ΠΙΑΣΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΥΡΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ...

Ουφ... έφυγε...

Πάει το 2011. Έτος γεμάτο προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά, πάσης φύσεως δηλαδή, έτος που απέδειξε ότι, ακόμη κι αν ευχόμαστε χίλια δυο πράματα τις πρωτοχρονιές, δύσκολα πιάνουν οι ευχές.

Μπήκε και το '12. Και τι καταλάβαμε; Μάλλον τίποτα. Πλέον ακόμη κι η "γιορτή" της παραμονής της πρωτοχρονιάς έχει ξεθωριάσει, δεν την αντιμετωπίζουμε όπως παλιά. Κι όχι άδικα, ίσως να 'χουμε και δίκιο. Με τόσες δυσκολίες στην καθημερινότητα, το μυαλό, όσο κι αν το θες, δύσκολα ξεφεύγει, έστω αυτές τις λίγες ώρες. Καλό είναι να ξεφύγει, γιατί χαίρεσαι το γλέντι, αλλά η επαναφορά δεν είναι καθόλου ευχάριστη.

Για τους συνομήλικούς μου, η χρονιά που πέρασε αποτέλεσε ορόσημο. Από τον Ιανουάριο μέχρι τα τέλη του Μάη σκυλοβρίσαμε το "εκπαιδευτικό" σύστημα και δώσαμε και τις περίφημες πανελλαδικές, ενώ από το Μάη μέχρι και την 31η Δεκέμβρη το γλεντήσαμε με την ψυχή μας. Χρονιά μεγάλης αντίφασης, με το πρώτο, ουσιαστικά, εξάμηνο να φεύγει με ένταση, νεύρα, κούραση κι όλα τα σχετικά και το δεύτερο με χαμόγελα, βόλτες, ταξίδια, πολύμηνες διακοπές, καθώς και με μια πρώτη γεύση από το τι εστί φοιτητική ζωή.

Ναι, κυρίες και κύριοι, είδαμε και λίγο τι γίνεται στις σχολές, εντός αυτών των πολυδιαφημισμένων σχολών που "θα ανοίξουν το μυαλό" μας, από τις οποίες θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι και άλλα τόσα κουραφέξαλα. Μπάχαλο επικρατεί, μπουρδέλο έχει καταντήσει. Μέσα στα σκατά βουτήξαμε πάλι, άντε καταλάβετέ το... Και δεν είναι η φύση των όσων μας διδάσκουν, αλλά όλα τα υπόλοιπα, που, είτε σας αρέσει, είτε όχι, πάνε πακέτο με τις γνώσεις που λαμβάνουμε.

Όπως και να 'χει, αυτά αφορούν λίγους. Όλους, όμως, μας αφορά το 2012, όπως θα μας αφορά σε 12 μήνες και το 2013, σε 24 το 2014 και πάει λέγοντας. Εγώ εύχομαι τη χρονιά που μπήκε να αντιμετωπίσουμε λιγότερα προβλήματα, να ζήσουμε περισσότερες στιγμές χαράς, οπωσδήποτε να 'χουμε τύχη, καθώς και υγεία, αν και έτσι όπως έχουμε καταντήσει, η τελευταία εξαρτάται περισσότερο από το πώς θα κυμανθούν τα τρία προηγούμενα, παρά από τις ικανότητες των φοβερών και τρομερών γιατρών τούτης της χώρας.

Ας προσπαθήσουμε (ξανά) για το καλύτερο δυνατό κι ό,τι καταφέρουμε, θα νιώθουμε αξιοπρεπείς μετά και θα τα 'χουμε καλά με τον εαυτό μας. Πρόκειται για τεράστια υπόθεση, για υπόθεση που εύκολα μπορεί να αποτελέσει κινητήριο ή αποτρεπτικό παράγοντα για πολλά από τα όμορφα και άσχημα, αντίστοιχα, που διακρίνουμε καθημερινά στους κόλπους του χάους, όπου και ζούμε. Ένα χάος που προκαλούν κάποιοι, προορίζοντας το για τρίτους, οι οποίοι, τελικά, την πληρώνουν, και μεταφορικά, αλλά, πλέον, και κυριολεκτικά.

Είναι σαν τα σφηνάκια στα μπαρ. Κάθε τόσο λες στον μπάρμαν να πιάσει άλλη μια γύρα. Το ίδιο κι οι χρονιές. Κάθε τόσο, ας πούμε κάθε 12 μήνες για μας τους "πολιτισμένους ανθρώπους", η μια χρονιά διαδέχεται την άλλη. Κάθε ένα χρόνο πιάνουμε στα χέρια μας τα νέα σφηνοπότηρα. Τα σηκώνουμε για να πιούμε και να γευτούμε κάτι που μας αρέσει, και με το που θα τα πλησιάσουμε στο στόμα μας, μυρίζουμε υποχρεώσεις, προβλήματα, τρέξιμο... Άλλοι δε πίνουν καθόλου, άλλοι λίγο, άλλοι είναι μεθυσμένοι και τα κατεβάζουν σα νερό, άλλοι πίνουν ένα "για το καλό", άλλοι το βλέπουν ως εμπειρία και απλά πίνουν για να δοκιμάσουν. Ουσιαστικά, όμως, γεύση παίρνουν όλοι. Εν τέλει, οι μεθυσμένοι δεν καταλαβαίνουν τη γεύση, ενώ οι υπόλοιποι δεν το ευχαριστιούνται καθόλου. Αλλά είναι σαν τα δώρα που δε γίνεται να μην τα δεχθείς από ευγένεια, σαν το ένα ποτό που σε κερνάει ο φίλος σου ή κάποιος του μαγαζιού και υποχωρείς για να μη νιώσει άσχημα.

Οι υποχρεώσεις και τα υπόλοιπα υπάρχουν στις κοινωνίες. Δεν είναι απαραίτητα κακά. Συχνά, όμως, γίνονται και το χειρότερο είναι πως γίνονται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Και αυτόματα, η υποχρέωση μεταλλάσσεται σε πρόβλημα, σε αγγαρεία κι αρχίζει η κατρακύλα...

Επειδή άρχισα το περιττό μπλα μπλα, το σταματώ, καθώς είναι θέματα πάνω στα οποία θα εκφράσω κάποιες απόψεις σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως το 2012 θα 'ναι δύσκολη χρονιά. Από το βράχο της κρίσης του ήθους πολύ εύκολα γλιστράς και πέφτεις στους βράχους της οικονομικής (και κάθε άλλης) κρίσης. Κι όταν στον πρώτο βράχο έχει αυτό το γλιστερό πράσινο πράγμα κι εσύ δεν προσέξεις, είναι σχεδόν σίγουρη η κατάληξη. Και ως χώρα δεν κάναμε την έκπληξη.

Αυτό έγινε κι έχει περάσει καιρός. Κακώς οι κουβέντες περί αυτών των θεμάτων περιλαμβάνουν το "αν" και ρήματα τοποθετημένα σε παρατατικό ή αόριστο. Δεν μπορεί να γυρίσει κανένας πίσω να τα διορθώσει όλα. Το θέμα είναι τι θα γίνει τώρα. Η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί, ακόμη και να ανατραπεί. Χρειάζεται αισιοδοξία, όσο δύσκολο κι αν είναι το εγχείρημα. Δεν έχει καμία σημασία πια αν το ημερολόγιο γράφει 2012 ή 3629. Δεν αξίζει να κολλά κανείς στη χρονική σήμανση. Όσοι έχετε προσπαθήσει για κάτι, ξανακάντε το, όσοι δεν το 'χετε κάνει, αποκτήστε μια νέα εμπειρία και δοκιμάστε το.

Φύγαμε, λοιπόν, για τις επόμενες, φετινές για τους χρονοεξαρτημένους, αυγές και δύσεις του ηλίου και μακάρι να μας πάνε καλά όσο το δυνατόν περισσότερα.

Κι αν το μυαλό σας δεν ξέφυγε με τις παραπάνω παπαριές, ας ξεφύγει με αυτό.

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Janus Bifrons ή χαρισματικός ηγέτης;

Παρομοιάστηκε με Joker, θεωρεί τον εαυτό του όμως μάλλον Batman… Μήπως τελικά πρόκειται απλά για άλλον ένα Two-face???

Ποιος είναι τελικά ο άνθρωπος που κατάφερε το αδιανόητο; Να αναδειχτεί δηλαδή το περισσότερο και το λιγότερο δημοφιλές πρόσωπο του κόσμου την ΙΔΙΑ χρονιά από τους αναγνώστες του ΙΔΙΟΥ περιοδικού;

Η προσωπικότητα του Τούρκου Πρωθυπουργού διχάζει. Ένας Τούρκος σκιτσογράφος προκαλεί στη γείτονα χώρα καθώς παρουσιάζει τον Ταγίπ Ερντογάν σαν τον Τζόκερ και τον Ατατούρκ σαν Μπάτμαν, με τίτλο της σκιτσογραφίας "Ατατούρκ δεν υπάρχει και ο Ερντογάν είναι ψέμα", ενώ στη δημοσκόπηση του περιοδικού πέρασε μπροστά σε ψήφους στο ερώτημα «ποιο είναι το πρόσωπο που επηρέασε περισσότερο τον κόσμο το 2011;» ο Ερντογάν πήρε και τις περισσότερες αρνητικές ψήφους, καθώς περισσότεροι από 180.000 έχουν αρνητική εικόνα για τις πολιτικές που ακολουθεί ο Τούρκος πρωθυπουργός κυρίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής…

Ο Ταγίπ Ερντογάν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90 είχε δώσει το (πρώτο) πολιτικό του στίγμα σε διάφορες ομιλίες και συνεντεύξεις του. Στην πρόταση "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", η δημοκρατία για τον ίδιο ήταν περισσότερο "τα μέσα". Ξεκάθαρος Ισλαμιστής, υπέρμαχος της σαρίας και φανατικός του δόγματος "η Τουρκία δεν έχει καμία δουλειά στην Ευρωπαϊκή Ένωση".

Μια βδομάδα πριν ψηφιστεί από τους αναγνώστες του TIME ως το πιο δημοφιλές πρόσωπο του 2011 (οι συντάκτες θα πάρουν θέση τις επόμενες μέρες), ο Ερντογάν είχε απαντήσει στις 10 ερωτήσεις της τελευταίας σελίδας του περιοδικού, σημειώνοντας ότι η Ευρώπη του μέλλοντος δεν μπορεί να μην έχει την Τουρκία στις τάξεις της.

Πριν τη μετάλλαξή του σε εμπνευστή του τουρκικού κοσμικού κράτους, ο Ερντογάν πέρασε 4 μήνες στη φυλακή για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους μέσα από μια "διασκευή" του στο ποίημα του ιστορικού Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Ziya Gökalp. Ο τέως(;) φανατικός ισλαμιστής και νυν Τούρκος πρωθυπουργός έχασε το δικαίωμα του εκλέγεσθαι μέχρι τον Ιούλιο του 1999.Μέχρι το 2001, ο Ερντογάν πρόλαβε να κάνει στροφή 360 μοιρών, στροφή ιδιαίτερα εντυπωσιακή για τα δεδομένα ενός Τούρκου πολιτικού που εφορμά αρχικά από τον σκληρό, εσωστρεφή πυρήνα της μεσοχώρας. Μαλάκωσε τον πολιτικό του λόγο και ίδρυσε το κόμμα ΑΡΚ. Η προσέγγισή του για Τουρκία της Ανατολής έγινε γρήγορα παρελθόν. Η Τουρκία έπρεπε να πάρει άμεσα τον "κοσμικό" δρόμο.

Οι Η.Π.Α. μπερδεύονται με τις στροφές του Τούρκου. Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ότι κάπου πίσω από το κοσμικό προφίλ που προωθεί υπάρχει μια κρυφή, σκληρή ισλαμική ατζέντα. Μετά τη νίκη στις εκλογές του 2007, Αμερικανός διπλωμάτης συνομιλεί με στενό συνεργάτη του Τούρκου πρωθυπουργού και αναφέρει στην πρεσβεία του για έναν "βαθιά ισχυρογνώμονα και υπερδραστήριο πολιτικό που θέλει να διοικήσει τη χώρα του με αυταρχικούς τόνους".Η τελική εικόνα των Αμερικανών διπλωματών είναι πως "ο Ερντογάν διευθύνει ένα συντηρητικό κίνημα με ισλαμικές ρίζες, το οποίο προωθεί τις ίδιες ιδέες με τον Κεμάλ για τον εκσυγχρονισμό της χώρας". Ο Ερντογάν συγκρίνεται (ή μήπως ταυτίζεται) με τον Κεμάλ.Μιας και ο "εκσυγχρονισμός" μπήκε στην κουβέντα, η αλήθεια (δηλαδή οι αριθμοί) είναι ότι τα τελευταία 8 χρόνια που βρίσκεται στην πρωθυπουργία, η Τουρκία έχει δει το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά 288% όντας η δεύτερη σε ρυθμούς ανάπτυξης χώρα στον κόσμο μετά την Κίνα, με ένα ιλιγγιώδες 8,2%. Η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί ως η σύμμαχος χώρα των μουσουλμανικών κρατών, «γέφυρα Ανατολής και Δύσης». Επί της ουσίας, η αστική τάξη της Τουρκίας που εκπροσωπεί ο Ερντογάν συμμαχεί τόσο με τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που τη χαρακτηρίζουν πολύτιμο σύμμαχο, όσο και με τη Ρωσία, αραβικές χώρες και χώρες της Λατινικής Αμερικής. Σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει το ρόλο της και στο ενεργειακό παιχνίδι, εκμεταλλευόμενη τις εξελίξεις. Εμφανίζεται ως μία ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία που εφαρμόζει σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, κρατικών επιχειρήσεων και του φυσικού πλούτου, ποταμών, ακτών, κλπ. και όλα αυτά με ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών, επιδείνωσή της ζωής των λαϊκών στρωμάτων για να εξασφαλίζει η πλουτοκρατία την υψηλή κερδοφορία της. Σε αυτό έχει συμβάλλει τα μάλα το κόμμα του Ερντογάν «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης».

Ο ίδιος είναι ίσως ο μοναδικός τόσο "ροκ σταρ" πολιτικός επί της Γης, με τις επισκέψεις του σε γείτονες αραβικές χώρες να προκαλούν παροξυσμό, ενώ η γυναίκα του συνεχίζει να φοράει τη σαρία, την ισλαμική μαντίλα, πράγμα το οποίο δημιουργεί συχνά αντιπαραθέσεις στην Τουρκία και την αντίδραση του στρατού και του λεγόμενου «κεμαλικού κατεστημένου», και εντυπωσιακά κακόγουστα παπούτσια που πιάνουν εξ απίνης ακόμη και την Βασίλισσα της Αγγλίας. Θυμηθείτε τι έγινε στην άφιξη του Ερντογάν στο αεροδρόμιο του Καϊρου τον Σεπτέμβριο. Με πολιτικό, παραλληλισμό, η άφιξη θύμιζε εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα στη μεταπολίτευση. Οι δε αμφιβολίες και οι ψίθυροι για την κατάσταση της υγείας του έχουν άμεση σχέση με το παρόν και το μέλλον της χώρας του, με αποτέλεσμα, σε μια χώρα σαν την Τουρκία, με σύνθετες δομές και ακόμη πιο ευαίσθητες ισορροπίες σε επίπεδο εξουσίας, η πρόσφατη περιπέτεια υγείας του ισλαμιστή πολιτικού, ο οποίος κατάφερε να παραμερίσει το στρατιωτικό κατεστημένο, να εξελίσσεται σε θρίλερ διαρκείας. Ο ίδιος, κατάφερε να εμπεδωθεί ως ο μάλλον σημαντικότερος πολιτικός ηγέτης στην ιστορία της γειτονικής χώρας, μετά τον Κεμάλ Ατατούρκ. Και φυσικά, κατάφερε να επικρατήσει του άλλοτε και διαχρονικά πανίσχυρου τουρκικού κατεστημένου. Από τη δική του καλή υγεία, εξαρτάται εν πολλοίς η βιωσιμότητα του νέου συστήματος εξουσίας που δόμησε στην Τουρκία. Διάδοχος άλλωστε, με τα δικά του χαρισματικά γνωρίσματα, δεν φαίνεται να υπάρχει. Και αυτή η απουσία, καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη την αβεβαιότητα για τους Τούρκους.

Αξίζει να αναφερθεί, επίσης, ότι ένα από τα εξαγώγιμα προϊόντα του Ερντογάν αποδεικνύονται πως είναι οι τούρκικες σειρές που εξάγουν και τον πολιτισμό αλλά και τον τρόπο ζωής των Τούρκων. Ιάπωνες δημοσιογράφοι έφτασαν στην Τουρκία για να ερευνήσουν την επιτυχία των τουρκικών σειρών και τόνισαν πως οι τουρκικές σειρές είναι το μυστικό όπλο του Ερντογάν, καθώς έχουν μεγαλύτερη επιρροή από τις δαπάνες που κάνει η Κίνα σε προπαγάνδα: Έγινε εξαγωγή 100 τουρκικών σειρών σε 20 χώρες του κόσμου και τα έσοδα από αυτές τις εξαγωγές ξεπέρασαν τα 60 εκατομμύρια δολάρια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και στην Ελλάδα ένας στους δυο Έλληνες παρακολουθεί έστω μια τουρκική σειρά…

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εν καιρώ Ταγίπ, δείχνουν να έχουν σταθεροποιηθεί μόνο σε ένα πρώτο, λεκτικό επίπεδο (βλέπε φιλίες και "κουμπαριές" με Καραμανλή), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν σταματήσει και οι προκλήσεις των Τούρκων από θαλάσσης και αέρος.

Όσον αφορά την τουρκική ενδοχώρα, οι στρατηγοί έχουν βγει από το προσκήνιο (τρόπον τινά δρουν πλέον από το παρασκήνιο), ο Ερντογάν πήρε το μεγάλο "Ναι" στο περσινό δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που ζήτησε και η "κοσμική", η secular(!) Τουρκία κοιτάζει με μισό μάτι τους Ισλαμιστές. Χωρίς να φοβάται τίποτα.

Μία είναι η ερώτηση σχετικά με την γείτονα χώρα. Θα αντέξει η Ευρωπαϊκή Ένωση των συνεχόμενων οικονομικών εφιαλτών να μην αγκαλιάσει τη δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως που μεταμορφώνεται σε κολοσσό μέσα στα πόδια της; (Όπου δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως, βάλτε "Τουρκία του Ερντογάν"…)

Διασκευή από το blog http://foititikospalmosistoria.blogspot.com/2011/12/blog-post_21.html

Η ΑΕΚ στα ''μεγαλεία'' της...

Μπορεί αυτή η ομάδα τα τελευταία 10 χρόνια να μην βγάζει μάτια όμως φέτος δείχνει ότι θα τα δώσει όλα για όλα για ένα υποσχόμενο δυνατό comeback μετά από 18 χρόνια.
Ως γνωστόν η ΑΕΚ κατάφερε να βρεθεί κοντά στη κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2002 (όπου έχασε στα μπαράζ από τον Ολυμπιακό)το 2004 (όπου 2 αγωνιστικές πριν το τέλος αυτοκτόνησε χάνοντας από τον Ιωνικό 0-1 μέσα στο ΟΑΚΑ) και το 2008 όπου στην πράξη κατέκτησε το τίτλο ωστόσο τον κέρδισε ο Ολυμπιακός στα χαρτιά με την υπόθεση Βάλνερ.
Ωστόσο μετά από αυτές τις χρονιές η ΑΕΚ βγαίνει εκτός στόχου από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές του πρωταθλήματος και σε συνδυασμό βέβαια με τα οικονομικά προβλήματα ,που πλήττουν αυτή την ομάδα έχει τεθεί η ομάδα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης θέτοντας σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα της.
Σε αντίθεση λοιπόν αυτών των προβλημάτων η ομάδα φέτος με πολύ χαμηλό μπάτζετ και πολλούς τραυματισμούς διεκδικεί έως έναν βαθμό το τίτλο του πρωταθλήματος.Κάνοντας σταθερές-καλές εμφανίσεις ,χωρίς βέβαια να προσφέρει μεγάλο θέαμα,η ΑΕΚ καταφέρνει προς το παρόν να είναι στη κορυφή του πρωταθλήματος έχοντας και ένα πολύ καλό σερί νικών.Ο κόσμος απέδειξε ότι στηρίζει αυτή την ομάδα πηγαίνοντας σε μια δύσκολη όπως όλοι γνωρίζουμε οικονομικά εποχή στο γήπεδο (κοντά στις 16-17 χιλιάδες ο κόσμος με τον ΠΑΣ Γιάννενα).
Όμως σε αντίθεση με το εξαίσιο κλίμα που έχει δημιουργήσει η διαχείριση της ομάδας από τον Νίκο Κωστένογλου και τα καλά αποτελέσματα οι μέτοχοι-αμέτοχοι αυτής της ομάδας δεν κάνουν μια προσπάθεια να βάλουν τα χέρια τους βαθιά στις τσέπες για να πληρώσουν αυτούς τους έως τώρα φιλότιμους ποδοσφαιριστές.
Ελπίζουμε πάντα σε κάτι καλό αλλά όσα ακούγονται το τελευταίο καιρό για άραβες-εταιρίες-κολοσσούς δεν έχει βγεί κάποιο αποτέλεσμα..Προς το παρόν.

ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΕΝΑΛΛΑΞ.

Το βράδυ της Τετάρτης, μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή στο Μαρσέιγ-Ολυμπιακός, ο πίνακας έγραφε 0-1, με σκόρερ τον Φετφατζίδη στο 82', μετά την ασίστ του Γιέστε. Λίγες μέρες μετά, συγκεκριμένα την Κυριακή, μετά το τέλος του αγώνα Αστέρας Τρίπολης-Ολυμπιακός, ο πίνακας έγραφε 2-0. Με λίγα λόγια, από τον παράδεισο του διπλού στη Γαλλία, στην κόλαση της σούπας που συνηθίζουμε να αποκαλούμε πρωτάθλημα σ' αυτή τη χώρα.

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να ανταποκριθεί πολύ καλύτερα απ' ό,τι περίμενε κι ο πιο αισιόδοξος κόντρα στη Μαρσέιγ, όντας άριστα στημένος, με σαφέστατο αγωνιστικό πλάνο, όρεξη και δυνάμεις. Τρέξιμο σε όλες τις άκρες του γηπέδου κι επιτέλους μια ομάδα ανοιχτή στο κέντρο, που έδωσε και πήρε χώρους, ανέβασε και κατέβασε ταχύτητα ανάλογα με τις ανάγκες του παιχνιδιού κι απείλησε πολλές φορές, αν και το 0-1 δεν το μαρτυρά. Ο Μανταντά ήταν σ' εξαιρετική μέρα, αλλιώς δεν αποκλείεται το κοντέρ να 'χε σταματήσει ψηλότερα. Απ' την άλλη, όμως, η φάση του Μιραλάς προς το τέλος του ματς εμένα μου φάνηκε να γίνεται εντός περιοχής, άρα έπρεπε να καταλογιστεί πέναλτυ, ενώ για το γκολ του Φέτφα, ακούστηκε πως ήταν οφσάιντ. Δεν έχω δει το ριπλέι και δεν εκφέρω γνώμη, πάντως ακούστηκε σχετικά έντονα και αυτό.

Και μετά, λοιπόν, τον άθλο της Μασσαλίας, ο Ολυμπιακός πήγε χωρίς να 'χει να φοβηθεί τίποτα, παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες, στην Τρίπολη για να πάρει ένα διπλό ρουτίνας, όπως είχε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, και να επιστρέψει στο Φάληρο. Εν τέλει, όμως, κατάφερε να πάρει απ' τα τρία το μακρύτερο. Δεν έκατσα να δω το ματς παρά μόνο ένα εικοσάλεπτο, περίπου, από το 12' ως το 32'. Απογοητευτική η ομάδα, δε βλεπόταν, όση όρεξη κι αν είχες για να παρακολουθήσεις ποδόσφαιρο. Μάλιστα, όταν ούτε ένα δύωρο πριν είχε ξεκινήσει το Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Σίτυ κι είχες παρακολουθήσει έστω λίγο, μετά πού να σου πάει η καρδιά να παρακολουθήσεις ελληνικό πρωτάθλημα. Θες, αλλά σου φαίνεται τόσο διαολεμένα αντιαισθητικό... Η ουσία είναι πως με την ήττα απ' τον Αστέρα, παράλληλα με τη νίκη του Παναθηναϊκού επί του ΟΦΗ, οι αιώνιοι έχουν, πλέον, διαφορά πέντε βαθμών, κάτι που σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να αυτοκτονήσει πάνω από μια φορά.

Όσον αφορά στην Ευρώπη, η ιστορία είναι ακόμη πιο περίπλοκη. Ο Ολυμπιακός μπορεί να συνεχίσει στους "16" του Τσάμπιονς Λιγκ, στο Γιουρόπα Λιγκ ή, ακόμη, και να τερματίσει τέταρτος. Η Άρσεναλ έχει ήδη προκριθεί και μάλιστα έχει στα χέρια της το εισιτήριο της πρώτης θέσης του ομίλου. Από 'κει και πέρα, επικρατεί κάτι ανάλογο με την πολιτικοοικονομική κατάσταση της Ελλάδας, δηλαδή ένα μπάχαλο. Μαρσέιγ με 7, Ολυμπιακός με 6 και Ντόρτμουντ με 4 διεκδικούν πρωτίστως την πρόκριση στους "16" και δευτερευόντως την έξοδο στο διόλου ασήμαντο Γιουρόπα Λιγκ.,

Ο Ολυμπιακός για να προκριθεί στους "16" πρέπει να μην κερδίσει η Μαρσέιγ. Αυτή είναι η βασική προϋπόθεση και η πρόκριση βρίσκεται στα χέρια των Γάλλων. Πέραν τούτου, αν δεν κερδίσουν οι Γάλλοι και στο Φάληρο το παιχνίδι κόντρα στην Άρσεναλ έρθει άσσος, τότε ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει την πρόκριση, όπως πριν από δύο χρόνια, και πάλι κόντρα στην Άρσεναλ.

Σε περίπτωση που ο Ολυμπιακός φέρει Χ και δεν κερδίσει η Μαρσέιγ, τίθεται θέμα ισοβαθμίας, ακόμη και τριπλής. Σ' αυτήν την περίπτωση ισχύουν τα κριτήρια της UEFA για το ποια ομάδα συνεχίζει στη διοργάνωση, περνώντας ως δεύτερη από τον όμιλο, καθώς και ποια συνεχίζει στην αμέσως μικρότερη διοργάνωση.

Αν ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει, αλλά δεν κερδίσει ούτε η Ντόρτμουντ, η ευρωπαϊκή πορεία έχει συνέχεια.

Δεν αποκλείεται, όμως, για παράδειγμα, με νίκη της Ντόρτμουντ και ήττα του Ολυμπιακού, η ομάδα του Πειραιά να βρεθεί εκτός Ευρώπης.

Τα σενάρια είναι πάρα πολλά και γίνεται λόγος για έναν εξαιρετικά αμφίρροπο όμιλο. Φαινόταν από την αρχή και επιβεβαίωσε τις όποιες προβλέψεις, καθώς ακόμη και ως το τελευταίο λεπτό, η πρόκριση δε θα έχει κριθεί.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, μπορεί να βρεθεί εντός Τσάμπιονς Λιγκ, εντός ευρωπαϊκής διοργάνωσης γενικά ή εκτός Ευρώπης, ενώ οι εναλλάξ, από πλευράς ποιότητας και αποτελεσματικότητας, εμφανίσεις του δημιουργούν ερωτηματικά και αμφιβολίες, για το κατά πόσο θα μπορέσει να αγωνιστεί και τους χρόνους στα σαλόνια είτε του Τσάμπιονς, είτε του Γιουρόπα Λιγκ. Μένει να δούμε τι θ' ακολουθήσει κι όπως πάντα, η συνέχεια επί του γηπέδου και της οθόνης...

Δυστυχώς......καιρό τωρα....

''Δυστυχώς επτωχεύσαμεν '' ήταν η φράση του τότε πρωθυπουργού της χώρας μας Χαρίλαου Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου του 1893.Πιθανότατα το 2011 ο ''προσωρινός'' πρωθυπουργός θα πει την ίδια ακριβώς φράση.

Και βέβαια μαζί με την πτώχευση παράλληλα θα ακολουθήσει και η στάση πληρωμών η οποία θα τσακίσει την ήδη τσακισμένη ελληνική αγορά αφού σιγά σιγά δεν θα γίνονται άλλες αγορές στα καταστήματα.Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα μένουν άνεργοι και τελικά θα γίνουμε όπως λένε και οι παππούδες μας σαν την κατοχή.

Ένα όμως ερώτημα το οποίο έχουμε οι περισσότεροι πολίτες είναι το εξής:''Εφόσον γνωρίζαμε ότι κάπως έτσι θα γίνονταν τα πράγματα(γιατί κακά τα ψέματα η χρεωκοπία της Ελλάδας ήταν αναμενόμενη)γιατί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ακολούθησε την ΤΡΟΙΚΑ και έλαβε αυτά τα αποπνικτικά μέτρα αντί να βοηθήσει με ότι έχει μείνει στην ανάπτυξη του εμπορίου και στην πιο ομαλή κίνηση του χρήματος σε αυτό για να αναπνεύσουν και λίγο οι επιχειρήσεις(που κλείνουν η μία μετά την άλλη)και τα νοικοκυριά?

Το 1993 βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σε ομιλία του στην Βουλή έλεγε πως η κατάσταση που επικρατούσε τότε στη χώρα μας θα οδηγούσε σε πτώχευση και σε μεγάλο έλλειμμα το 2010.Εγώ βέβαια ρωτάω με το φτωχό μου το μυαλό:Δεν υπήρχε κανένας αρμόδιος οικονομολόγος να βγεί και να πει ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα?Δεν υπήρχε κάποιος να λάβει αποφάσεις και μέτρα για αυτό το μπάχαλο που επικρατεί στη χώρα μας τα τελευταία 20 χρόνια?

Εγώ αυτό που ξέρω είναι το εξής,ότι η γενιά η δικιά μου θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα σε όλου τους τομείς βέβαια με αποκορύφωμα την οικονομία και η κατάσταση στη χώρα μας αν δεν αλλάξει θα χρειαστεί να γίνει κάτι πολύ τραγικό για να μας ξυπνήσει.

Στημένα,Τρό'ι'κα και μπλα μπλα μπλα.

Κάπως έτσι έχει γίνει η καθημερινότητα του Έλληνα τους τελευταίους μήνες.Κάθε μέρα περιμένουμε εξελίξεις που θα κρίνουν αν τελικά η Ελλάδα θα βρεί λύση για το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.Ωστόσο εκτός βέβαια από την οικονομική εξαθλίωση,η Ελλάδα βρίσκεται παράλληλα σε μια πλήρης αποτυχία όσον αφορά το τομέα του αθλητισμού καθώς τα στημένα παιχνίδια(τα οποία βέβαια δεν αποτελούν προ'ι'όν της σεζόν 2010-2011)πηγαίνουν και έρχονται.

Δηλαδή που καταλήγω.Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία από την μια δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις με δική της ευθύνη για το μέλλον αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας και από την άλλη δεν είναι ικανή να επέμβει στο τομέα του αθλητισμού(με πράξεις για την διαφάνεια του) και να δημιουργήσει ένα ορκωτό σώμα το οποίο θα πατάξει την διαφθορά του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα.

Πολλές φορές μας αρέσει να γινόμαστε δικηγόροι του διαβόλου και για αυτό το λόγο θέτω το εξής ερώτημα χωρίς βέβαια να έχω κάποια απόδειξη.Μήπως όλα αυτά περι στημένων αγώνων ποδοσφαίρου είναι κατευθυνόμενα από κυβέρνηση και Τρο'ι'κα, εφόσον γνωρίζουν πόσο πολύ επηρεάζει την ζωή του Έλληνα το ποδόσφαιρο, προκειμένου να περάσουν τα μέτρα τα οποία θα σφίξουν ακόμα πιο πολύ τη θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαου?

Επίσης το 2011 καταλάβανε οι αρμόδιοι εισαγγελείς ότι το ποδόσφαιρο είναι ξέπλυμα μαύρου χρήματος και ότι οι αγώνες είναι στημένοι?

Και τέλος ποιά είναι η δική μας αντίδραση σε όλα αυτά?Την μία μέρα ο κ.Παπανδρέου βάζει σε υποθήκη γεωγραφικές εκτάσεις της χώρας μας και όταν την άλλη μέρα κλείνει σπίτια από την χρεωκοπία λόγω των σκληρών μέτρων.Ποιά είναι η αντίδρασή μας όταν κάποιοι με μαγκιά και μόνο έρχονται και επιβάλουν στην κυβέρνηση ,την οποία ο ελληνικός λαός ψήφισε και έκλεξε,τι μέτρα να πάρει ακόμα και αν αυτά τα μέτρα δεν τα αντέχει κανένας μας?

ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ.

Η κλήρωση του Ολυμπιακού για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ δεν ήταν κι η καλύτερη δυνατή. Με την Άρσεναλ, τη Μαρσέιγ και την Ντόρτμουντ στο δρόμο του, θα συναντήσει αρκετά εμπόδια.

Η πρώτη σφαλιάρα ήρθε με το καλημέρα, την Τρίτη στο Καραϊσκάκη, όπου και η Μαρσέιγ κατάφερε να πάρει το διπλό με 0-1. Ο Ολυμπιακός πίεσε πολύ μέχρι και λίγο μετά το ημίωρο, αδυνατώντας, όμως, να μετουσιώσει την υπεροχή του σε γκολ. Δημιούργησε φάσεις, αν κι η τελική πάσα ποτέ δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Παρόλ' αυτά, έδειχνε ότι το ματς "το είχε". Οι Γάλλοι στο τελευταίο τέταρτο, περίπου, του πρώτου ημιχρόνου, ισορρόπησαν το παιχνίδι, πηγαίνοντας με το 0-0 στ' αποδυτήρια.

Με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός έδειχνε χωρίς δυνάμεις, Ιμπαγάσα και Μακούν βρίσκονταν ακόμη στον πάγκο, ο Φέισα κι ο Αμπντούν, που ξεκίνησαν βασικοί, ήταν μέτριοι, ενώ ο Φουστέρ δεν ήταν αποτελεσματικός. Τζάμπα γκολ στο 51' και νίκη για τη Μαρσέιγ, καθώς γκολ δε βάλαμε ούτε στη φάση του Τζιμπούρ προς το τέλος. Ο Ολυμπιακός έχασε από μία ομάδα, την οποία μπορεί να κερδίσει, από μία ομάδα, που στην άμυνα χάνει την μπάλα, που μπερδεύεται, που δεν είναι συγκεντρωμένη, που δεν είναι πια και τόσο ποιοτική, που να αποτελεί φόβητρο.

Γι' αυτό, χρειάζεται ν' αποφασίσουν γρήγορα Βαλβέρδε και Μαρινάκης τι θέλουν στην Ευρώπη. Η πρόκριση στους "16" είναι εφικτή. Όμως, μετά από τους "16", πού να πάει ο Ολυμπιακός; Στην καλύτερη στους "8" και για να γίνει αυτό, θα χρειαστούν τόνοι τύχης, κάτι που καταλαβαίνει ο καθένας, αν σκεφτεί ποιες ομάδες συμμετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Από τα προημιτελικά κι έπειτα δεν υπάρχει συνέχεια, γιατί Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Γιουνάιτεντ και λοιπές, απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Κακώς αποτελεί κίνητρο μόνο το οικονομικό κομμάτι, παρά το γεγονός ότι τα εκατομμύρια είναι όντως πάρα πολλά για μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό. Η πορεία μπορεί να επιτευχθεί στο Γιουρόπα Λιγκ, αυτό είναι κάτι, όμως, που θεωρείται χρόνια μικρής σημασίας από τους περισσότερους, χωρίς, πάντως, να μπορούν να το δικαιολογήσουν - γιατί, απλά, λένε παπαριές.

Η τρίτη θέση στον όμιλο και πιο ρεαλιστικός στόχος είναι και σαφώς με περισσότερες προοπτικές για τη συνέχεια στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχοντας πάρει τα χρήματα από τη συμμετοχή στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ (μαζί με τα μπόνους για κάθε αγώνα ξεχωριστά), μπορεί να συνεχίσει στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου μαζί με τα χρήματα (λιγότερα μεν, αρκετά δε), θα έχει την ευκαιρία να πετύχει πιο σπουδαία πράγματα. Δε νομίζω να παραπονέθηκαν οπαδοί της Πόρτο, όταν το 2003 έκανε πορεία και, εν τέλει, κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ. Χτισμένη ομάδα, με βάσεις, τα πήγε εξαιρετικά στην πιο μικρή διοργάνωση, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και το Τσάμπιονς Λιγκ την αμέσως επόμενη χρονιά. Αυτός, βέβαια, δεν είναι στόχος του Ολυμπιακού, γιατί δεν εμπεριέχει στοιχεία ρεαλισμού, όχι μόνο η κατάκτηση του κυπέλλου πρωταθλητριών, αλλά ούτε αυτή του Γιουρόπα Λιγκ. Όμως, η πορεία στη μικρότερη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ είναι εφικτή, γιατί να μην την κυνηγήσουν στο λιμάνι;

Αυτή είναι η δική μου άποψη, μπορεί στον Ολυμπιακό να προτιμούν την πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ας το αποφασίσουν τώρα, για να ξέρουν ποιος είναι ο στόχος τους, να έχουν να κυνηγήσουν κάτι συγκεκριμένο κι όχι ό,τι κάτσει. Αλλά, σε περίπτωση που αυτό θέλουν, χρειάζεται να κυνηγήσουν το διπλό και στη Γερμανία και στη Γαλλία, ενώ να πάνε τουλάχιστον για το Χ στο Emirates με την Άρσεναλ. Και βέβαια, το Καραϊσκάκη χρειάζεται να το αξιοποιήσει ο Ολυμπιακός στο έπακρο, δηλαδή να σημειώσει δύο νίκες, με την Ντόρτμουντ και την Άρσεναλ. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, όμως αυτό δε σημαίνει ότι η ομάδα μπορεί να προχωρήσει ανέτοιμη, δίχως φυσική κατάσταση, δίχως ετοιμοπόλεμους ποδοσφαιριστές, δίχως σαφέστατο αγωνιστικό προσανατολισμό.

Γι' αυτό, λοιπόν, αν ο Ολυμπιακός αποφασίσει γρήγορα τι ακριβώς θέλει, μπορεί να το πετύχει. Διαφορετικά, εύχομαι από τώρα καλή, μόνιμη επιστροφή στο -γεμάτο εκπτώσεις, μιας και φέτος θα γίνει με 14 ομάδες- ελληνικό πρωτάθλημα.