ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΚΑΤΙ ΔΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ.

Είναι δύσκολο να βρίσκεται χρόνος για να γράφονται πραγματάκια σ' αυτό εδώ το μπλογκ, αν και το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχουν θέματα άξια σχολιασμού. Παρ' όλ' αυτά, αυτήν την Κυριακή υπάρχει κάτι που δεσπόζει και δίνει νόημα σ' ολόκληρο τον Σεπτέμβριο. Επιτέλους, δηλαδή, θα 'χουμε λόγο να περιμένουμε το μεσημέρι της Κυριακής. Όχι, διάολε, δεν πρόκειται για κάτι καινούριο ή παράξενο. Απλά είναι ένα απ' αυτά τα γεγονότα που περιμένουνε κάθε χρονιά. Γιατί αγώνες όπως αυτοί μεταξύ της Γιουνάιτεντ και της Λίβερπουλ, τους περιμένουμε όλοι κάθε χρόνο.

Γηπεδούχος η Γιουνάιτεντ στο πρώτο απ' τα τουλάχιστον δύο μεταξύ τους ντέρμπι της σεζόν, κάτι που δε θυμάμαι να έγινε πρόσφατα. Όλο στο Άνφιλντ παιζόταν το πρώτο ματς και η τρόπον τινά ρεβάνς στο Ολντ Τράφορντ. Φέτος αλλάζει αυτό και το Ολντ Τράφορντ θα 'ναι το γήπεδο στο οποίοι οι δυο τους θα ανοίξουν λογαριασμό για τη χρονιά 2010-2011.

Πέρσι, η Γιουνάιτεντ δεν ήταν το ίδιο ανταγωνιστική όπως άλλα χρόνια, αν και δεν τα πήγε άσχημα στην Πρέμιερ Λιγκ. Η δεύτερη θέση πίσω από την καλύτερη -και με διαφορά απ' όλες τις υπόλοιπες- Τσέλσι δεν είναι άσχημη, αν και κάθε ομάδα με όνομα σαν της Γιουνάιτεντ φιλοδοξεί να κατακτήσει τον τίτλο και τίποτα λιγότερο. Στο Τσάμπιονς Λιγκ η Γιουνάιτεντ έφτασε ως τους "8", όπου αποκλείστηκε μέσα στο Ολντ Τράφορντ από την μετέπειτα ηττημένη φιναλίστ Μπάγερν Μονάχου. Δεν πειράζει, όμως, αν αναλογιστεί κανείς τι έκανε η Λίβερπουλ την ίδια χρονιά στο πρωτάθλημα ή στην Ευρώπη.

Η Λίβερπουλ κατάφερε να τερματίσει έβδομη στο πρωτάθλημα, όντας κάκιστη καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν. Στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στο Τσάμπιονς Λιγκ, ήρθε τρίτη στον όμιλό της (με Φιορεντίνα, Λυόν και Ουνιρέα) και συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ. Εκεί έφτασε ως τον ημιτελικό, για να την αποκλείσει στο Άνφιλντ η Ατλέτικο Μαδρίτης στην παράταση. Λυπάμαι, διάολε, αλλά η καλή πορεία θα ήταν ο τελικός, για να μην πω η κατάκτηση του τροπαίου. Στο τέλος έφυγε κι ο Μπενίτεθ, μια χρονιά που πήγε εξαρχής κατά διαόλου.

Φέτος, καμία απ' τις δύο δεν έχει ξεκινήσει καλά. Η Γιουνάιτεντ σε 4 αγώνες έχει συγκεντρώσει 8 βαθμόυς, ενώ η Λίβερπουλ μόλις 5. Η Τσέλσι ήδη έχει φύγει μπροστά με 12 και ακολουθεί η Άρσεναλ με 10. Οπότε, το ματς είναι μεγάλης σημασίας και για τις δύο. Στην Ευρώπη, η Γιουνάιτεντ έφερε 0-0 στο Ολντ Τράφορντ με την Ρέιντζερς (το 'πιασα και στο στοίχημα αυτό) με το ματς να σημαδεύεται από τον τρομακτικό τραυματιασμό του Βαλένσια. Στο Γιουρόπα Λιγκ, η Λίβερπουλ επικράτησε με 4-1 της Στεάουα Βουκουρεστίου εντός έδρας.

Για να μην αρχίσω την πολυλογία, Κυριακή 19/9 Nova Sports 1 στις 15:30 και για όσους δεν έχουμε Nova, www.myp2p.eu.

Υ.Γ. Ίσως δουλέψει και το www.iraqgoals.net, αν κι αυτή τη στιγμή το site δε δουλεύει.

Υ.Γ. 2 Σε μερικούς ίσως φανεί περίεργο που δεν ανέφερα την έναρξη των ματς για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ως κάτι που δίνει νόημα. Θα το έλεγα εάν περίμενα μπαλάρα την πρώτη αγωνιστική, αλλά δεν...

MAΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ:ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ Μr Kameron!!!!

Με αφορμή τις συζητήσεις που έχουν γύρω από το θέμα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα στην πατρίδα τους,θα ήθελα να εκφέρω την άποψη μου.Αρχικά, το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων στη χώρα μας τέθηκε πριν από αρκετά χρόνια, όταν η τότε υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη έθεσε το ζήτημα στη Βρετανική κυβέρνηση και προκάλεσε μια σειρά από ανάλογες διπλωματικές ενέργειες.Παρά τη διπλωματική δραστηριότητα που ακολούθησε τις δραστηριότητες εκείνης της εποχής, το ζήτημα δεν σταμάτησε ποτέ να μας ενδιαφέρει και θα αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις γι'αυτό.
Έχουμε σοβαρούς λόγους να απαιτούμε την επιστροφή των μαρμάρων, οι οποίοι δεν είναι μόνο καλλιτεχνικής και εθνικής αλλά και ηθικής φύσεως. Τα αγάλματα που βρίσκονται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο αποτελούν καλλιτεχνική ενότητα με τα υπόλοιπα αγάλματα του Παρθενώνα και είναι άρρηκτα δεμένα με αυτά όχι μόνο από πλευράς ιδεολογικής και αξιολογικής αλλά και αισθητικής.Εκφράζουν τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη της ομορφιάς, του κάλλους, της αρτιότητας,όπως αναπτύχθηκαν την περίοδο της ακμής τους, τον 5ο αιώνα π.Χ. Συνεπώς,η καλλιτεχνική τους αξία μπορεί να εκτιμηθεί μόνο όταν τα αγάλματα ενταχθούν στο καλλιτεχνικό σύνολο που ανήκουν.
Ακόμα κι αν ισχυριστεί κανείς ότι κάθε έργο είναι μοναδικό και ότι ως τέτοιο μπορεί να αποτιμηθεί,δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι τα αγάλματα αυτά είναι έξω τόσο από το φυσικό τους χώρο,το λόφο της Ακρόπολης, όσο και από το ιστορικοκοινωνικό περιβάλλον που τα γέννησε, την πόλη της Αθήνας(δηλαδή κλίμα,τοπίο και συνθήκες).Βεβαίως, ο ισχυρισμός ότι τα έργα ανήκουν στο παρελθόν το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είναι απλοϊκός, αφού το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενός πολιτισμού εκφράζουν τη συνέχειά του,τη διάρκειά του μέσα στο χρόνο.
Η διεκδίκησή μας αυτή θα μπορούσε να υποτιμηθεί από ορισμένους, που θα ισχυριστούν ότι η τέχνη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός καθώς και ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει μέρος να τα στεγάσουμε. Το επιχείρημα όμως αυτό είναι άκυρο, αφού δεν αποτελούν ιδιοκτησία των Βρετανών.Επειδή όμως τα έργα πρέπει να εκτίθενται σε κάποιο χώρο, λογικό και αναμενόμενο είναι να υπάρχουν στο φυσικό τους χώρο.Ιδιαίτερα τώρα με το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης τα γλυπτά θα βρίσκονται στο χώρο που βρίσκονται για αιώνες.
Είναι βέβαιο ότι η παραμονή των αγαλμάτων έξω από τη χώρα μας συνιστά παραβίαση κάθε έννοιας ηθικής και δικαιοσύνης. Η παραμονή τους νομιμοποιεί την πράξη βιαίης απόσπασης, που δεν παύει να είναι κλοπή και καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να την εξαγνίσει. Η αδιαφορία των ενδιαφερόμενων μερών, και κυρίως η κωλυσιεργία της βρετανικής κυβέρνησης για την επιστροφή των μαρμάρων, εκφράζει περιφρόνηση προς την έννοια της δικαιοσύνης, που αποτελεί αξία παγκόσμιου κύρους.
ΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ!!!!!

Η ΑΓΝΟΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΑΙ, Η ΑΠΕΙΘΕΙΑ ΠΟΤΕ

Το τεύχος του 'Παμού του Λεοντείου' που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2008'κόπηκαν' στη λογοκρισία του σχολείου 3 άρθρα!!!!Τα २ άρθρα βρίσκοταν στη σελίδα 13 ('Κράτος Δικαίου' της Κάτιας Αναστασίου και 'Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!' από το 15μελές Μαθητικό Συμβούλιο Γυμνασίου) και το τρίτο άρθρο βρισκόταν στην σελίδα 15 κι είχε τον τίτλο του άρθρου μου, με συντάκατη τον Ιάσονα Κουτούφαρη-Μαλανδρίνο,2Γ' Λυκείου.Θα παραθέσω το άρθρο ατόφιο για να δημοσιευτεί έστω και μια φορά σε ηλεκτρονική μορφή.
Ίσως ο τίτλος να σας θυμίζει κάτι.Είναι στίχοι του συνεργάτη του 'Παλμού' Χρήστου Τριανταφύλλου.Πιστεύω πως εκφράζουν επακριβώς την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη συχνά αλγεινή για τους μαθητές τακτική που ανέχεται το Σχολείο μας.
Πρόσφατα,βρέθηκα μάρτυρας μιας σειράς καταχρήσεων και βανδαλισμών.Σκίσιμο τετραδίων, επειδή λησμονήθηκε εκείνο του μαθήματος, αποβολή από την τάξη για αιτίες ανάξιου λόγου, εκφοβιστική συμπεριφορά απέναντι στους μαθητές.Και το κυριότερο: η χρησιμοποίηση της διδασκαλίας και της αξιολόγησης, όχι ως μέσων διαπαιδαγώγησης, αλλά ως μέσων τιμωρίας.
Μπορούν να αναφερθούν πολλές περιπτώσεις μαθητών, που παρέμειναν εκτός τάξης για ψύλλου πήδημα.Εκτός κι αν ο καθηγητής παίζει ρόλο γαιοκτήμονα και οι μαθητές ρόλο σιωπηλών δουλοπαροίκων.Η τάξη κατά κύριο λόγο ανήκει στο μαθητή, που βρίσκεται εκεί για να μάθει και όχι για να υποταχθεί στις ιδιορρυθμίες τού καθηγητή επειδή φοβάται την εκδήλωση της εκδικητικότητάς του.
Η άγνοια μπορεί εύκολα να καλυφθεί:υποτιθέμενες ιδιαιτερότητες,κίβδηλο ενδιαφέρον,αντιγραφές,σκονάκια.Η απείθει, όμως, δεν κρύβεται και εξοργίζει τους απολογητές τής πειθαρχίας και της ανελευθερίας. Η απειθαρχία μπορεί να αποτελεί πάράπτωμα η απείθεια όχι.Κι όταν λέμε απείθεια ας εξηγηθούμε: δεν εννοώ την παράβαση κοινά αποδεκτών κανόνων, που ρυθμίζουν τις σχέσεις μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά την αντίσταση σε κάθε παράλογο αίτημα, που στηρίζεται μόνο στην αίσθηη εξουσίας.Εκτός αν βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση ή έγκλειστοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Ή μήπως το Σχολείο έχει μετατραπεί σε μία μεγάλη φυλακή της οποίας "οικατάδικοι φοβούνται και πειθαρχούν στους φύλακες,αλλά αλληλοϋπονομεύονται μεταξύ τους" για να θυμηθούμε τα λόγια της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Άντζελα Νταίηβις.Αυτό, λοιπόν, είναι το νόημα της εκπαίδευσης: Η ανάδειξη της πειθαρχίας ως ύψιστης υποχρέωσης, αλλά η υποβάθμιση της ελευθερίας και της μάθησης ως κατώτατου δικαιώματος;
Προς το παρόν πάντως, βγαίνοντας στην αρένα της τάξης, μπορούμε να κραυγάσουμε προς τον καθηγητή-αυτοκράτορα: "Άβε Καίσαρα,οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!"

ΧΑΙΡΕΤΑΙ,ΧΑΙΡΕΤΑΙ!!!

'Λοιπόν μάγκες...' όπως θα έλεγε και γνωστός αθλητικογράφος(με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τρόπο ομιλίας) σας χαιρετώ μέσω του πρώτου μου άρθρου και θα ήθελα να επικροτήσω αυτή την προσπάθεια του Καρόλου για ελευθερία έκφρασης χωρίς φίμωση στο ब्लॉग του ΛΛΠ!!!!Γενικότερα η θεματολογία των άρθρων μου δεν θα σχετίζεται μόνο με τα αθλητικά αλλά πολλές φορές την πολιτική,τον πολιτισμό,την εκπαίδευσκ κ।ά।Με μεγαλή μου χαρά θα ακούω τις απόψεις και τις παρεμβάσεις σας σ'ό,τι γράφω।Ελπίζω στο μέλλον να αυξηθεί ο αριθμός των συντακτών!!!Αντε...καλορίζικος να'μαι!!!

ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΦΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΤΕ ΝΙΡΟ, WHAT'S THIS TEAM COMING TO?

Αντιαμερικάνοι υπάρχουν πολλοί. Και στην Ελλάδα και σ' όλον τον κόσμο. Άλλοι έζησαν μικροί την περίοδο του Μπους, άλλοι το Βιετνάμ, άλλοι το ένα κι άλλοι το άλλο. Ε, μέσα στους πολέμους και στα συναφή, ήρθαν τα τελευταία χρόνια να μας πορώσουν ακόμη περισσότερο κατά τής χώρας αυτής και δυο Αμερικανάκια. Επειδή τόλμησαν να αγοράσουν κάτι ιερό, το οποίο από την πρώτη κιόλας μέρα εξευτελίζουν όλο και περισσότερο. Ο λόγος για τον Χικς και τον Τζίλετ, που τόλμησαν να αγοράσουν τη Λίβερπουλ...

Το δάνειο για την αγορά χρεώθηκε στο σύλλογο (!!!), ο Τόρρες και ο Τζέραρντ είναι υποθηκευμένοι στην Royal Bank of Scotland και το Άνφιλντ ουσιαστικά το 'χει παραχωρήσει η τράπεζα. Και εκτός απ' αυτά, ο σύλλογος πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Ανέλαβαν τα ηνία τον Φεβρουάριο τού 2007. Η Λίβερπουλ κατάφερε να φτάσει στον τελικό τής Αθήνας εκείνη τη χρονιά, όπου έχασε βέβαια από τη Μίλαν. Μάλλον αυτό έγινε γιατί η γκαντεμιά τους δεν είχε επηρεάσει πολύ το σύλλογο, γιατί βρίσκονταν μόλις τρεις μήνες εκεί.

Η περίοδος 2007-2008 όσον αφορά το πρωτάθλημα δεν ήταν καλή, αλλά στην Ευρώπη η Λίβερπουλ παρουσιάστηκε αρκετά σοβαρή. Σημείωσε, μάλιστα, ρεκόρ στην ιστορία τής διοργάνωσης για την πιο ευρεία νίκη, με το 8-0 επί της Μπεσίκτας στους ομίλους. Το καλοκαίρι τού 2007, η Λίβερπουλ απέκτησε τον Φερνάντο Τόρρες από την Ατλέτικο Μαδρίτης, μεταγραφή που αποτέλεσε την ακριβότερη στην ιστορία τού συλλόγου. Ο ίδιος έκανε απόσβεση στην πρώτη κιόλας χρονιά, σημειώνοντας 33 γκολ, με τα 24 απ' αυτά να τα πετυχαίνει στο πρωτάθλημα.

Η Λίβερπουλ σταμάτησε στο εμπόδιο τής Τσέλσι στα ημιτελικά τού Τσάμπιονς Λιγκ. Το πρώτο ματς στο Άνφιλντ ως τις καθυστερήσεις ήταν 1-0 υπέρ των "κόκκινων" χάρη σε γκολ τού Κάουτ, όμως ο Ρίισε με ένα μνημειώδες αυτογκόλ έφερε το ματς στην ισοπαλία και έδωσε αυτομάτως το προβάδισμα για πρόκριση στους "μπλε". Σκληρή μάχη έγινε και στο Στάμφορντ Μπριτζ, όπου η Τσέλσι μπήκε μπροστά στο σκορ με γκολ του Ντρογκμπά λίγο μετά το ημίωρο. Ο Τόρρες ισοφάρισε λίγα λεπτά μετά τη συμπλήρωση μίας ώρας παιχνιδιού και ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί, ο Λάμπαρντ ευστόχησε σε πέναλτι και έτρεξε να κοιτάξει τον ουρανό, καθώς λίγες μέρες πριν είχε χάσει τη μητέρα του. Ο Ντρογκμπά στο τέλος τού πρώτου ημιχρόνου τής παράτασης έφερε το σκορ στο 3-1 και το ματς είχε σχεδόν τελειώσει. Ο Ροζέτι θεωρώ ότι θα μπορούσε να δώσει πέναλτι σε δύο φάσεις, ιδιαίτερα σ' αυτή τού Χύπια αν θυμάμαι καλά. Δεν το έδωσε και το μόνο που άλλαξε ήταν το σκορ. Ο Μπάμπελ μείωσε σε 3-2 με μία οβίδα από το πουθενά, όμως η Τσέλσι ήταν αυτή που πέρασε στον τελικό. Το τρόπαιο, βέβαια, δεν το πήρε, καθώς η Γιουνάιτεντ επικράτησε στα πέναλτι στον τελικό τής Μόσχας.

Η σεζόν 2008-2009 ήταν μία από τις καλύτερες και η Λίβερπουλ έχασε το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες, εξαιτίας ορισμένων Χ που έφερε με ομάδες όπως η Στόουκ, η Σίτυ, η Χαλ και άλλες. Ας πω εδώ ότι το 0-0 με την Στόουκ στο Άνφιλντ έπρεπε να ήταν 1-0, γιατί το γκολ που είχε πετύχει η Λίβερπουλ ήταν κανονικό. Τέλος πάντων... Στην Ευρώπη η Λίβερπουλ σταμάτησε και πάλι στην Τσέλσι, στα προημιτελικά αυτή τη φορά. Στο Άνφιλντ οι "μπλε" κέρδισαν με 1-3, όμως στο Στάμφορντ Μπριτζ παίχτηκε ένα από τα κορυφαία ματς στην ιστορία τού θεσμού. Η Λίβερπουλ στο ημίχρονο κέρδιζε 0-2, χάρη σε φάουλ τού Αουρέλιο και πέναλτι τού Αλόνσο. Στο τέλος του ημιχρόνου θα μπορούσε να κάνει το 0-3, αλλά ο Τσεχ είχε αντίθετη άποψη. Στο δεύτερο ημίχρονο, η Τσέλσι έφερε το ματς τούμπα και ισοφάρισε σε 2-2. Μετά πήρε κεφάλι στο σκορ με 3-2, όμως αρχικά ο Λούκας κι έπειτα ο Κάουτ έκαναν το σκορ 3-4. Το τελειωτικό χτύπημα έδωσε ο Λάμπαρντ, ο οποίος ισοφάρισε σε 4-4, για να κλείσει έτσι ένα μυθικό ματς. Όποιος δεν το έχει δει, ας το ψάξει γιατί αξίζει. Πέρα απ' αυτό, η Λίβερπουλ στους "16" κέρδισε 0-1 τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου και την σκόρπισε με 4-0 στο Άνφιλντ, ενώ στους ομίλους ο Τζέραρντ σημείωσε το 100ό του γκολ με τους "κόκκινους" στο ματς με την Αϊντχόφεν.

Στο πρωτάθλημα, η Λίβερπουλ τερμάτισε δεύτερη, αν και συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς στην ιστορία της. Παρά την πίκρα για ακόμη μία χρονιά που δεν έφερε το πρωτάθλημα στο Άνφιλντ και για την ισοφάριση στα πρωταθλήματα από τη Γιουνάιτεντ, οι οπαδοί έχουν να θυμούνται πολλά. Νίκες με Τσέλσι μέσα-έξω (0-1, 2-0), ισοπαλίες με Άρσεναλ (1-1, 4-4) και νίκες με τη "μισητή" Γιουνάιτεντ (2-1, 1-4)! Ήταν μία χρονιά που είτε θα σηματοδοτούσε την οριστική επιστροφή τής Λίβερπουλ στη διεκδίκηση τού πρωταθλήματος, είτε θα σηματοδοτούσε ένα όμορφο τέλος και την αρχή πολλών άσχημων. Τελικά, έγινε το δεύτερο.

Σεζόν 2009-2010. Δεν έχω να πω πολλά. Σεζόν γεμάτη προβλήματα απο τραυματισμούς και διενέξεις του Μπενίτεθ με τη διοίκηση. Αποτέλεσμα: Αποκλεισμός από τους ομίλους τού Τσάμπιονς Λιγκ (σε όμιλο με Λυόν, Φιορεντίνα και Ουνιρέα), πορεία ως τα ημιτελικά τού Γιουρόπα Λιγκ και αποκλεισμός στην παράταση από την Ατλέτικο Μαδρίτης μέσα στο Άνφιλντ και έβδομη (!!!!!) θέση στο πρωτάθλημα! ΑΙΣΧΟΣ! Εν τέλει, ο Ράφα αποχώρησε και πήγε κατά Μιλάνο μεριά, στην εστεμμένη πρωταθλήτρια Ευρώπης Ίντερ. Τη θέση του πήρε ο φιναλίστ με τη Φούλαμ στον τελικό τού Γιουρόπα Λιγκ, Ρόι Χότζον.

Σεζόν 2010-2011. Ως τώρα, η Λίβερπουλ έχει περάσει στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, όπου όμιλο θα αντιμετωπίσει την Στεάουα Βουκουρεστίου, τη Νάπολι και την Ουτρέχτη. Στο πρωτάθλημα, στους δύο αγώνες που έχει δώσει, έχει συγκεντρώσει μόλις ένα βαθμό. Ισοπαλία 1-1 με την Άρσεναλ στο Άνφιλντ και βαριά ήττα με 3-0 από τη Σίτυ, σε ένα ματς που πραγματικά δεν έπαιξε ΚΑΘΟΛΟΥ μπάλα.

Σχετικά με τις μεταγραφές, έγιναν πολλά. Αρκετοί ήρθαν κι αρκετοί έφυγαν. Απ' όσους ήρθαν, περισσότερο ξεχωρίζουν ο Κόουλ, ο Πόουλσεν κι ο Γιοβάνοβιτς. Αποχώρισαν, όμως, ο Μπεναγιούν, ο Ριέρα, ο Νέμεθ, ο Ντέγκεν κι ο Ακουιλάνι, ο τελευταίος ως δανεικός. Υπάρχει σκέψη για ανταλλαγή Κυργιάκου-Τρεζεγκέ με τη Γιουβέντους, ενώ ο Μασεράνο συνεχίζει -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- στην Μπαρτσελόνα. Συζητήσεις γίνονται και για μετακίνηση τού Κάουτ στην Ίντερ, δίπλα στον Μπενίτεθ, κάτι που, αν συμβεί, θα είναι καταστροφικό.

Τα χρέη είναι πάρα πολλά, αν δεν κάνω λάθος 288.000.000. Το νέο γήπεδο ήταν να είναι έτοιμο σε ένα χρόνο από σήμερα περίπου, έτσι θυμάμαι. Φυσικά και τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει πλέον. Οι δύο καλύτεροι παίχτες της ομάδας είναι υποθηκευμένοι σε μια τράπεζα. Το πρωτάθλημα δεν έχει έρθει εδώ και 20 χρόνια στο Άνφιλντ, αλλά αυτό που είδαμε πέρσι αγγίζει τα όρια τού απίθανου...

Και τώρα υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσει ο πιο φιλότιμος -ίσως- παίχτης τής ομάδας, ο Ντερκ Κάουτ. Δε θυμάμαι δημοσιεύματα που να έκαναν λόγο για πρόβλημα που δημιούργησε, τον θυμάμαι παρόντα σε κάθε ματς, τον θυμάμαι να δίνει το 150%, να τρέχει ως το τελευταίο λεπτό τής παράτασης ή του 90λεπτου, να βάζει κρίσιμα γκολ, να στέλνει τη Λίβερπουλ στον τελικό τού 2007 με το πέναλτι, να κάνει πολλά ακόμη... Ε, άμα φύγει κι αυτός, να το κλείσουμε το μαγαζί καλύτερα. Μέχρι να φύγουν οι Αμερικανοί, μετά ας ανοίξει με τον οποιονδήποτε στο τιμόνι. Όσο τα Αμερικανάκια παραμένουν στο τιμόνι, δύσκολα θα δούμε προκοπή...

Αλλά όπως και να 'χει, ακόμα κι αν φύγουν όταν πεθάνουν -όχι ότι θα αργήσει να τους "στείλει" κάποιος αγανακτισμένος οπαδός-, ένα είναι σίγουρο.

Liverpool will never walk alone...

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΜΕΓΑΛΑ "ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ" ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ...

Ικανός να χαλάσει ακόμη και την καλύτερη διάθεση αυτός ο Ολυμπιακός, αλλά πάλι καλά που υπάρχει το γήπεδο...

Είπα κι εγώ να πάω στο Καραϊσκάκη μετά από χρόνια και δε με αποζημίωσε ούτε στο απειροελάχιστο αυτό που είδα. Ένας Ολυμπιακός που ζήτημα να πιάσει 3/10, αν τον βαθμολογήσει κάποιος. Και έπαιξε μόλις λίγες μέρες μετά το 5-1 επί της Ρόμα, που -όπως ισχυρίστηκαν αρκετοί τότε και μάλιστα σωστά- ήταν περισσότερο τυχαίο, παρά ένα αποτέλεσμα συνδυασμού ικανότητας και αποτελεσματικότητας τής ομάδας.

Στο πρώτο ημίχρονο κυριάρχησε η γνωστή εικόνα, που επί χρόνια παρατηρείται στον Ολυμπιακό, με εξαίρεση λίγους αγώνες ή λίγες χρονικές περιόδους, για να μην το ισοπεδώσω κιόλας και πάθουν κανά καρδιακό οι Ολυμπιακοί που βλέπουν με τα αυτιά και ακούνε με τα φρύδια. Απίστευτα προβλέψιμος και -ως συνήθως- στάσιμος σε όλες τις γραμμές. Η καλύτερη δουλειά θεωρώ πως έγινε στην επίθεση, όπου βγήκαν ορισμένοι συνδυασμοί των παιχτών, όμως ο Μήτρογλου δεν μπόρεσε να σκοράρει. Στο κέντρο πάλι καλά που υπήρχαν ο Παπαδόπουλος και ο Φετφατζίδης, οι οποίοι ήταν καλοί, με τον Γιαννάκη κατ' εμέ καλύτερο. Στην άμυνα ο Μπράβο έκανε καλή δουλειά, προωθήθηκε όταν μπορούσε και δεν έκανε λάθη, όμως μόνος του τι να κάνει; Καλύτερος μου φάνηκε ο Μέλμπεργκ, ο οποίος είναι πραγματικά τεράστιος ποδοσφαιριστής. Άριστες τοποθετήσεις, καθαρές και γρήγορες επεμβάσεις, προωθήσεις μόνο όποτε έπρεπε και ηγήθηκε της άμυνας.

Οι υπόλοιποι πολύ κακοί, δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ κίνηση στο χώρο και ΚΑΜΙΑ βοήθεια στον κάτοχο τής μπάλας. Οι καλύτεροι συνδυασμοί ξεκίνησαν από την τετράδα παιχτών που ανέφερα πριν. Έτσι ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν πάει πουθενά, αλλά θα γκρεμίσει ο κόσμος και το γήπεδο απ' τα νεύρα του!

Εντύπωση μου έκανε μέχρι κι η προθέρμανση, πρώτη φορά την πρόσεξα πολύ και δε μου άρεσε αυτό που είδα. Κορόιδο και πασούλες στο ένα μέτρο, άντε στα δύο. Απ' την άλλη, η Κορούνια στην προθέρμανση είχε ζευγάρια παιχτών, οι οποίοι αντάλλαζαν πάσες στα δέκα, είκοσι ή και τριάντα μέτρα! Και απορούσα γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να βγάλει πάσα μισού γηπέδου... Αξιοσημείωτο και ότι στο κορόιδο, οι παίχτες έδωσαν ρεσιτάλ όταν στη μέση ήταν ο Ντιόγο...

Σχετικά με την ατμόσφαιρα, ούτε αυτή μ' άρεσε. Γιατί, κλασσικά, φώναζαν μόνο τα δύο πέταλα. Αυτό το πράμα είναι ανεπίτρεπτο, άμα είναι να γκρεμίσουμε τις μακριές εξέδρες τού γηπέδου και να αφήσουμε μόνο τα πέταλα. Ούτε στον ύμνο τραγούδησαν καθόλου, ούτε καν στο "Ερνέστο Βαλβέρδε", που -σύμφωνα με όσα γράφτηκαν, ειπώθηκαν, διαβάστηκαν και ακούστηκαν- δονούσε ΟΛΟ το γήπεδο επί μήνες! Και να μη φωνάζουν οι 60άρηδες, άντε να το καταλάβω. Αλλά τώρα άτομα 20 χρονών και 25, είναι γελοίο να κάθονται Παναγίες στο γήπεδο. Δεν είπαμε να βρίσουν τους πάντες, αλλά τα συνθήματα που απλά στηρίζουν την ομάδα, πρέπει να τα λένε. Εδώ μέχρι και παπάς τα λέει αυτά, ο μυθικός παπα-ΠΑΟΚ!

Σύμφωνα με όσα έμαθα, ο Ντιόγο αποτελεί παρελθόν από τον Ολυμπιακό. Τουλάχιστον, ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Νέμεθ από τη Λίβερπουλ κι αν όλα πάνε καλά, θα έχει στη διάθεσή του έναν πολύ καλό στράικερ.

Το πιο ωραίο της βραδιάς ήταν η παραμονή των φιλάθλων στο ένα πέταλο, η συσπείρωσή τους στην 7 και το μισάωρο τραγούδι μετά το τέλος τού αγώνα. Πολύ θα το 'θελα να 'μουν κι εγώ εκεί και παρόλο που κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, τους κοίταζα από τα επίσημα και χαιρόμουν. Έμεινα κι εγώ μέχρι να σβήσουν τα φώτα, είμαι ένας απ' τους τελευταίους (αν όχι ο τελευταίος) που έφυγαν από το γήπεδο.

Με τα λίγα άτομα που μίλησα κατά τη διάρκεια του υστεροτραγουδιού τής 7, συμφώνησα στα περισσότερα. Πάλι καλά, δηλαδή, γιατί οι γέροι που 'χα δίπλα μου στο πρώτο ημίχρονο εκτόξευσαν τόσες μπούρδες που νόμιζα ότι είχα κάποιο μεγάλο διανοητικό πρόβλημα. Όχι ότι σίγουρα δεν το 'χω, αλλά -αν υπάρχει- δεν είναι τόσο άσχημο όσο πίστεψα εκείνες τις στιγμές.

Αλλά εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω πώς κάνουν κριτική ορισμένοι. Ακόμη, το πρώτο που προσπαθούν να κάνουν, είναι να προσφέρουν άσυλο σε άτομα που οι ίδιοι συμπαθούν και θεωρούν ικανούς. Για παράδειγμα, για όποια κακή ενέργεια γινόταν στο πρώτο ημίχρονο, κατά τους περισσότερους που 'ταν κοντά μου έφταιγαν ο Σοϊλέδης κι ο Μήτρογλου. Λες και η δεξιά πλευρά, όπου παίζει ο Γκαλίτσιος, δούλευε ρολόι. Λες κι η υπόλοιπη ομάδα ήταν άριστη και δημιούργησε το πρόβλημα ο Σοϊλέδης.

Και στο δεύτερο ημίχρονο, έφταιγαν πάλι 3-4, όχι παραπάνω. Άμα η ομάδα παίζει με τόσους παίχτες, να το πουν και σε μένα, γιατί εγώ έμαθα ότι αγωνίζονται 11 σε κάθε ομάδα.

Το σημαντικό είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πάρα πολύ μέτριος και χρειάζεται αρκετή δουλειά, πολύ πιθανό είναι και το να μην κάνει καλή αρχή στο πρωτάθλημα. Ο κόσμος ελπίζει, αλλά δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Ο Βαλβέρδε είναι ικανός προπονητής, αλλά όχι θεός. Κι όσο μερικοί είναι στον πλανήτη τους και δεν επικοινωνούν, ο Ερνέστο δε νομίζω να μπορεί να κάνει και πολλά. Στην τελική, αυτός μπορεί να δώσει οδηγίες και να τροποποιήσει την 11άδα και την ψυχολογία. Δεν μπορεί να μπει μέσα και να δώσει πάσα, να σουτάρει, να κόψει, να αποκρούσει ή να σκοράρει. Γι' αυτό, ας βρουν εκεί στον Ολυμπιακό ανθρώπους που να ξέρουν από το άθλημα και να τους προσλάβουν, ώστε να ρυθμιστούν όσα θέματα πρέπει να ρυθμιστούν.

Σκεφτόμουν να βαθμολογήσω τους παίχτες και τον Βαλβέρδε, αλλά θα 'πεφταν πολλά 3/10 κι είπα να μην χαλάσω τα μάτια σας.

Για να δούμε τι επιφυλλάσει στα μάτια μας αυτή η ομάδα...

Για να κλείσω κι αυτή την ανάρτηση, ομολογώ ότι επιθυμώ την αλλαγή ενός συνθήματος. Αντί να λέει "είμαστε άρρωστοι με τον Ολυμπιακό", να λέει "μας αρρώστησε ο Ολυμπιακός!"...

ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ (ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ) ΜΙΑ ΝΙΚΗ.

Ο τίτλος αναφέρεται στον Τζο Κόουλ και όχι στον Πέπε Ρέινα.

Κατέβηκα σε μια καφετέρια στο λιμάνι για να δω το ματς, το νόβα σπορτς 1 έδωσε σήμα στο 33', μετά από αλλαγές ρυθμίσεων στον αποκωδικοποιητή. Δεν ξέρω τι έφταιξε, πάντως σχολιάζω για ό,τι έγινε από το ημίωρο και μετά. Και μπορώ να πω ότι η Λίβερπουλ μου άρεσε. Δε με ξετρέλανε όπως σε άλλους αγώνες, αλλά θεωρώ ότι έπειτα από μία κάκιστη σαιζόν, αυτό που παρουσίασε ήταν ικανοποιητικό.

Πέρα απ' αυτά, όμως, έγινα πυρ και μανία με αυτό που έκανε ο Τζο Κόουλ. Ο άνθρωπος με τον οποίο η Λίβερπουλ θα έφτανε ψηλά, σύμφωνα με τα λεγόμενα τού αρχηγού Στίβεν Τζέραρντ, ΚΑΤΑΦΕΡΕ και αποβλήθηκε στο πρώτο κιόλας ημίχρονο και, μάλιστα, με απευθείας κόκκινη κάρτα. Απίστευτα επικίνδυνο τάκλιν με "ψαλίδι" των δύο ποδιών, με αποτέλεσμα ο Κοσιελνί να φύγει με το φορείο εκτός αγωνιστικού χώρου (αν και επέστρεψε, για να αποβληθεί τελικά στο 94') και βλέποντας τους επιδέσμους στο πόδι του, θεώρησα ότι ο Κόουλ τον τραυμάτισε για τα καλά.

Τι να πει κανείς γι' αυτό; Στο πρώτο του παιχνίδι πρωταθλήματος, το οποίο ήταν και ντέρμπυ, ο εκατομμυριούχος αυτός έκανε τη μέγιστη βλακεία. Και δεν είναι τόσο η κόκκινη που με εκνεύρισε, εξάλλου σε πολλά ντέρμπυ έχουν υπάρξει αποβολές και σε μερικά αρκετές. Διαολίστηκα γιατί πήγε να σκοτώσει τον Κοσιελνί. Δεν ξέρω τι έκανε ο Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι και αν επέβαλε ποινές, εγώ αν ήμουν στη διοίκηση τής Λίβερπουλ ή προπονητής, θα τον άφηνα εκτός αποστολής για τουλάχιστον τρεις αγώνες. Ικανός παίχτης, δεν αντιλέγω, αλλά άμα είναι να γίνει... Καστίγιο και να έρθει σε δεύτερη μοίρα το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, καλύτερα να μην αγωνίζεται καθόλου. Υποχρέωσε τη Λίβερπουλ να παίξει ένα ημίχρονο με 10 κόντρα στην Άρσεναλ και πέρα από τους δύο βαθμούς που θα μπορούσε να πάρει η ομάδα αλλά δεν το 'κανε, νομίζω ότι δημιούργησε και ένα αρνητικό κλίμα στην ομάδα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Λογικά, δε θα υπάρξει πρόβλημα μεγάλης έκτασης, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως οι οπαδοί το πάρουν πολύ στραβά και αρχίσει το γιουχάρισμα. Θα μάθουμε στα επόμενα ματς.

Πέρα απ' αυτά, ο αγώνας στο δεύτερο ημίχρονο ήταν καλός. Έγιναν κάμποσες φάσεις, με δεδομένο ότι ήταν πρώτο παιχνίδι πρωταθλήματος και ντέρμπυ. Η Λίβερπουλ μπήκε μπροστά στο σκορ με γκολ τού Ενγκόγκ στις αρχές τού δευτέρου ημιχρόνου. Απορώ τι γίνεται με αυτόν τον παίχτη, μάλλον τον διδάσκει ο Τόρρες. Αλλιώς, δεν μπορώ να εξηγήσω τα πολλά γκολ τα οποία έχει σκοράρει στα λίγα ματς που έχει παίξει η Λίβερπουλ. Λέτε να ευθύνεται το ότι είναι ξάδερφος τού Μπουμσόνγκ; Δε νομίζω...

Η Άρσεναλ άρχισε να πιέζει όλο και περισσότερο κι έφτασε σε σημείο που ήταν συνεχώς στην επίθεση. Ο Ροζίσκυ έκανε εκπληκτική προσπάθεια ντριμπλάροντας κάθε αμυνόμενο τής Λίβερπουλ και ήρθε φάτσα με το τέρμα, όμως ο Ρέινα (εξαιρετικός με εξαίρεση δύο φάσεις) -κυριολεκτικά με τα ακροδάχτυλά του- έστειλε την μπάλα σε κόρνερ. Ακολούθησε μία φάση στην οποία ο Ρέινα έκανε λάθος υπολογισμό και η Λίβερπουλ κινδύνευσε να δεχτεί το γκολ, για να το φάει τελικά στο 90', μετά από -μεγάλη ομολογουμένως- γκάφα τού Ρέινα, ο οποίος υποδέχτηκε την μπάλα αφού εκείνη χτύπησε στο δοκάρι και την έστειλε στα δίχτυα, με τρόπο τραγελαφικό. Παρ' ολ' αυτά, δεν του καταλογίζω τόσο μεγάλη ευθύνη όσο στον Τζο Κόουλ. Ο Τζέραρντ εκτελώντας φάουλ στο 93' έφτασε κοντά στο γκολ, αλλά ο Αλμούνια έδιωξε σε κόρνερ. Ακολούθησε η αποβολή τού Κοσιελνί με δεύτερη κίτρινη κάρτα και μετά ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη. Ο Τόρρες πέρασε στο ματς περίπου στο 75', αλλά δεν κατάφερε να κάνει τίποτα στα 20 λεπτά που έπαιξε.

Το ματς θεωρώ ότι (χάθηκε από πλευράς Λίβερπουλ) με την αλλαγή τού Μασεράνο και την είσοδο τού Λούκας, προσωπικά θα άφηνα τον Μασεράνο μέσα και θα έβαζα τον Πόουλσεν, ώστε να έπαιζαν αυτοί οι δύο μαζί με τον Τζέραρντ και τον Κάουτ και να κυνηγούν παίχτες όπως ο Γουόλκοτ. Ο Χότζον πέρασε στη θέση τού Αργεντίνου τον Λούκας, ο οποίος για μένα είναι πολύ μέτριος για τη Λίβερπουλ. Όσον αφορά την Άρσεναλ, ο Βενγκέρ μάλλον δεν ήθελε να "χτυπήσει" και τόσο το παιχνίδι και ίσως γι' αυτό να καθυστέρησε την είσοδο τού Γουόλκοτ, του Ροζίτσκι (μπήκαν στο 60') και του Βαν Πέρσι (μπήκε στο 75').

Το πρώτο μεγάλο ντέρμπυ τού φετινού πρωταθλήματος ήταν πολύ καλό, συγκριτικά με άλλες πρεμιέρες και σε διαφορετικές διοργανώσεις. Εάν είναι να αρχίζει έτσι το πρωτάθλημα, όταν θα βρίσκεται σε φουλ ρυθμούς, θα μιλάμε πραγματικά για ένα υπερθέαμα. Μένουν πάρα πολλοί αγώνες ακόμα και πολλά μεγάλα ντέρμπυ. Εκτός απροόπτου, η Πρέμιερ Λιγκ θα μας αποζημιώσει και φέτος.

Μακάρι να υπάρξει (και για το πρωτάθλημα και για τη Λίβερπουλ - χαχα!) καλύτερη συνέχεια!