέλο θα δικαιώσει όσους τον πιστεύουν ή αν θα συνεχίσει η εθνική Αγγλίας να δίνει δικαιώματα για χλευασμό όσον αφορά το παγκόσμιο κύπελλο. Θα ξέρουμε σε λίγο καιρό.

Αργεντινή: Η συνέχεια (;) τής φετινής πορείας τού Μέσσι και ο Ντιέγκο.

Προπονητή δεν έχουν, αλλά έχουν Μέσσι. Το 1978 το πήρε με τον Μενότι και το 1986 με τον Μπιλάρδο, τώρα φιλοδοξεί να το σηκώσει με προπονητή τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο δεν το 'χει, αυτό φάνηκε κάμποσες φορές. Διαθέτει, πάντως, ένα εξαίσιο υλικό και αν το εκμεταλλευτεί, μπορεί να φέρει την Αργεντινή στην κορυφή τού κόσμου.

Μεγάλο στοίχημα για την ομάδα αυτή είναι η απόδοση που θα έχει ο Μέσσι. Ο παίχτης τής Μπαρτσελόνα φέτος έβγαλε μάτια καθ' όλη τη διάρκεια τής ποδοσφαιρικής χρονιάς, σημειώνοντας 47 γκολ. Θα έχει δίπλα του τους Μασεράνο, Ντεμικέλις, Παστόρε, Ντι Μαρία, Σάμουελ, Γκουτιέρεζ, Ιγκουαϊν, Μιλίτο, Παλέρμο, Τέβεζ, Βερόν, Αγκουέρο και άλλους. Είναι λίγοι; Φυσικά και όχι. Με την κατάλληλη διαχείριση τού υλικού αυτού, η Αργεντινή μπορεί να σβήσει κάθε αντίπαλο, αν σταθεί βέβαια και λίγο τυχερή με τις διασταυρώσεις. Πέραν της Ισπανίας και της Βραζιλίας, δε νομίζω να υπάρχει κάποια ομάδα που σε μεταξύ τους αγώνα μπορεί να φέρει τον τίτλο τού φαβορί.

Το πόσο ποιοτικός παίχτης ήταν ο Μαραντόνα δε χρειάζεται ανάλυση, ακόμα και τα πιτσιρίκια γνωρίζουν το όνομά του και έχουν δει βίντεό του. Το πόσο άσχετος, όμως, προπονητής είναι ο Μαραντόνα, το 'χουν δει επίσης όλοι. Για να έχει τύχη η Αργεντινή σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο, ο Μαραντόνα θα πρέπει να αφήσει ελεύθερους τους παίχτες του να παίξουν την μπάλα που ξέρουν και μπορούν.

Αν, εκτός των άλλων, ο Μέσσι καταφέρει να διατηρήσει τη δαιμονιώδη φόρμα που είχε επί μήνες, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να πάει το τρόπαιο στο Μπουένος Άιρες. Και σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο, θα γίνουν ακόμη περισσότερες συγκρίσεις με τον Ντιέγκο και ο Μέσσι θα έχει φτάσει στο ζενίθ τής καριέρας του. Μπορεί να μην συμφωνείτε, μπορεί να είναι μόλις 23 (τα συμπληρώνει 24 Ιουνίου), αλλά αν δει κανείς τα τρόπαια που έχει ήδη κατακτήσει κι αν προσθέσει και ένα παγκόσμιο κύπελλο, ίσως αλλάξει γνώμη...

Αυτά για πέντε από τις ομάδες που αναμένεται -δίχως απροόπτων- να πρωταγωνιστήσουν στο μουντιάλ τού 2010. Το κατά πόσο έπεσα μέσα θα το δείξει ο χρόνος, η 11η Ιουλίου είναι η μέρα διεξαγωγής τού τελικού, άρα και της λήξης της διοργάνωσης. Τότε θα μάθουμε...

Ως τότε, μάγκισσες και μάγκες, γεια χαραντάν!

Υ.Γ. Τι σημαίνει ρε σεις το χαραντάν;