.:: Λ.Λ.Π. ::. -- ΑΝΕΠΙΣΗΜΟ BLOG

ΠΙΑΣΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΥΡΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ...

2012-01-07T05:24:00.010+02:00

Ουφ... έφυγε...

Πάει το 2011. Έτος γεμάτο προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά, πάσης φύσεως δηλαδή, έτος που απέδειξε ότι, ακόμη κι αν ευχόμαστε χίλια δυο πράματα τις πρωτοχρονιές, δύσκολα πιάνουν οι ευχές.

Μπήκε και το '12. Και τι καταλάβαμε; Μάλλον τίποτα. Πλέον ακόμη κι η "γιορτή" της παραμονής της πρωτοχρονιάς έχει ξεθωριάσει, δεν την αντιμετωπίζουμε όπως παλιά. Κι όχι άδικα, ίσως να 'χουμε και δίκιο. Με τόσες δυσκολίες στην καθημερινότητα, το μυαλό, όσο κι αν το θες, δύσκολα ξεφεύγει, έστω αυτές τις λίγες ώρες. Καλό είναι να ξεφύγει, γιατί χαίρεσαι το γλέντι, αλλά η επαναφορά δεν είναι καθόλου ευχάριστη.

Για τους συνομήλικούς μου, η χρονιά που πέρασε αποτέλεσε ορόσημο. Από τον Ιανουάριο μέχρι τα τέλη του Μάη σκυλοβρίσαμε το "εκπαιδευτικό" σύστημα και δώσαμε και τις περίφημες πανελλαδικές, ενώ από το Μάη μέχρι και την 31η Δεκέμβρη το γλεντήσαμε με την ψυχή μας. Χρονιά μεγάλης αντίφασης, με το πρώτο, ουσιαστικά, εξάμηνο να φεύγει με ένταση, νεύρα, κούραση κι όλα τα σχετικά και το δεύτερο με χαμόγελα, βόλτες, ταξίδια, πολύμηνες διακοπές, καθώς και με μια πρώτη γεύση από το τι εστί φοιτητική ζωή.

Ναι, κυρίες και κύριοι, είδαμε και λίγο τι γίνεται στις σχολές, εντός αυτών των πολυδιαφημισμένων σχολών που "θα ανοίξουν το μυαλό" μας, από τις οποίες θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι και άλλα τόσα κουραφέξαλα. Μπάχαλο επικρατεί, μπουρδέλο έχει καταντήσει. Μέσα στα σκατά βουτήξαμε πάλι, άντε καταλάβετέ το... Και δεν είναι η φύση των όσων μας διδάσκουν, αλλά όλα τα υπόλοιπα, που, είτε σας αρέσει, είτε όχι, πάνε πακέτο με τις γνώσεις που λαμβάνουμε.

Όπως και να 'χει, αυτά αφορούν λίγους. Όλους, όμως, μας αφορά το 2012, όπως θα μας αφορά σε 12 μήνες και το 2013, σε 24 το 2014 και πάει λέγοντας. Εγώ εύχομαι τη χρονιά που μπήκε να αντιμετωπίσουμε λιγότερα προβλήματα, να ζήσουμε περισσότερες στιγμές χαράς, οπωσδήποτε να 'χουμε τύχη, καθώς και υγεία, αν και έτσι όπως έχουμε καταντήσει, η τελευταία εξαρτάται περισσότερο από το πώς θα κυμανθούν τα τρία προηγούμενα, παρά από τις ικανότητες των φοβερών και τρομερών γιατρών τούτης της χώρας.

Ας προσπαθήσουμε (ξανά) για το καλύτερο δυνατό κι ό,τι καταφέρουμε, θα νιώθουμε αξιοπρεπείς μετά και θα τα 'χουμε καλά με τον εαυτό μας. Πρόκειται για τεράστια υπόθεση, για υπόθεση που εύκολα μπορεί να αποτελέσει κινητήριο ή αποτρεπτικό παράγοντα για πολλά από τα όμορφα και άσχημα, αντίστοιχα, που διακρίνουμε καθημερινά στους κόλπους του χάους, όπου και ζούμε. Ένα χάος που προκαλούν κάποιοι, προορίζοντας το για τρίτους, οι οποίοι, τελικά, την πληρώνουν, και μεταφορικά, αλλά, πλέον, και κυριολεκτικά.

Είναι σαν τα σφηνάκια στα μπαρ. Κάθε τόσο λες στον μπάρμαν να πιάσει άλλη μια γύρα. Το ίδιο κι οι χρονιές. Κάθε τόσο, ας πούμε κάθε 12 μήνες για μας τους "πολιτισμένους ανθρώπους", η μια χρονιά διαδέχεται την άλλη. Κάθε ένα χρόνο πιάνουμε στα χέρια μας τα νέα σφηνοπότηρα. Τα σηκώνουμε για να πιούμε και να γευτούμε κάτι που μας αρέσει, και με το που θα τα πλησιάσουμε στο στόμα μας, μυρίζουμε υποχρεώσεις, προβλήματα, τρέξιμο... Άλλοι δε πίνουν καθόλου, άλλοι λίγο, άλλοι είναι μεθυσμένοι και τα κατεβάζουν σα νερό, άλλοι πίνουν ένα "για το καλό", άλλοι το βλέπουν ως εμπειρία και απλά πίνουν για να δοκιμάσουν. Ουσιαστικά, όμως, γεύση παίρνουν όλοι. Εν τέλει, οι μεθυσμένοι δεν καταλαβαίνουν τη γεύση, ενώ οι υπόλοιποι δεν το ευχαριστιούνται καθόλου. Αλλά είναι σαν τα δώρα που δε γίνεται να μην τα δεχθείς από ευγένεια, σαν το ένα ποτό που σε κερνάει ο φίλος σου ή κάποιος του μαγαζιού και υποχωρείς για να μη νιώσει άσχημα.

Οι υποχρεώσεις και τα υπόλοιπα υπάρχουν στις κοινωνίες. Δεν είναι απαραίτητα κακά. Συχνά, όμως, γίνονται και το χειρότερο είναι πως γίνονται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Και αυτόματα, η υποχρέωση μεταλλάσσεται σε πρόβλημα, σε αγγαρεία κι αρχίζει η κατρακύλα...

Επειδή άρχισα το περιττό μπλα μπλα, το σταματώ, καθώς είναι θέματα πάνω στα οποία θα εκφράσω κάποιες απόψεις σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως το 2012 θα 'ναι δύσκολη χρονιά. Από το βράχο της κρίσης του ήθους πολύ εύκολα γλιστράς και πέφτεις στους βράχους της οικονομικής (και κάθε άλλης) κρίσης. Κι όταν στον πρώτο βράχο έχει αυτό το γλιστερό πράσινο πράγμα κι εσύ δεν προσέξεις, είναι σχεδόν σίγουρη η κατάληξη. Και ως χώρα δεν κάναμε την έκπληξη.

Αυτό έγινε κι έχει περάσει καιρός. Κακώς οι κουβέντες περί αυτών των θεμάτων περιλαμβάνουν το "αν" και ρήματα τοποθετημένα σε παρατατικό ή αόριστο. Δεν μπορεί να γυρίσει κανένας πίσω να τα διορθώσει όλα. Το θέμα είναι τι θα γίνει τώρα. Η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί, ακόμη και να ανατραπεί. Χρειάζεται αισιοδοξία, όσο δύσκολο κι αν είναι το εγχείρημα. Δεν έχει καμία σημασία πια αν το ημερολόγιο γράφει 2012 ή 3629. Δεν αξίζει να κολλά κανείς στη χρονική σήμανση. Όσοι έχετε προσπαθήσει για κάτι, ξανακάντε το, όσοι δεν το 'χετε κάνει, αποκτήστε μια νέα εμπειρία και δοκιμάστε το.

Φύγαμε, λοιπόν, για τις επόμενες, φετινές για τους χρονοεξαρτημένους, αυγές και δύσεις του ηλίου και μακάρι να μας πάνε καλά όσο το δυνατόν περισσότερα.

Κι αν το μυαλό σας δεν ξέφυγε με τις παραπάνω παπαριές, ας ξεφύγει με αυτό.

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Janus Bifrons ή χαρισματικός ηγέτης;

2011-12-25T12:42:00.001+02:00

Παρομοιάστηκε με Joker, θεωρεί τον εαυτό του όμως μάλλον Batman… Μήπως τελικά πρόκειται απλά για άλλον ένα Two-face???

Ποιος είναι τελικά ο άνθρωπος που κατάφερε το αδιανόητο; Να αναδειχτεί δηλαδή το περισσότερο και το λιγότερο δημοφιλές πρόσωπο του κόσμου την ΙΔΙΑ χρονιά από τους αναγνώστες του ΙΔΙΟΥ περιοδικού;

Η προσωπικότητα του Τούρκου Πρωθυπουργού διχάζει. Ένας Τούρκος σκιτσογράφος προκαλεί στη γείτονα χώρα καθώς παρουσιάζει τον Ταγίπ Ερντογάν σαν τον Τζόκερ και τον Ατατούρκ σαν Μπάτμαν, με τίτλο της σκιτσογραφίας "Ατατούρκ δεν υπάρχει και ο Ερντογάν είναι ψέμα", ενώ στη δημοσκόπηση του περιοδικού πέρασε μπροστά σε ψήφους στο ερώτημα «ποιο είναι το πρόσωπο που επηρέασε περισσότερο τον κόσμο το 2011;» ο Ερντογάν πήρε και τις περισσότερες αρνητικές ψήφους, καθώς περισσότεροι από 180.000 έχουν αρνητική εικόνα για τις πολιτικές που ακολουθεί ο Τούρκος πρωθυπουργός κυρίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής…

Ο Ταγίπ Ερντογάν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90 είχε δώσει το (πρώτο) πολιτικό του στίγμα σε διάφορες ομιλίες και συνεντεύξεις του. Στην πρόταση "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", η δημοκρατία για τον ίδιο ήταν περισσότερο "τα μέσα". Ξεκάθαρος Ισλαμιστής, υπέρμαχος της σαρίας και φανατικός του δόγματος "η Τουρκία δεν έχει καμία δουλειά στην Ευρωπαϊκή Ένωση".

Μια βδομάδα πριν ψηφιστεί από τους αναγνώστες του TIME ως το πιο δημοφιλές πρόσωπο του 2011 (οι συντάκτες θα πάρουν θέση τις επόμενες μέρες), ο Ερντογάν είχε απαντήσει στις 10 ερωτήσεις της τελευταίας σελίδας του περιοδικού, σημειώνοντας ότι η Ευρώπη του μέλλοντος δεν μπορεί να μην έχει την Τουρκία στις τάξεις της.

Πριν τη μετάλλαξή του σε εμπνευστή του τουρκικού κοσμικού κράτους, ο Ερντογάν πέρασε 4 μήνες στη φυλακή για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους μέσα από μια "διασκευή" του στο ποίημα του ιστορικού Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Ziya Gökalp. Ο τέως(;) φανατικός ισλαμιστής και νυν Τούρκος πρωθυπουργός έχασε το δικαίωμα του εκλέγεσθαι μέχρι τον Ιούλιο του 1999.Μέχρι το 2001, ο Ερντογάν πρόλαβε να κάνει στροφή 360 μοιρών, στροφή ιδιαίτερα εντυπωσιακή για τα δεδομένα ενός Τούρκου πολιτικού που εφορμά αρχικά από τον σκληρό, εσωστρεφή πυρήνα της μεσοχώρας. Μαλάκωσε τον πολιτικό του λόγο και ίδρυσε το κόμμα ΑΡΚ. Η προσέγγισή του για Τουρκία της Ανατολής έγινε γρήγορα παρελθόν. Η Τουρκία έπρεπε να πάρει άμεσα τον "κοσμικό" δρόμο.

Οι Η.Π.Α. μπερδεύονται με τις στροφές του Τούρκου. Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ότι κάπου πίσω από το κοσμικό προφίλ που προωθεί υπάρχει μια κρυφή, σκληρή ισλαμική ατζέντα. Μετά τη νίκη στις εκλογές του 2007, Αμερικανός διπλωμάτης συνομιλεί με στενό συνεργάτη του Τούρκου πρωθυπουργού και αναφέρει στην πρεσβεία του για έναν "βαθιά ισχυρογνώμονα και υπερδραστήριο πολιτικό που θέλει να διοικήσει τη χώρα του με αυταρχικούς τόνους".Η τελική εικόνα των Αμερικανών διπλωματών είναι πως "ο Ερντογάν διευθύνει ένα συντηρητικό κίνημα με ισλαμικές ρίζες, το οποίο προωθεί τις ίδιες ιδέες με τον Κεμάλ για τον εκσυγχρονισμό της χώρας". Ο Ερντογάν συγκρίνεται (ή μήπως ταυτίζεται) με τον Κεμάλ.Μιας και ο "εκσυγχρονισμός" μπήκε στην κουβέντα, η αλήθεια (δηλαδή οι αριθμοί) είναι ότι τα τελευταία 8 χρόνια που βρίσκεται στην πρωθυπουργία, η Τουρκία έχει δει το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά 288% όντας η δεύτερη σε ρυθμούς ανάπτυξης χώρα στον κόσμο μετά την Κίνα, με ένα ιλιγγιώδες 8,2%. Η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί ως η σύμμαχος χώρα των μουσουλμανικών κρατών, «γέφυρα Ανατολής και Δύσης». Επί της ουσίας, η αστική τάξη της Τουρκίας που εκπροσωπεί ο Ερντογάν συμμαχεί τόσο με τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που τη χαρακτηρίζουν πολύτιμο σύμμαχο, όσο και με τη Ρωσία, αραβικές χώρες και χώρες της Λατινικής Αμερικής. Σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει το ρόλο της και στο ενεργειακό παιχνίδι, εκμεταλλευόμενη τις εξελίξεις. Εμφανίζεται ως μία ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία που εφαρμόζει σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, κρατικών επιχειρήσεων και του φυσικού πλούτου, ποταμών, ακτών, κλπ. και όλα αυτά με ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών, επιδείνωσή της ζωής των λαϊκών στρωμάτων για να εξασφαλίζει η πλουτοκρατία την υψηλή κερδοφορία της. Σε αυτό έχει συμβάλλει τα μάλα το κόμμα του Ερντογάν «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης».

Ο ίδιος είναι ίσως ο μοναδικός τόσο "ροκ σταρ" πολιτικός επί της Γης, με τις επισκέψεις του σε γείτονες αραβικές χώρες να προκαλούν παροξυσμό, ενώ η γυναίκα του συνεχίζει να φοράει τη σαρία, την ισλαμική μαντίλα, πράγμα το οποίο δημιουργεί συχνά αντιπαραθέσεις στην Τουρκία και την αντίδραση του στρατού και του λεγόμενου «κεμαλικού κατεστημένου», και εντυπωσιακά κακόγουστα παπούτσια που πιάνουν εξ απίνης ακόμη και την Βασίλισσα της Αγγλίας. Θυμηθείτε τι έγινε στην άφιξη του Ερντογάν στο αεροδρόμιο του Καϊρου τον Σεπτέμβριο. Με πολιτικό, παραλληλισμό, η άφιξη θύμιζε εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα στη μεταπολίτευση. Οι δε αμφιβολίες και οι ψίθυροι για την κατάσταση της υγείας του έχουν άμεση σχέση με το παρόν και το μέλλον της χώρας του, με αποτέλεσμα, σε μια χώρα σαν την Τουρκία, με σύνθετες δομές και ακόμη πιο ευαίσθητες ισορροπίες σε επίπεδο εξουσίας, η πρόσφατη περιπέτεια υγείας του ισλαμιστή πολιτικού, ο οποίος κατάφερε να παραμερίσει το στρατιωτικό κατεστημένο, να εξελίσσεται σε θρίλερ διαρκείας. Ο ίδιος, κατάφερε να εμπεδωθεί ως ο μάλλον σημαντικότερος πολιτικός ηγέτης στην ιστορία της γειτονικής χώρας, μετά τον Κεμάλ Ατατούρκ. Και φυσικά, κατάφερε να επικρατήσει του άλλοτε και διαχρονικά πανίσχυρου τουρκικού κατεστημένου. Από τη δική του καλή υγεία, εξαρτάται εν πολλοίς η βιωσιμότητα του νέου συστήματος εξουσίας που δόμησε στην Τουρκία. Διάδοχος άλλωστε, με τα δικά του χαρισματικά γνωρίσματα, δεν φαίνεται να υπάρχει. Και αυτή η απουσία, καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη την αβεβαιότητα για τους Τούρκους.

Αξίζει να αναφερθεί, επίσης, ότι ένα από τα εξαγώγιμα προϊόντα του Ερντογάν αποδεικνύονται πως είναι οι τούρκικες σειρές που εξάγουν και τον πολιτισμό αλλά και τον τρόπο ζωής των Τούρκων. Ιάπωνες δημοσιογράφοι έφτασαν στην Τουρκία για να ερευνήσουν την επιτυχία των τουρκικών σειρών και τόνισαν πως οι τουρκικές σειρές είναι το μυστικό όπλο του Ερντογάν, καθώς έχουν μεγαλύτερη επιρροή από τις δαπάνες που κάνει η Κίνα σε προπαγάνδα: Έγινε εξαγωγή 100 τουρκικών σειρών σε 20 χώρες του κόσμου και τα έσοδα από αυτές τις εξαγωγές ξεπέρασαν τα 60 εκατομμύρια δολάρια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και στην Ελλάδα ένας στους δυο Έλληνες παρακολουθεί έστω μια τουρκική σειρά…

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εν καιρώ Ταγίπ, δείχνουν να έχουν σταθεροποιηθεί μόνο σε ένα πρώτο, λεκτικό επίπεδο (βλέπε φιλίες και "κουμπαριές" με Καραμανλή), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν σταματήσει και οι προκλήσεις των Τούρκων από θαλάσσης και αέρος.

Όσον αφορά την τουρκική ενδοχώρα, οι στρατηγοί έχουν βγει από το προσκήνιο (τρόπον τινά δρουν πλέον από το παρασκήνιο), ο Ερντογάν πήρε το μεγάλο "Ναι" στο περσινό δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που ζήτησε και η "κοσμική", η secular(!) Τουρκία κοιτάζει με μισό μάτι τους Ισλαμιστές. Χωρίς να φοβάται τίποτα.

Μία είναι η ερώτηση σχετικά με την γείτονα χώρα. Θα αντέξει η Ευρωπαϊκή Ένωση των συνεχόμενων οικονομικών εφιαλτών να μην αγκαλιάσει τη δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως που μεταμορφώνεται σε κολοσσό μέσα στα πόδια της; (Όπου δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως, βάλτε "Τουρκία του Ερντογάν"…)

Διασκευή από το blog http://foititikospalmosistoria.blogspot.com/2011/12/blog-post_21.html

Η ΑΕΚ στα ''μεγαλεία'' της...

2011-12-13T19:55:00.002+02:00

Μπορεί αυτή η ομάδα τα τελευταία 10 χρόνια να μην βγάζει μάτια όμως φέτος δείχνει ότι θα τα δώσει όλα για όλα για ένα υποσχόμενο δυνατό comeback μετά από 18 χρόνια.
Ως γνωστόν η ΑΕΚ κατάφερε να βρεθεί κοντά στη κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2002 (όπου έχασε στα μπαράζ από τον Ολυμπιακό)το 2004 (όπου 2 αγωνιστικές πριν το τέλος αυτοκτόνησε χάνοντας από τον Ιωνικό 0-1 μέσα στο ΟΑΚΑ) και το 2008 όπου στην πράξη κατέκτησε το τίτλο ωστόσο τον κέρδισε ο Ολυμπιακός στα χαρτιά με την υπόθεση Βάλνερ.
Ωστόσο μετά από αυτές τις χρονιές η ΑΕΚ βγαίνει εκτός στόχου από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές του πρωταθλήματος και σε συνδυασμό βέβαια με τα οικονομικά προβλήματα ,που πλήττουν αυτή την ομάδα έχει τεθεί η ομάδα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης θέτοντας σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα της.
Σε αντίθεση λοιπόν αυτών των προβλημάτων η ομάδα φέτος με πολύ χαμηλό μπάτζετ και πολλούς τραυματισμούς διεκδικεί έως έναν βαθμό το τίτλο του πρωταθλήματος.Κάνοντας σταθερές-καλές εμφανίσεις ,χωρίς βέβαια να προσφέρει μεγάλο θέαμα,η ΑΕΚ καταφέρνει προς το παρόν να είναι στη κορυφή του πρωταθλήματος έχοντας και ένα πολύ καλό σερί νικών.Ο κόσμος απέδειξε ότι στηρίζει αυτή την ομάδα πηγαίνοντας σε μια δύσκολη όπως όλοι γνωρίζουμε οικονομικά εποχή στο γήπεδο (κοντά στις 16-17 χιλιάδες ο κόσμος με τον ΠΑΣ Γιάννενα).
Όμως σε αντίθεση με το εξαίσιο κλίμα που έχει δημιουργήσει η διαχείριση της ομάδας από τον Νίκο Κωστένογλου και τα καλά αποτελέσματα οι μέτοχοι-αμέτοχοι αυτής της ομάδας δεν κάνουν μια προσπάθεια να βάλουν τα χέρια τους βαθιά στις τσέπες για να πληρώσουν αυτούς τους έως τώρα φιλότιμους ποδοσφαιριστές.
Ελπίζουμε πάντα σε κάτι καλό αλλά όσα ακούγονται το τελευταίο καιρό για άραβες-εταιρίες-κολοσσούς δεν έχει βγεί κάποιο αποτέλεσμα..Προς το παρόν.

ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΕΝΑΛΛΑΞ.

2011-11-29T03:23:00.006+02:00

Το βράδυ της Τετάρτης, μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή στο Μαρσέιγ-Ολυμπιακός, ο πίνακας έγραφε 0-1, με σκόρερ τον Φετφατζίδη στο 82', μετά την ασίστ του Γιέστε. Λίγες μέρες μετά, συγκεκριμένα την Κυριακή, μετά το τέλος του αγώνα Αστέρας Τρίπολης-Ολυμπιακός, ο πίνακας έγραφε 2-0. Με λίγα λόγια, από τον παράδεισο του διπλού στη Γαλλία, στην κόλαση της σούπας που συνηθίζουμε να αποκαλούμε πρωτάθλημα σ' αυτή τη χώρα.

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να ανταποκριθεί πολύ καλύτερα απ' ό,τι περίμενε κι ο πιο αισιόδοξος κόντρα στη Μαρσέιγ, όντας άριστα στημένος, με σαφέστατο αγωνιστικό πλάνο, όρεξη και δυνάμεις. Τρέξιμο σε όλες τις άκρες του γηπέδου κι επιτέλους μια ομάδα ανοιχτή στο κέντρο, που έδωσε και πήρε χώρους, ανέβασε και κατέβασε ταχύτητα ανάλογα με τις ανάγκες του παιχνιδιού κι απείλησε πολλές φορές, αν και το 0-1 δεν το μαρτυρά. Ο Μανταντά ήταν σ' εξαιρετική μέρα, αλλιώς δεν αποκλείεται το κοντέρ να 'χε σταματήσει ψηλότερα. Απ' την άλλη, όμως, η φάση του Μιραλάς προς το τέλος του ματς εμένα μου φάνηκε να γίνεται εντός περιοχής, άρα έπρεπε να καταλογιστεί πέναλτυ, ενώ για το γκολ του Φέτφα, ακούστηκε πως ήταν οφσάιντ. Δεν έχω δει το ριπλέι και δεν εκφέρω γνώμη, πάντως ακούστηκε σχετικά έντονα και αυτό.

Και μετά, λοιπόν, τον άθλο της Μασσαλίας, ο Ολυμπιακός πήγε χωρίς να 'χει να φοβηθεί τίποτα, παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες, στην Τρίπολη για να πάρει ένα διπλό ρουτίνας, όπως είχε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, και να επιστρέψει στο Φάληρο. Εν τέλει, όμως, κατάφερε να πάρει απ' τα τρία το μακρύτερο. Δεν έκατσα να δω το ματς παρά μόνο ένα εικοσάλεπτο, περίπου, από το 12' ως το 32'. Απογοητευτική η ομάδα, δε βλεπόταν, όση όρεξη κι αν είχες για να παρακολουθήσεις ποδόσφαιρο. Μάλιστα, όταν ούτε ένα δύωρο πριν είχε ξεκινήσει το Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Σίτυ κι είχες παρακολουθήσει έστω λίγο, μετά πού να σου πάει η καρδιά να παρακολουθήσεις ελληνικό πρωτάθλημα. Θες, αλλά σου φαίνεται τόσο διαολεμένα αντιαισθητικό... Η ουσία είναι πως με την ήττα απ' τον Αστέρα, παράλληλα με τη νίκη του Παναθηναϊκού επί του ΟΦΗ, οι αιώνιοι έχουν, πλέον, διαφορά πέντε βαθμών, κάτι που σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να αυτοκτονήσει πάνω από μια φορά.

Όσον αφορά στην Ευρώπη, η ιστορία είναι ακόμη πιο περίπλοκη. Ο Ολυμπιακός μπορεί να συνεχίσει στους "16" του Τσάμπιονς Λιγκ, στο Γιουρόπα Λιγκ ή, ακόμη, και να τερματίσει τέταρτος. Η Άρσεναλ έχει ήδη προκριθεί και μάλιστα έχει στα χέρια της το εισιτήριο της πρώτης θέσης του ομίλου. Από 'κει και πέρα, επικρατεί κάτι ανάλογο με την πολιτικοοικονομική κατάσταση της Ελλάδας, δηλαδή ένα μπάχαλο. Μαρσέιγ με 7, Ολυμπιακός με 6 και Ντόρτμουντ με 4 διεκδικούν πρωτίστως την πρόκριση στους "16" και δευτερευόντως την έξοδο στο διόλου ασήμαντο Γιουρόπα Λιγκ.,

Ο Ολυμπιακός για να προκριθεί στους "16" πρέπει να μην κερδίσει η Μαρσέιγ. Αυτή είναι η βασική προϋπόθεση και η πρόκριση βρίσκεται στα χέρια των Γάλλων. Πέραν τούτου, αν δεν κερδίσουν οι Γάλλοι και στο Φάληρο το παιχνίδι κόντρα στην Άρσεναλ έρθει άσσος, τότε ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει την πρόκριση, όπως πριν από δύο χρόνια, και πάλι κόντρα στην Άρσεναλ.

Σε περίπτωση που ο Ολυμπιακός φέρει Χ και δεν κερδίσει η Μαρσέιγ, τίθεται θέμα ισοβαθμίας, ακόμη και τριπλής. Σ' αυτήν την περίπτωση ισχύουν τα κριτήρια της UEFA για το ποια ομάδα συνεχίζει στη διοργάνωση, περνώντας ως δεύτερη από τον όμιλο, καθώς και ποια συνεχίζει στην αμέσως μικρότερη διοργάνωση.

Αν ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει, αλλά δεν κερδίσει ούτε η Ντόρτμουντ, η ευρωπαϊκή πορεία έχει συνέχεια.

Δεν αποκλείεται, όμως, για παράδειγμα, με νίκη της Ντόρτμουντ και ήττα του Ολυμπιακού, η ομάδα του Πειραιά να βρεθεί εκτός Ευρώπης.

Τα σενάρια είναι πάρα πολλά και γίνεται λόγος για έναν εξαιρετικά αμφίρροπο όμιλο. Φαινόταν από την αρχή και επιβεβαίωσε τις όποιες προβλέψεις, καθώς ακόμη και ως το τελευταίο λεπτό, η πρόκριση δε θα έχει κριθεί.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, μπορεί να βρεθεί εντός Τσάμπιονς Λιγκ, εντός ευρωπαϊκής διοργάνωσης γενικά ή εκτός Ευρώπης, ενώ οι εναλλάξ, από πλευράς ποιότητας και αποτελεσματικότητας, εμφανίσεις του δημιουργούν ερωτηματικά και αμφιβολίες, για το κατά πόσο θα μπορέσει να αγωνιστεί και τους χρόνους στα σαλόνια είτε του Τσάμπιονς, είτε του Γιουρόπα Λιγκ. Μένει να δούμε τι θ' ακολουθήσει κι όπως πάντα, η συνέχεια επί του γηπέδου και της οθόνης...

Δυστυχώς......καιρό τωρα....

2011-09-24T00:41:00.004+03:00

''Δυστυχώς επτωχεύσαμεν '' ήταν η φράση του τότε πρωθυπουργού της χώρας μας Χαρίλαου Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου του 1893.Πιθανότατα το 2011 ο ''προσωρινός'' πρωθυπουργός θα πει την ίδια ακριβώς φράση.

Και βέβαια μαζί με την πτώχευση παράλληλα θα ακολουθήσει και η στάση πληρωμών η οποία θα τσακίσει την ήδη τσακισμένη ελληνική αγορά αφού σιγά σιγά δεν θα γίνονται άλλες αγορές στα καταστήματα.Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα μένουν άνεργοι και τελικά θα γίνουμε όπως λένε και οι παππούδες μας σαν την κατοχή.

Ένα όμως ερώτημα το οποίο έχουμε οι περισσότεροι πολίτες είναι το εξής:''Εφόσον γνωρίζαμε ότι κάπως έτσι θα γίνονταν τα πράγματα(γιατί κακά τα ψέματα η χρεωκοπία της Ελλάδας ήταν αναμενόμενη)γιατί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ακολούθησε την ΤΡΟΙΚΑ και έλαβε αυτά τα αποπνικτικά μέτρα αντί να βοηθήσει με ότι έχει μείνει στην ανάπτυξη του εμπορίου και στην πιο ομαλή κίνηση του χρήματος σε αυτό για να αναπνεύσουν και λίγο οι επιχειρήσεις(που κλείνουν η μία μετά την άλλη)και τα νοικοκυριά?

Το 1993 βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σε ομιλία του στην Βουλή έλεγε πως η κατάσταση που επικρατούσε τότε στη χώρα μας θα οδηγούσε σε πτώχευση και σε μεγάλο έλλειμμα το 2010.Εγώ βέβαια ρωτάω με το φτωχό μου το μυαλό:Δεν υπήρχε κανένας αρμόδιος οικονομολόγος να βγεί και να πει ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα?Δεν υπήρχε κάποιος να λάβει αποφάσεις και μέτρα για αυτό το μπάχαλο που επικρατεί στη χώρα μας τα τελευταία 20 χρόνια?

Εγώ αυτό που ξέρω είναι το εξής,ότι η γενιά η δικιά μου θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα σε όλου τους τομείς βέβαια με αποκορύφωμα την οικονομία και η κατάσταση στη χώρα μας αν δεν αλλάξει θα χρειαστεί να γίνει κάτι πολύ τραγικό για να μας ξυπνήσει.

Στημένα,Τρό'ι'κα και μπλα μπλα μπλα.

2011-09-20T15:49:00.010+03:00

Κάπως έτσι έχει γίνει η καθημερινότητα του Έλληνα τους τελευταίους μήνες.Κάθε μέρα περιμένουμε εξελίξεις που θα κρίνουν αν τελικά η Ελλάδα θα βρεί λύση για το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.Ωστόσο εκτός βέβαια από την οικονομική εξαθλίωση,η Ελλάδα βρίσκεται παράλληλα σε μια πλήρης αποτυχία όσον αφορά το τομέα του αθλητισμού καθώς τα στημένα παιχνίδια(τα οποία βέβαια δεν αποτελούν προ'ι'όν της σεζόν 2010-2011)πηγαίνουν και έρχονται.

Δηλαδή που καταλήγω.Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία από την μια δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις με δική της ευθύνη για το μέλλον αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας και από την άλλη δεν είναι ικανή να επέμβει στο τομέα του αθλητισμού(με πράξεις για την διαφάνεια του) και να δημιουργήσει ένα ορκωτό σώμα το οποίο θα πατάξει την διαφθορά του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα.

Πολλές φορές μας αρέσει να γινόμαστε δικηγόροι του διαβόλου και για αυτό το λόγο θέτω το εξής ερώτημα χωρίς βέβαια να έχω κάποια απόδειξη.Μήπως όλα αυτά περι στημένων αγώνων ποδοσφαίρου είναι κατευθυνόμενα από κυβέρνηση και Τρο'ι'κα, εφόσον γνωρίζουν πόσο πολύ επηρεάζει την ζωή του Έλληνα το ποδόσφαιρο, προκειμένου να περάσουν τα μέτρα τα οποία θα σφίξουν ακόμα πιο πολύ τη θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαου?

Επίσης το 2011 καταλάβανε οι αρμόδιοι εισαγγελείς ότι το ποδόσφαιρο είναι ξέπλυμα μαύρου χρήματος και ότι οι αγώνες είναι στημένοι?

Και τέλος ποιά είναι η δική μας αντίδραση σε όλα αυτά?Την μία μέρα ο κ.Παπανδρέου βάζει σε υποθήκη γεωγραφικές εκτάσεις της χώρας μας και όταν την άλλη μέρα κλείνει σπίτια από την χρεωκοπία λόγω των σκληρών μέτρων.Ποιά είναι η αντίδρασή μας όταν κάποιοι με μαγκιά και μόνο έρχονται και επιβάλουν στην κυβέρνηση ,την οποία ο ελληνικός λαός ψήφισε και έκλεξε,τι μέτρα να πάρει ακόμα και αν αυτά τα μέτρα δεν τα αντέχει κανένας μας?

ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ.

2011-09-18T01:52:00.000+03:00

Η κλήρωση του Ολυμπιακού για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ δεν ήταν κι η καλύτερη δυνατή. Με την Άρσεναλ, τη Μαρσέιγ και την Ντόρτμουντ στο δρόμο του, θα συναντήσει αρκετά εμπόδια.

Η πρώτη σφαλιάρα ήρθε με το καλημέρα, την Τρίτη στο Καραϊσκάκη, όπου και η Μαρσέιγ κατάφερε να πάρει το διπλό με 0-1. Ο Ολυμπιακός πίεσε πολύ μέχρι και λίγο μετά το ημίωρο, αδυνατώντας, όμως, να μετουσιώσει την υπεροχή του σε γκολ. Δημιούργησε φάσεις, αν κι η τελική πάσα ποτέ δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Παρόλ' αυτά, έδειχνε ότι το ματς "το είχε". Οι Γάλλοι στο τελευταίο τέταρτο, περίπου, του πρώτου ημιχρόνου, ισορρόπησαν το παιχνίδι, πηγαίνοντας με το 0-0 στ' αποδυτήρια.

Με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός έδειχνε χωρίς δυνάμεις, Ιμπαγάσα και Μακούν βρίσκονταν ακόμη στον πάγκο, ο Φέισα κι ο Αμπντούν, που ξεκίνησαν βασικοί, ήταν μέτριοι, ενώ ο Φουστέρ δεν ήταν αποτελεσματικός. Τζάμπα γκολ στο 51' και νίκη για τη Μαρσέιγ, καθώς γκολ δε βάλαμε ούτε στη φάση του Τζιμπούρ προς το τέλος. Ο Ολυμπιακός έχασε από μία ομάδα, την οποία μπορεί να κερδίσει, από μία ομάδα, που στην άμυνα χάνει την μπάλα, που μπερδεύεται, που δεν είναι συγκεντρωμένη, που δεν είναι πια και τόσο ποιοτική, που να αποτελεί φόβητρο.

Γι' αυτό, χρειάζεται ν' αποφασίσουν γρήγορα Βαλβέρδε και Μαρινάκης τι θέλουν στην Ευρώπη. Η πρόκριση στους "16" είναι εφικτή. Όμως, μετά από τους "16", πού να πάει ο Ολυμπιακός; Στην καλύτερη στους "8" και για να γίνει αυτό, θα χρειαστούν τόνοι τύχης, κάτι που καταλαβαίνει ο καθένας, αν σκεφτεί ποιες ομάδες συμμετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Από τα προημιτελικά κι έπειτα δεν υπάρχει συνέχεια, γιατί Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Γιουνάιτεντ και λοιπές, απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Κακώς αποτελεί κίνητρο μόνο το οικονομικό κομμάτι, παρά το γεγονός ότι τα εκατομμύρια είναι όντως πάρα πολλά για μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό. Η πορεία μπορεί να επιτευχθεί στο Γιουρόπα Λιγκ, αυτό είναι κάτι, όμως, που θεωρείται χρόνια μικρής σημασίας από τους περισσότερους, χωρίς, πάντως, να μπορούν να το δικαιολογήσουν - γιατί, απλά, λένε παπαριές.

Η τρίτη θέση στον όμιλο και πιο ρεαλιστικός στόχος είναι και σαφώς με περισσότερες προοπτικές για τη συνέχεια στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχοντας πάρει τα χρήματα από τη συμμετοχή στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ (μαζί με τα μπόνους για κάθε αγώνα ξεχωριστά), μπορεί να συνεχίσει στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου μαζί με τα χρήματα (λιγότερα μεν, αρκετά δε), θα έχει την ευκαιρία να πετύχει πιο σπουδαία πράγματα. Δε νομίζω να παραπονέθηκαν οπαδοί της Πόρτο, όταν το 2003 έκανε πορεία και, εν τέλει, κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ. Χτισμένη ομάδα, με βάσεις, τα πήγε εξαιρετικά στην πιο μικρή διοργάνωση, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και το Τσάμπιονς Λιγκ την αμέσως επόμενη χρονιά. Αυτός, βέβαια, δεν είναι στόχος του Ολυμπιακού, γιατί δεν εμπεριέχει στοιχεία ρεαλισμού, όχι μόνο η κατάκτηση του κυπέλλου πρωταθλητριών, αλλά ούτε αυτή του Γιουρόπα Λιγκ. Όμως, η πορεία στη μικρότερη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ είναι εφικτή, γιατί να μην την κυνηγήσουν στο λιμάνι;

Αυτή είναι η δική μου άποψη, μπορεί στον Ολυμπιακό να προτιμούν την πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ας το αποφασίσουν τώρα, για να ξέρουν ποιος είναι ο στόχος τους, να έχουν να κυνηγήσουν κάτι συγκεκριμένο κι όχι ό,τι κάτσει. Αλλά, σε περίπτωση που αυτό θέλουν, χρειάζεται να κυνηγήσουν το διπλό και στη Γερμανία και στη Γαλλία, ενώ να πάνε τουλάχιστον για το Χ στο Emirates με την Άρσεναλ. Και βέβαια, το Καραϊσκάκη χρειάζεται να το αξιοποιήσει ο Ολυμπιακός στο έπακρο, δηλαδή να σημειώσει δύο νίκες, με την Ντόρτμουντ και την Άρσεναλ. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, όμως αυτό δε σημαίνει ότι η ομάδα μπορεί να προχωρήσει ανέτοιμη, δίχως φυσική κατάσταση, δίχως ετοιμοπόλεμους ποδοσφαιριστές, δίχως σαφέστατο αγωνιστικό προσανατολισμό.

Γι' αυτό, λοιπόν, αν ο Ολυμπιακός αποφασίσει γρήγορα τι ακριβώς θέλει, μπορεί να το πετύχει. Διαφορετικά, εύχομαι από τώρα καλή, μόνιμη επιστροφή στο -γεμάτο εκπτώσεις, μιας και φέτος θα γίνει με 14 ομάδες- ελληνικό πρωτάθλημα.

ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΑΝΔΡΕΑ;

2011-09-05T18:44:00.003+03:00

Απ' το σοσιαλισμό του '74 στο σημερινό μνημόνιο!

37 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

«Στις 18 σοσιαλισμό» φώναζαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ(μΠΑτΣΟΚ ή μΠΑφΟΚ πείτε το όπως θέλετε) στη συγκέντρωση του κόμματός τους στην πλατεία Συντάγματος, πιστεύοντας ότι οι κάλπες της 17ης Νοεμβρίου του 1974 θα έβγαζαν το κόμμα τους στην κυβέρνηση και από την επόμενη μέρα θα ξεκινούσε ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της Ελλάδας.

Το 1974, το ΠΑΣΟΚ με την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, κατάφερε να εκφράσει ένα πλατύ κίνημα πολιτών που μέχρι τότε ήταν στο περιθώριο της δημόσιας ζωής.

Χρειάστηκε να περιμένουν επτά χρόνια για να δουν τον Α. Παπανδρέου πρωθυπουργό, ωστόσο ο σοσιαλισμός ούτε το 1981(την ημέρα του εκλογικού αποτελέματος είχε μαζευτεί στην Πλ.Συντάγματος 1.000.000 κόσμος!!!) ούτε αργότερα ήρθε στο ραντεβού με τους επίδοξους θεμελιωτές του.

Η κλίση προς τις βαρύγδουπες εξαγγελίες και τις ολιστικές αφηγήσεις -εντέχνως καλλιεργημένη από την ηγεσία- δεν ανακόπηκε, παρά το γεγονός ότι η κοινωνία αποδείχτηκε περισσότερο δύστροπη απ' ό,τι την περίμεναν οι υποψήφιοι αναμορφωτές της. Η προσαρμογή ήταν οδυνηρή για τους ονειροπόλους ανιχνευτές του δρόμου προς το σοσιαλισμό. Κάποιοι αποχώρησαν καταγγέλλοντας το κόμμα για ρεφορμιστική στροφή και τον αρχηγό του για δημαγωγία, οι περισσότεροι όμως παρέμειναν αφού τους έπεισε ο Α. Παπανδρέου (βιρτουόζος στο αναποδογύρισμα της πραγματικότητας) ότι όλα όσα έχει υποσχεθεί το κίνημα θα υλοποιηθούν. Λίγη υπομονή χρειαζόταν.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Οτι η δεξιά έχει μπει οριστικώς και αμετακλήτως στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»; Οτι η χώρα θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ - το δίδυμο συνδικάτο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης; Οτι θα φύγουν οι βάσεις του θανάτου; Οτι θα γίνει πράξη το γενέθλιο τετράπτυχο «εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατική διαδικασία»; Οτι θα αντικατασταθούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής από τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής; Οτι το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση σημαίνει ο λαός στην εξουσία; Ο τρίτος (αραβικός) δρόμος; Οτι όλοι οι πολίτες θα συμμετέχουν σ' όλες τις αποφάσεις που θα παίρνονται δημοκρατικά; Ολα αυτά, και πολλά ακόμη, είναι ιστορία. Και ζητούμενα.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού μέχρι το 1988 και με ευρεία συναίνεση. Οι βαθιές τομές στο πολιτικό και νομικό σύστημα, ο εκδημοκρατισμός των θεσμών, οι παρεμβάσεις που βελτίωσαν την καθημερινότητα του μέσου Ελληνα και κυρίως η γενναιόδωρη κοινωνική πολιτική (με δανεικά, λένε οι εχθροί του) το κατέστησαν πρωταγωνιστή. Τα σκάνδαλα, η εμπέδωση της καθεστωτικής νοοτροπίας, η διάχυση προς τα κάτω της λογικής της ήσσονος προσπάθειας και η προσφυγή στο λαϊκισμό και τη δημαγωγία («Τσοβόλα δώστα όλα», «Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο ο λαός») το αποκαθήλωσαν από την εξουσία, χωρίς πάντως να το οδηγήσουν σε αποσύνθεση. Φρόντισαν γι' αυτό οι αντίπαλοί του, θυματοποιώντας τον αρχηγό του με την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο και συκοφαντώντας την παράταξη με το ισοπεδωτικό «έξω οι κλέφτες του ΠΑΣΟΚ».

Η νίκη στις εκλογές του 1993 έφερε στην εξουσία έναν άλλο Α. Παπανδρέου. Η δήλωσή του «Είτε θα αφανίσουμε το χρέος είτε θα μας αφανίσει» σηματοδότησε την αλλαγή πορείας. Ηταν πιο συνετή στα δημοσιονομικά και περισσότερο ρεαλιστική στην εξωτερική πολιτική.Μετά τον θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Α.Παπανδρέου(ο οποίος αγαπήθηκε από τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ και μισήθηκε το ίδιο απ'τους εχθρούς του-η πιο αμφιλεγόμε προσωπικότητα της μεταπολίτευσης) την υλοποίηση της νέας στρατηγικής ανέλαβε ο εκσυγχρονιστής Κ. Σημίτης το 1996 (με το μισό ΠΑΣΟΚ απέναντί του), πετυχαίνοντας τη συμμετοχή στην ΟΝΕ, την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την ενεργό εμπλοκή της χώρας στη δημιουργία της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Ηταν η εποχή της «ισχυρής Ελλάδας», όπως διατυμπάνιζαν οι θιασώτες του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος.

Το ΠΑΣΟΚ, όμως, βρισκόταν ήδη πολλά χρόνια στην εξουσία. Κούρασε και κουράστηκε. Οσα καταλόγιζε στη δεξιά (διαφθορά, νεποτισμός, πελατειακά δίκτυα, αλαζονεία) ήταν ενσωματωμένα στην πρακτική του. Το δαχτυλίδι της διαδοχής πέρασε στον Γ. Παπανδρέου, αλλά η ήττα δεν ήταν δυνατόν να αποτραπεί. Το «κόλπο» με την εναλλαγή λειτούργησε το 1996, αλλά το 2004 η ιστορία δεν μπορούσε να επαναληφθεί.

«Γιώργο, άλλαξέ τα όλα» ή "Σήκω Ανδρέα για να δεις,το παιδί της αλλαγής".Με το πρώτο σύνθημα-προτροπή υποδέχθηκαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ στη Χ. Τρικούπη τον Γ. Παπανδρέου το βράδυ των εκλογών του 2004, λίγες ώρες μετά τη γνωστοποίηση του οδυνηρού αποτελέσματος. Ο πρόεδρος του κόμματος ανταποκρινόμενος στο πιεστικό κάλεσμα υποσχέθηκε αλλαγές παντού και μάλιστα σύντομα. Επτά χρόνια μετά, πράγματι, έχουν αλλάξει πολλά. Πρώτα πρώτα η έδρα του κόμματος, η οποία μεταφέρθηκε από το ιστορικό κτίριο της Χ. Τρικούπη στο μεταμοντέρνο της Ιπποκράτους.

Ωστόσο, ουδείς από τους συγκεντρωμένους εκείνη τη δύσκολη για το ΠΑΣΟΚ νύκτα φανταζόταν ότι θα έρχονταν τα πάνω κάτω και ότι ο γιος του ιδρυτή (σταθερό σημείο αναφοράς και σήμερα για τα μέλη και τους οπαδούς) θα ξεθεμελίωνε ό,τι είχε χτιστεί κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ.

Οπως επίσης ουδείς μπορούσε να διανοηθεί ότι θα έφτανε η μέρα που τα στελέχη του κόμματος θα φοβούνταν να κυκλοφορήσουν χωρίς προστασία στους δρόμους, όχι γιατί θα τους κυνηγούσε το κράτος της «επάρατης δεξιάς», αλλά οι ίδιοι οι πολίτες για να τους γιαουρτώσουν εξαιτίας της σκληρής λιτότητας και της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους.

Από τον Α. Παπανδρέου στον Κ. Σημίτη και σήμερα στον Γ. Παπανδρέου. Τον πρώτο τον λάτρεψαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, τον δεύτερο τον ψήφισαν αλλά δεν τον ερωτεύτηκαν και τον τρίτο τον πίστεψαν.

Το ερώτημα που βασανίζει τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ είναι αν οι πολιτικές που εφαρμόζονται είναι αναγκαστικές, λόγω της πρωτοφανούς κρίσης, όπως λέει ο Γ. Παπανδρέου, ή αν έχουμε να κάνουμε με την πλήρη υποταγή του πάλαι ποτέ πανίσχυρου σοσιαλιστικού κόμματος στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, όπως επισημαίνουν πολλοί πια στο ΠΑΣΟΚ, ανάμεσά τους και μερικοί εξ αυτών που αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια υπέρ του Γ. Παπανδρέου στη μάχη για την ηγεσία το 2007 για να μην πέσει το κόμμα στα χέρια του «δεξιού», του εκπροσώπου της πλουτοκρατίας και του εκλεκτού της μιντιακής ολιγαρχίας, Ευ. Βενιζέλου -αυτές ήταν οι κατηγορίες που εκτόξευαν οι οπαδοί του κ. Παπανδρέου κατά του σημερινού ισχυρού άνδρα της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι στη θέση αυτή τοποθέτησε τον κ. Βενιζέλο ο ίδιος ο πρωθυπουργός ας το αποδώσουμε στην «πανουργία της ιστορίας».

Σήμερα, 37 χρόνια μετά την ίδρυσή του, το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη εσωτερική κρίση. Το άλλοτε κόμμα εξουσίας όπου εξέφραζε πλατιές λαϊκές μάζες τα τελευταία 2 χρόνια εφαρμόζεί τα πιο νεοφιλελεύθερα μέτρα στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Κι άλλοτε υπήρξαν αντιστάσεις, αποσκιρτήσεις και μικροδιασπάσεις, ποτέ όμως δεν είχε αμφισβητηθεί η ικανότητά του να επιβιώνει σε αντίξοες συνθήκες και να ανανεώνεται. Ισως είναι ακραίο να πει κανείς ότι το κόμμα που ίδρυσε ο Α. Παπανδρέου απειλείται με πλήρη απαξίωση επί ηγεσίας Γ. Παπανδρέου, ωστόσο η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ένα πλήθος ενδείξεων που έχουν να κάνουν με την κρίση της πολιτικής και την απίσχνανση του δικομματισμού, δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι υπαρκτός.Η ιστορία θα κρίνει αν αυτά που αποφασίστηκαν ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση ή αν γύρισαν μπουμερανγκ στους θιασώτες των δανειακών συμβάσεων "για τη σωτηρία της χώρας"

Διασκευασμένο άρθρο του Τάσου Παππά στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" 4/9/2011

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

2011-09-01T23:52:00.009+03:00

Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Όπως είναι γνωστό σε πολλους από εσάς την Τετάρτη 24/8/2011 ψηφίστηκε στη Βουλή απο ευρεία πολιτική συναίνεση(τα 3/4 της Βουλης δηλαδή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑ.Ο.Σ.) ο νόμος-πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση Διαμαντοπουλου.Το τι περιέχει ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου λίγο-πολύ όλοι έχετε ακούσει απο τα ΜΜΕ(συμπεριλα- μβανομένου πια στις μέρες μας και του Διαδικτύου).Ο νόμος για αρκετούς φοιτητές περιέχει στοιχεία νεοφιλελευθερισμού τύπου που έχουν υπογραφεί στη συνθήκη της Μπολόνια.

Αυτό το γεγόνος όμως αποτέλεσε την "αρχή του τέλους" για την κόντρα φοιτητών-κυβέρνησης όπου άρχισαν οι Γενικές Συνελεύσεις των σχολών σχετικά με το τρόπο αντίδρασης στον ψηφισθέντα νόμο.Πάρα πολλές σχολές έκλεισαν εν μέσω εξεταστικής περιόδου...με την ψηφοφορία μετά το πέρας της διαδικασίας να δικαιώνει τους υπέρμαχους της κατάληψης!

Στην παρούσα φάση ωστόσο, πιστεύω ότι δεν θα εξυπηρετήσει σε τίποτα τα συντεχνιακά"/κοινωνικά αιτήματα που όλοι έχουμε για το νόμο-πλαίσιο Διαμαντοπούλου,αλλά στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί πότε ν'αποσυρθεί ψηφισθείς νόμος άρα πριν ψηφίσει κάποιος κατάληψη μήπως πρέπει να το σκεφτεί καλύτερα;! Παράλληλα μιλάω, άτυπα αλλά ουσιαστικά, εκ μέρους πολλών φοιτητών(ελπίζω) οι οποίοι διαφωνούν με τα όσα γίνονται γύρω μας αυτές τις μέρες, καθώς και με το κλίμα τρομοκρατίας που δυστυχώς κάποιοι φοιτητές προωθούν στις ΓΣ πολλών σχολών, αλλά πιστεύουν ότι δεν θα κερδίσουμε τίποτα με το κλείσιμο της σχολής.

[Και όταν λέω "τρομοκρατία" αναφέρομαι στα επιχειρήματα του τύπου "ανοίξτε την σχολή για να γίνουν επιτέλους οι δηλώσεις, να δοθεί κανονικά η εξεταστική" αλλά και τη βία(ακόμα και ρίψη pepper spray στη ΓΣ του Πανεπιστημίου Πειραιώς όπου ο γράφων ηταν παρών στο συμβάν στις 31/8/2011) που επιχειρούν κάποιοι "πετεινόμυαλοι δημοκράτες" στους αντιφρονούντες τους κοκ. Δεν αναφέρομαι στις ψύχραιμες φωνές που έχουν τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες με γνώμονα την πρόοδό μας -σε τελική ανάλυση μπήκαμε στε μια σχολή για να σπουδάσουμε- αναφέρομαι σε όσους καπηλεύονται αυτές τις υγιείς ανησυχίες όλων μας για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους παραταξιακά συμφέροντα!.]

Ανοίγω λοιπόν αυτό το θέμα για να ενώσουμε τις φωνές μας όλοι όσοι θέλουμε τη σχολή ανοιχτή, όχι από πολιτική απάθεια ή κοινωνική άγνοια, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι τη συγκεκριμένη στιγμή μόνο κακό μπορεί να μας κάνει μια ακόμα κατάληψη.Επίσης πρέπει να μας προβληματίζει το γεγονός πως η φοιτητική παράταξη ΠΑΣΠ(προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ) κατεβαίνει με κοινά πλαίσια στις Συνελεύσεις για κατάληψη μαζί με τα ΕΑΑΚ(προσκείμενη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και την Αριστερή Ενότητα(προσκείμενη στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) αφού μέχρι μερικούς μήνες οι εν λόγω παρατάξεις προπηλάκιζαν τα μέλη τα μία της άλλης κάθως και η αποχώρηση της πρωκτοπόρας ΔΑΠ απ'τις συνελεύσεις(ουσιαστικά,με αυτό τον τρόπο υπονομεύει τις καταλήψεις!).

Υπάρχουν και μορφές διαμαρτυρίας(εκτός της κατάληψης) που δεν δυσφημούν τα ανώτατα ιδρύματα, ούτε μας κάνουν να τρέχουμε στην επόμενη εξεταστική να περνάμε τα μαζεμένα μαθήματα...

Τι ''rock n' roll'' να το πείς τι ''heavy metal'' να το πεις.Οι τύποι αυτοί έγραψαν ιστορία.

2011-06-28T18:35:00.007+03:00

Μιλάω πάντα για τους AC/DC ένα από τα ιστορικότερα συγκροτήματα που δημιουργήθηκαν στο χώρο της μουσικής.Το όνομά τους είναι αρχικά του εναλλασσόμενου και του συνεχές ρεύματος(Alternative current/Direct current).Πολλοί μίλησαν ότι οι AC/DC παίζουν heavy metal,hard rock ωστόσο οι ίδιοι αποκάλεσαν το είδος της μουσικής που παίζουν ''rock n' roll''.

Μερικά από τα άλμπουμ τα οποία άφησαν εποχή (καθώς οι AC/DC είχαν πολλά σκαμπανεβάσματα) είναι High Voltage 1976, το Black in black 1980 το Razors Edge 1990 και το Highway to Hell 1979.Την περίοδο 1976-1980 οι AC/DC με τον bon scott στα φωνητικά φτάνουν στην κορυφή.Βέβαια το 1980 ο bon scott φεύγει από την ζωή και τον αντικαθιστά ο Brian Johnson με τον οποίο το συγκρότημα αφήνει και πάλι το στίγμα της στο χώρο της μουσικής.Όσοι τους απόλαυσαν από κοντά είναι πολύ τυχεροί καθώς τα live τους παραμένουν αξέχαστα.

Οι AC/DC ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 28 Μαίου του 2009 στο ΟΑΚΑ.\

Για όσους ήταν τότε εκεί θυμηθείτε την είσοδο με το τρένο στην σκηνή....

ΟΥΦ, ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΑΜΕ! ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...

2011-06-17T00:51:00.011+03:00

Αυτό ήταν... Από απόψε το βράδυ, δε θα 'μαστε πια μαθητές, αλλά απόφοιτοι. Δώδεκα χρόνια σπαταλήσαμε μέσα τις τάξεις, μαζέψαμε και θετικά και αρνητικά. Πλέον, αλλάζουμε πορεία, ανεβάζουμε στροφές και προχωράμε παρακάτω.

Σ' αυτή τη ντουζίνα ετών, είχαμε πολλές ευκαιρίες να κατανοήσουμε το πόσο "μπάζει" πια αυτό το "εκπαιδευτικό" σύστημα. Ένα πράμα που στο δημοτικό σε εξοντώνει σωματικά και διανοητικά, μιας και καθημερινά κουβαλάς ένα τόνο βιβλία και μαθαίνεις ό,τι παπαριά σκέφτηκε ο κάθε συγγραφέας του βιβλίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απαίτηση που έχουν οι δάσκαλοι να μαθαίνουν τα παιδιά όλα τα νησιά των Κυκλάδων και, μάλιστα, με σειρά από Βορρά προς Νότο. Χρήσιμη η γεωγραφία (κι η κάθε γεωγραφία), καμία ένσταση πάνω σ' αυτό το θέμα, αλλά ποιος θα τα θυμάται όλα αυτά αργότερα; Δεν είναι 1+1=2, που το μαθαίνεις και ησυχάζεις. Η παπαγαλία είναι καταστροφή και ειδικά εάν ξεκινά από το δημοτικό. Στο γυμνάσιο τα πράγματα βελτιώνονται. Όχι, βέβαια, επειδή τα βιβλία είναι ποιοτικά, αλλά επειδή τα παιδιά σ' εκείνες τις ηλικίες αρχίζουν και σκέφτονται κομματάκι παραπάνω. Φτάνοντας στο λύκειο, έχουν καταλάβει τι μαλακίες έχουν να μάθουν και τα μισά (και βάλε) τα αφήνουν απ' έξω και με το δίκιο τους. Παρόλ' αυτά, επειδή οι πανελλαδικές ποτέ δεν ήταν ο καλύτερος χώρος να δράσουν οι έξυπνοι, οι περισσότεροι υποχρεώνονται και παπαγαλία να μάθουν και ερμηνευτικά σχόλια να συγκρατήσουν και... και... και... Η σωματική, πνευματική και ψυχική κούραση παρελαύνει κι ο μαθητής όσο αντέξει. Αλλά δεν πειράζει... Χαλλλαρά ακόμα κι εκεί!

Το χειρότερο δεν είναι ότι για δώδεκα χρόνια τα παιδιά βομβαρδίζονται από ηλίθιες-περιττές πληροφορίες και ανίκανους εκπαιδευτικούς, ούτε ότι οι εγκαταστάσεις στις οποίες βρίσκονται για πολλές ώρες καθημερινά είναι ετοιμόρροπες (στο μεγαλύτερο ποσοστό τους) και τους θέτουν σε κίνδυνο. Το χειρότερο είναι ότι, άσχετα από το αν καταφέρουν να μπουν σε πολύ καλή ή λιγότερο καλή σχολή, γνωρίζουν ότι θα πρέπει να φτύσουν άπειρες φορές αίμα μέχρι να βιώσουν και την εργασιακή αξιοπρέπεια. Γνωρίζουν ότι οι πολιτικοί θα τους κλέβουν, ότι δε θα 'χουν οικονομικούς πόρους όχι για να κάνουν οικογένεια ή να διασκεδάζουν, αλλά ούτε για να ζήσουν. Το 'χουν χωνέψει ότι κάθε ευρώ που θα δίνουν στην εφορία θα πάει χαμένο γιατί θα τα τρώνε μαζί μερικοί, ότι στην πρώτη τόση δα πυρκαγιά από σπίρτο ή τσιγάρο θα υπάρχει ενδεχόμενο να καεί ολόκληρη η χώρα, διότι κάποιοι είναι σε πόστα που δεν τους αναλογούν. Η οικονομία τρύπησε τον πάτο και πήγε ακόμη παρακάτω, οι υποδομές είναι σα να άρχισε μόλις πέρσι η βιομηχανική επανάσταση, όσοι ασχολούνται με την πολιτική μολύνουν το περιβάλλον και μόνο που υπάρχουν... Τι ωραία, τι καλά...

Ξεμπερδέψαμε με το σχολείο, για να καταλήξουμε να μπερδευτούμε ακόμη περισσότερο. Μπερδεύεται που μπερδεύεται ο άνθρωπος από μόνος του λόγω της σύγκρουσης της λογικής και των συναισθημάτων του, αν βάλουμε ότι κάποιοι έχουν σκοπό να μπερδεύουν συνεχώς τους τριγύρω τους, καταλαβαίνουμε (;) πού πάμε.

Δεν πειράζει, όμως, διότι κι αυτό έχει το γούστο του. Τουλάχιστον σε προκαλεί να πάρεις μπρος. Γυρίστε τις πλάτες σας στο μέλλον. Κάθε σύστημα έχει τα καλά και τα κακά του, κάθε σύστημα έχει τον τρόπο του να ταλαιπωρεί τις κοινωνικές άμυνες. Ας βγούμε όξω ως προετοιμασμένοι προπονητές, έχοντας γεμίσει τα μπλοκάκια μας με σημειώσεις σχετικά με τους αντιπάλους μας. Τότε, θα μπορούμε να παίξουμε επιθετικά.

Και μην ξεχάσετε να δώσετε χαιρετίσματα!

Το κάψιμο στις μέρες μας έχει το δικό του όνομα

2011-06-07T16:14:00.001+03:00

Και ονομάζεται world of warcraft ή αλλιώς W.O.W .Μιλάμε για ένα από τα πιο πετυχημένα παιχνίδια τις τελευταίας δεκαετίας που έχει τεράστια απήχηση σε όλο τον κόσμο.Το επικό αυτό online game,στο οποίο δυστυχώς πρέπει να δίνεις σχετικά πολλά χρήματα για την prepaid(30 ευρώ το μήνα),έχει κοντά στα 11 εκατομμύρια χρήστες από όλο το κόσμο.H blizzard,η εταιρία που προωθεί το παιχνίδι έχει τεράστια έσοδα ετησίως μόνο από αυτό το παιχνίδι.Καθημερινά πολλά άτομα από διάφορες ηλικίες αφιερώνουν ανά μέσο όρο 5 ώρες ημερησίως για αυτό το παιχνίδι.Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν δύο χρόνια όπου και έπαιζα WOW να μην μπορώ να ξεκολλήσω από το pc και την περίοδο των εξετάσεων.

Το παιχνίδι αυτό συνδυάζει την υπομονή με το ατελείωτο κάψιμο καθώς δεν είναι ένα απλό game όπου ''σφάζεις'' διάφορα mobs(τέρατα) μόνο και μόνο για να ανέβεις level.Πρέπει να ακολουθήσεις ένα μεγάλο campaign μέχρι να μπορέσεις να κάνεις raid στα οποία σκοτώνεις τους βασικούς αντίπαλους της ιστορίας(βλ.Illidan,lich king κτλ).

Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα αυτού του παιχνιδιού είναι ότι υπάρχουν διάφοροι hacker κυρίως από τις Κίνα και Ιαπωνία οι οποίοι κλέβουν λογαριασμούς account και μαζεύουν gold (τα εικονικά χρήματα του παιχνιδιού) και τα πουλάνε με αντάλλαγμα αληθινά χρήματα μέσω πιστωτικής κάρτας.Σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι υπάρχουν πολλά παιδιά μικρής ηλικίας τα οποία κρυφά από τους γονείς τους χρησιμοποιούν τις κάρτες και σπαταλούν πολλά χρήματα.Επίσης όσα account αγοράζουν παράνομα gold από τέτοια άτομα καταγράφονται και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου μετά λίγους μήνες τα account αυτά κλέβονται.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο θα πρέπει οι γονείς να ξέρουν τις κινήσεις των παιδιών τους και να ελέγχουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα το χρόνο τον οποίο αφιερώνουν αυτά στο παιχνίδι.

Υ.Γ :Η Blizzard στο site της έχει την λειτουργία parental control που είναι ακριβώς για όσους γονείς θέλουν να ελέγχουν τα παιδιά τους.

Ξένη αγορά?Αξιόπιστη λύση ή μια απάτη?

2011-06-02T20:49:00.001+03:00

Ένα θέμα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια το ελληνικό αλλά και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι οι συνεχείς μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών .Πολλές φορές οι ομάδες ενθουσιασμένες από την καταγωγή ενός ποδοσφαιριστή (π.χ αν είναι βραζιλιάνος) δεν δίνουν έμφαση στο σύνολο των εμφανίσεων αλλά και της καριέρας του ποδοσφαιριστή.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έρχονται ποδοσφαιριστές χαμηλής ποιότητας οι οποίοι πολλές φορές δεν βρίσκουν το κίνητρο να παίξουν στο ελληνικό πρωτάθλημα.Επίσης η παραμονή τους στην χώρα μας δεν διαρκεί πολύ και ο κόσμος τους ξεχνάει γρήγορα.Σίγουρα πάντως αυτές που δεν αποκομίζουν κανένα όφελος από τέτοιου είδους μεταγραφές είναι οι ομάδες οι οποίες σπαταλούν ένα καράβι λεφτά για παίχτες που επί της ουσίας δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην ομάδα.

Ακόμη ένα άλλο πρόβλημα που δημιουργείται από τέτοιες τακτικές για το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ότι πολλά ταλέντα από την ενδοχώρα δεν ανακαλύπτονται.Έτσι πολύ απλά δεν υπάρχει καμία βελτίωση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και οι ελληνικές ομάδες παύουν να είναι ελληνικές.

Πιστεύω όμως ότι αν περιόριζαν οι ελληνικές ομάδες τις μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών και έδιναν περισσότερη σημασία στις ακαδημίες τους(επενδύοντας περισσότερα λεφτά) τότε θα μπορούσαν αναμφισβήτητα να φτιάχνουν πιο ολοκληρωμένες ομάδες με περισσότερους Έλληνες οι οποίοι θα έχουν όρεξη να δώσουν το 100% της απόδοσης τους στην ομάδα.

Υ.Γ1:Η Μπάρτσα αυτό έκανε και απολαύστε τα αποτελέσματα.

Υ.Γ2:Πάρτε εδώ την ενδεκάδα του Άρη που έχει μόνον έναν Έλληνα.Ελληνική ομάδα σου λένε μετά που σε εκπροσωπεί στην Ευρώπη.

ΤΟ HD ΚΙ ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΠΙΤΣΕΣ.

2011-06-02T20:20:00.011+03:00

Η Μπαρτσελόνα από το Σάββατο πανηγυρίζει το τέταρτο κύπελλο πρωταθλητριών στην ιστορία της και πλέον στέκεται δίπλα στον Άγιαξ και την Μπάγερν, ομάδες που έχουν ίσες κατακτήσεις του συγκεκριμένου τροπαίου.

Παράσταση για ένα ρόλο από το 2-1 με το γκολ του Μέσσι και μετά, αν και αρχικά η Γιουνάιτεντ μπήκε πιο δυνατά (όπως και στον τελικό του 2009 στη Ρώμη) κι αυτή τη φορά κράτησε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, παρά το γκολ του Πέδρο. Η ισοφάριση του Ρούνεϊ έδωσε την εντύπωση ότι αυτός ο τελικός θα μπορούσε να είναι πραγματικά συναρπαστικός κι απ' τις δύο πλευρές, όμως, εν τέλει, η Μπαρτσελόνα επιβλήθηκε ολοκληρωτικά και, αν κάποιος επιθυμούσε να απολαύσει τον τελικό, έπρεπε να περιοριστεί στο να απολαμβάνει μόνο τη μία απ' τις δύο φιναλίστ να "ζωγραφίζει" πάνω στο χορτάρι. Το φαλτσαριστό πλασέ του Βίγια ήταν κάτι παραπάνω από "κερασάκι στην τούρτα". Τουλάχιστον ο Βαν Ντερ Σααρ θα 'χει να θυμάται ότι το τελευταίο γκολ που δέχτηκε στην καριέρα του (εάν τελικά σταματήσει πράγματι το ποδόσφαιρο) ήταν δείγμα μεγάλης κλάσης του σκόρερ, το δέχτηκε στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και μάλιστα μέσα σ' αυτό το κόσμημα, που συνηθίζουμε να λέμε Γουέμπλεϋ.

Συγχαρητήρια αξίζουν στην ΕΡΤ για τη μετάδοση της στο κανάλι ERT HD, με την εικόνα να ξεπερνά ποιοτικά κατά πολύ τη θολούρα που συναντούσε κανείς στη ΝΕΤ, εάν προηγουμένως ή έπειτα έβλεπε τον αγώνα μέσω του ψηφιακού καναλιού και σε υψηλή ευκρίνεια. Ο ήχος χρειάζεται βελτίωση (ούτε που ακουμπά την ποιότητα Dolby Digital που προσφέρει η Nova στα συνδρομητικά της HD κανάλια), όμως αυτό το πρόβλημα μοιάζει πολύ μικρό μπροστά στην επίτευξη της μετάδοσης ενός τόσο σπουδαίου αθλητικού γεγονότος μ' αυτήν την εικόνα.

Αυτό που χρειάζεται, απ' την άλλη, να σημειώσουμε, είναι ότι στην Αγγλία βλέπουν μπάλα (και όχι μόνο) σε τέτοια ποιότητα εδώ και πολλά χρόνια και, επιπλέον, ότι τα HD κανάλια λειτουργούν συνεχώς και όχι για λίγες ώρες, μονάχα όποτε υπάρχει κάποιο σημαντικό γεγονός.

Μέσα σ' όλα, ας αναφέρω και την τεράστια ξενέρα που φάγαμε εξαιτίας της pizza fan. Έχοντας παραγγείλει από τις 9 παρά 10, περιμέναμε ως το τέλος του ημιχρόνου θα είχαμε ξεκινήσει το φαγοπότι. Τελικά, 3 λεπτά πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο του τελικού, μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι το κατάστημα υπολειτουργεί και δεν μπορεί να μας εξυπηρετήσει. Η πλέον μεγάλη ξεφτίλα δηλαδή, αφενός γι' αυτούς, αφετέρου για τα στομάχια μας. Περιμέναμε πάνω από μιάμιση ώρα για να φάμε... πόρτα. Επιτρέπεται σε βραδιά τελικού τσάμπιονς λιγκ (και με τέτοια ονόματα μέσα κι όχι π.χ. πόρτο-μονακό) να μην μπορεί μια πιτσαρία με πανελλαδική εμβέλεια να εξυπηρετήσει τον κόσμο; Και πόσοι ακόμα θα κινδύνευαν να μείνουν νηστικοί εξαιτίας τους... Ντροπή... Θα το ξανασκεφτούμε πολύ σοβαρά αν πρόκειται να ξαναπαραγγείλουμε από 'κει, ειλικρινά οι κάτω γνάθοι μας απογοητεύτηκαν. Έκαναν τόση υπομονή κι ας έτρεχαν τα σάλια δεξιά κι αριστερά, για να καταλήξουν να την πατήσουν έτσι. Ευτυχώς που βρέθηκε ο "Σάββας" με τα σουβλάκια του και μας αποζημίωσε!

Τελικός που άξιζε στο μεγαλύτερο μέρος του (εκτός αν κάποιος ήταν φανατικά με τη μία ή την άλλη ομάδα) και ξενέρα σ' όλο της το μεγαλείο. Τελικά, βρήκα ως εξιλαστήρια θύματα κάποια κεμπάπ, πάνω στα οποία ασέλγησα. Να δούμε στον τελικό του 2012 στην Αλλιάνζ Αρένα πού θα 'μαστε, με ποιους και τι διαολεμένη πίτσα θα τρώμε!

ΥΓ. Δεν ανέφερα καθόλου τις μπύρες. Ε, πλέον έχει καταντήσει αυτονόητο ότι αυτοί οι αγώνες συνοδεύονται από δεκάδες τέτοια μωρά, είτε χρυσαφένια-ξανθά, είτε κόκκινα, είτε μαύρα...

Μαζί τα φάγαμε??

2011-05-31T15:01:00.003+03:00

Όπως όλοι γνωρίζουμε τα τελευταία 2 χρόνια η Ελλάδα περνάει δύσκολες μέρες.Τόσο η οικονομική κρίση όσο και η κοινωνική καθημερινά σφίγγουν την θηλιά στο λαιμό του Έλληνα .Παρ'όλα αυτά υπάρχουν και ορισμένοι πολιτικοί που με τις δηλώσεις και το θράσος τους ''ερεθίζουν'' τον κόσμο.

Ένας από αυτούς τους πολιτικούς είναι και ο κ.Πάγκαλος ο οποίος φέτος με ορισμένες δηλώσεις του έχει οργίσει τον ελληνικό λαό.Μία από αυτές είναι και το ''Μαζί τα φάγαμε'' στις 21 Σεπτεμβρίου του 2010 αναφερόμενος στις προσλήψεις και τα προβοκάτσια που έχουν γίνει από τις παλαιότερες κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ ακόμα παλιότερα.Μπορεί να είμαι μόλις 18 ετών και να μην γνωρίζω πολλά για την πολιτική ωστόσο με έχουν μάθει οι γονείς μου να ξεχωρίζω την θέση του κάθε πολιτικού απο την κορο'ι'δία.Έτσι λοιπόν απαντώ στον κ.Πάγκαλο.''Μόνοι σας τα φάγατε''!.Βλέποντας και συγκρίνοντας την ποιότητα ζωής που απολαμβάνουν οι πολιτικοί της χώρας μας με αυτήν του ελληνικού λαού που παλεύει για τα προς το ζείν με μισθούς της τάξης των 700 ευρώ των 800 κ.ο.κ.Επίσης ο ελληνικός λαός,που τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον ακούει και πιστεύει πολλές υποσχέσεις,δεν διαθέτει 60 ακίνητα όπως ορισμένοι πολιτικοί(βλ.Τσοχατζόπουλος,Λαλιώτης κτλ) .

Ακόμη διάφορες άλλες δηλώσεις όπως ''Οι πολίτες πιο διεφθαρμένοι'' από τον κ.Πάγκαλο και πάλι οπλίζουν τον κόσμο με οργή και μίσος.Πρίν μερικά χρόνια π.χ το 2001 αν ακούγαμε στις ειδήσεις ότι κάποια μερίδα ανθρώπων γροθοκόπησαν κάποιο πολιτικό τότε θα λέγαμε ''Τους αλήτες τι κάνανε?!!''.Το 2011 έγινε.Θα θυμόμαστε το περιστατικό με τον κ.Χατζηδάκη,ο οποίος σχετικά με τους υπόλοιπους ήταν αυτός που έφαγε τα λιγότερα,πολύς κόσμος την επόμενη μέρα έλεγε ''καλά του κάνανε''.Για αυτό λοιπόν τι θα γίνει αν βρεθούν στα χέρια ορισμένων πολιτικοί όπως ο κ.Πάγκαλος?Αυτό μπορεί να το μάθουμε αν συνεχιστούν από τους πολιτικούς της χώρας μας παρόμοιες δηλώσεις.

Υ.Γ.''Μαζί τα φάγατε,κύριε Πάγκαλε!''

Όταν ο κόσμος φωνάζει ''Κι'αλλο κι'άλλο''...

2011-05-30T22:29:00.004+03:00

...τότε κατα πάσα πιθανότητα ολόκληρη η κοινωνία μας έχει διαλυθεί.Τώρα που το ελληνικό πρωτάθλημα έχει τελειώσει μπορούμε πιστεύω να κάνουμε έναν απολογισμό για τα όσα διαδραματίστηκαν στα ελληνικά γήπεδα την περίοδο 2010-2011.Όπως όλοι γνωρίζουμε ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής,ωστόσο στις μνήμες αρκετών οπαδών θα μείνουν τα επεισόδια που πραγματοποιήθηκαν για πολλοστή φορά.Ας θυμηθούμε για ακόμη μια φορά το περιβόητο Τελικό Κυπέλλου,που με τόση επιτυχία οργάνωσε η Ε.Π.Ο,όπου γίναμε θεατές ενός ανελέητου κυνηγητού μεταξύ των δυνάμεων των Μ.Α.Τ με τους ''φιλάθλους'' της Α.Ε.Κ που τόσο πολύ την αγαπάνε.Τα Μ.Α.Τ ωστόσο κάποια στιγμή χτυπούν τους οργανωμένους με ορμή και τότε ακούγονται, για πρώτη φορά από όσο μπορώ να θυμάμαι τον εαυτό μου, χειροκροτήματα

και το γνωστό ''Κι'άλλο,κι'άλλο''.Πιστεύω ότι για όσα μιλάμε καθημερινά πάνε χαμένα με την έννοια ότι δεν έχει αποτύχει μόνο ο αθλητισμός της Ελλάδος,όχι μόνο η παιδεία της,αλλά και τελικά αποδεικνύεται ότι σιγά σιγά χάνουμε και την ανθρωπιά μας.Πιστεύω πως αυτό είναι χειρότερο από τα υπόλοιπα.Δεν λέω πως δεν πρέπει κάποια στιγμή να μπεί μια τάξη σε αυτή την χώρα με κάποιο ακραίο τρόπο αλλα δεν περίμενα ποτέ μου να επιφημεί ο κόσμος τα Μ.Α.Τ για το αν ρίχνουν πολύ ξύλο ή όχι.Έτσι λοιπόν για να κλείσω σχετικά με αυτό το θέμα,θεωρώ πως δεν θα πρέπει να μας απασχολεί τόσο πόσο καλό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο,αλλά πόσο ανθρωπιά έχει καθένας από εμάς μέσα του.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ "ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ"

2011-05-28T10:04:00.037+03:00

Αισίως φτάσαμε στις 28 Μαΐου κι αυτής της χρονιάς, του 2011. Πέρσι τέτοια εποχή ο πρωταθλητής Ευρώπης είχε ήδη στεφθεί. Ήδη από τις 22 του περσινού Μάη, η Ίντερ απολάμβανε τη θέση του νικητή στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, χάρη στο 2-0 επί της Μπάγερν Μονάχου με τα δύο γκολ του Μιλίτο, στον τελικό του Σαντιάγκο Μπερναμπέου.

Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά και σίγουρα παρουσιάζουν περισσότερο ενδιαφέρον. Τον φετινό τελικό θα τιμήσουν με την παρουσία τους η Μπαρτσελόνα κι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Κι οι δυο τους επιστρέφουν στο τόπο του πρώτου τους "εγκληματος" στη διοργάνωση, στο Γουέμπλεϋ.

Στις 29 Μάη του 1968, η Γιουνάιτεντ αντιμετωπίζει στο "ναό του ποδοσφαίρου" τη Μπενφίκα, στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών. Η κανονική διάρκεια έληξε 1-1, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί το ματς στην παράταση. Εκεί, η Γιουνάιτεντ το 'κανε το "έγκλημα", αφού εν τέλει "σκότωσε" τη Μπενφίκα με 4-1. Μια δεκαετία και κάτι μετά το ξεκλήρισμα της μεγάλης ομάδας του '58 εξαιτίας της τραγωδίας του Μονάχου, η Γιουνάιτεντ έφτασε εκεί, όπου ίσως έφτανε κι η προηγούμενη μεγάλη φουρνιά παιχτών που είχε. Κατέκτησε το τρόπαιο κι έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα (δεύτερη βρετανική, μετά την Σέλτικ ένα χρόνο πριν) που έκανε κάτι τέτοιο. Ο Ματ Μπάσμπι αποζημιώθηκε κατά κάποιο τρόπο για τα όσα έζησε εκείνο το Φλεβάρη του 1958.

"Δολοφονία", όμως, διέπραξε κι η Μπαρτσελόνα το 1992. Για την ακρίβεια, δράστης ήταν ο Ρόναλντ Κούμαν. Με αντίπαλο την Σαμπντόρια στον τελικό της ίδιας διοργάνωσης, ο Ολλανδός αμυντικός δε δίστασε και με το φάουλ που εκτέλεσε στην παράταση, ασέλγησε πάνω στα δίχτυα των Ιταλών και χάρισε το τρόπαιο στους Καταλανούς και στον Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος τότε τους προπονούσε. Μ' αυτόν τον τρόπο, η Μπαρτσελόνα πήρε σπίτι της το πρώτο κύπελλο πρωταθλητριών της ιστορίας της.

Το Γούμπλεϋ δεν είναι πια το ίδιο, καθώς πριν χρόνια γκρεμίστηκε και στη νέα του μορφή, αποτελεί ένα υπερσύγχρονο και πανέμορφο στάδιο, χωρητικότητας 90.000 θεατών. Από τα πρώτα που όλοι επισημαίνουν είναι πως οι περίφημοι δίδυμοι πύργοι του παλιού σταδίου απουσιάζουν, όμως απόψε λίγοι θα έχουν το μυαλό τους εκεί και όχι στον τελικό. Σ' αυτό το γήπεδο έχουν πραγματοποιηθεί οι περισσότεροι τελικοί της διοργάνωσης, ο αποψινός θα είναι ο έκτος. Ο πρώτος ήταν το 1963 με την κατάκτηση της Μίλαν, ο δεύτερος το 1968 με την κατάκτηση της Γιουνάιτεντ, ο τρίτος το 1971 με την κατάκτηση του Άγιαξ, ο τέταρτος το 1978 με την κατάκτηση της Λίβερπουλ κι ο πέμπτος το 1992 με την κατάκτηση της Μπαρτσελόνα.

Επιπλέον, ο νικητής του τελικού θα ξεπεράσει τον αντίπαλο σε κατακτήσεις, διότι αμφότερες οι ομάδες έχουν από 3. Κάποια, λοιπόν, θα φτάσει τις 4. Και έτσι θα ισοφαρίσει αυτές των Άγιαξ (1971,1972,1973,1995) και Μπάγερν (1974,1975,1976,2001). Πέραν των τροπαίων που πήραν στο Γουέμπλεϋ, η Γιουνάιτεντ το 'χει σηκώσει το 1999 στο Καμπ Νου, μέσα στην έδρα της Μπάρτσα, στον δραματικό τελικό με την Μπάγερν, της οποίας επιβλήθηκε με 2-1 και στο Λουζνίκι το 2008, απέναντι την Τσέλσι, την οποία κέρδισε στη διαδικασία των πέναλτυ (κανονική διάρκεια 1-1). Απ' την άλλη, η Μπαρτσελόνα σήκωσε το δεύτερό της το 2006 στο Σταντ ντε Φρανς κόντρα στην Άρσεναλ με σκορ 2-1 και απέναντι στην αποψινή αντίπαλό της, τη Γιουνάιτεντ, το 2009, την οποία κέρδισε στο Ολύμπικο της Ρώμης.

Η γκρίνια κατά τη διάρκεια της χρονιάς ήταν αρκετή για τους δύο φιναλίστ. Πολλοί επέκριναν τη Γιουνάιτεντ ότι πλέον δεν προσφέρει το θέαμα που κάποτε προσέφερε κι ότι είναι ομάδα του αποτελέσματος. Λογικό να θέλει ο κόσμος το θέαμα, αλλά δεν μπορείς να επικρίνεις τόσο πολύ μια ομάδα που κατάφερε να σηκώσει το πρωτάθλημα στη χώρα της (ξεπερνώντας τα 18 πρωταθλήματα της Λίβερπουλ και φτάνοντας 19) και να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ας μην ξεχνούν μερικοί, άλλωστε, ότι στην ενδεκάδα της Γιουνάιτεντ δεν βρίσκονται οι ίδιοι παίχτες που ήταν πριν μερικά χρόνια, ενώ οι παλιοί μπαλαδόροι (πχ Γκιγκς) έχουν μεγαλώσει και παρά τις όποιες ενέργειες, οι αντοχές τους έχουν μειωθεί.

Από την άλλη, για την Μπαρτσελόνα έχουν ακουστεί πολλά για τη διαιτησία. Είναι αλήθεια ότι υπήρξε λίγη εύνοια απέναντί της στους ημιτελικούς με τη Ρεάλ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εύνοια έγινε επίτηδες κι όχι από λάθη. Επιπλέον, στο πρώτο ματς του Μπερναμπέου, μπορεί να γκρινιάζουν αρκετοί για την αποβολή του Πέπε, όμως ο διαιτητής κάλλιστα θα μπορούσε ν' αποβάλλει κι άλλους. Το λάθος, λοιπόν, δεν ήταν η αποβολή του Πέπε, αλλά η μη αποβολή περισσότερων τιτικών, που πίστεψαν ότι με μια τούμπα στο χορτάρι παραπάνω, η ομάδα τους θα κερδίσει την πρόκριση. Κατ' εμέ η Μπάρτσα θα περνούσε έτσι κι αλλιώς, δεν είναι η ομάδα που περιμένει από τη διαιτησία για να προχωρήσει. Ένα μερίδιο ευθύνης για την πρόκριση αναλογεί στις διαιτητικές αποφάσεις, αλλά πολύ μικρό. Έχουν συμβεί πολλά μεγαλύτερη και εξώφθαλμα εγκλήματα ακόμη και στο Τσάμπιονς Λιγκ και οι αποφάσεις στους δύο ημιτελικούς των ισπανικών ομάδων δεν ανήκουν σε καμία περίπτωση σ' αυτά. Πέραν αυτού, συμφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι αυτή η ομάδα παίζει συνέχεια με τον ίδιο τρόπο. Παίζει όμορφα και το απολαμβάνεις, όμως ίσως μετά από ένα σημείο κουράζεσαι. Ναι, εγώ κουράζομαι, ειδικά όταν το ματς δεν της βγαίνει κι επιμένει στο γύρω γύρω απ' την περιοχή, χωρίς να δοκιμάζει σουτ. Αλλά αφού είναι αποτελεσματική έτσι, δεν έχει λογική να την επικρίνω και τόσο πολύ πια.

Στο θέμα του προπονητή, η Γιουνάιτεντ έχει προβάδισμα απέναντι -μάλλον- σε οποιαδήποτε ομάδα αυτή τη στιγμή. Μπορεί ο Φέργκιουσον να τη σπάει σε όλους με τις γκρίνιες του ακόμα κι έπειτα από νίκες της Μάντσεστερ με 3-0 ή και πιο άνετες, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι μια τεράστια προπονητική φυσιογνωμία. Ξέρει να εκμεταλλεύεται στο απόλυτο το έμψυχο (παίχτες) και το άψυχο (τσίχλα) υλικό του. Μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις απρόσμενες καταστάσεις για την ομάδα του και γνωρίζει πώς να χρησιμοποιήσει τον πάγκο του. Κάτι τέτοιο ο Γκουαρδιόλα δεν έχω δει να το κάνει, οι αλλαγές του είναι πάντα προβλέψιμες, ενώ, ακόμη, στα δύσκολα κολλάει και δεν βρίσκει λύσεις. Αν το ματς στραβώσει για την Μπάρτσα, δεν είναι απίθανο να αναζητήσουν οι παίχτες μόνοι τους λύση, μιας κι ο Καταλανός στον πάγκο θα δυσκολεύεται να επινοήσει κάτι.

Αντίθετα, οι παίχτες των ομάδων ως ομάδες παρουσιάζουν μεγάλη διαφορά ποιότητας. Η Μπαρτσελόνα είναι πολύ ανώτερη από τη Γιουνάιτεντ σε ποιότητα κι ας υποστηρίζουν το αντίθετο πολύ. Είναι ανώτερη γιατί σχεδόν όλοι οι παίχτες της ξέρουν μπάλα. Στη Γιουνάιτεντ, όμως, ο Βαν Ντερ Σααρ (που απόψε κλείνει την καριέρα του) ξέρει περισσότερα καντάρια μπάλα π.χ. από τον Παρκ! Σ' αυτόν τον τομέα το προβάδισμα το 'χει ξεκάθαρα η παρέα του Μέσσι, με εξαίρεση τους τερματοφύλακες, μιας κι ο Ολλανδός της Γιουνάιτεντ είναι ποιοτικότερος από τον κοντό με το ξυρισμένο κεφάλι της Μπάρτσα. Σε θέματα τακτικής, η Γιουνάιτεντ είναι καλύτερη. Η Μπαρτσελόνα είναι ταχύτερη και με και χωρίς την μπάλα, αλλά στον τομέα της συγκέντρωσης μέσα στον αγώνα η Γιουνάιτεντ μάλλον υπερτερεί. Στα στημένα οι Άγγλοι είναι παραδοσιακά καλύτεροι, κάτι που ενισχύει και το γεγονός ότι η Μπαρτσελόνα παίζει με την μπάλα κάτω και συνήθως χρησιμοποιεί κοντινή πάσα σε φάουλ και κόρνερ.

Γενικά, υπάρχει ισορροπία μεταξύ των ομάδων. Σε καθαρό ματς, χωρίς περίεργη διαιτησία και με 11 εναντίον 11, η Μπαρτσελόνα έχει ένα μικρό προβάδισμα (κυρίως επειδή όταν παίζει, έχει μεγάλη κατοχή). Αυτό, όμως, σ' έναν τελικό μπορεί να διαταραχθεί εξαιρετικά εύκολα. Ένα φάουλ, ένα πέναλτυ, μια κάρτα παραπάνω και το ματς έρχεται τούμπα. Ειδικά με αγγλική ομάδα σε τελικό στο Γουέμπλεϋ (κάτι για το οποίο μιλούσα από τον Αύγουστο), πόσο εύκολο είναι να μην επηρεαστεί ο διαιτητής (Viktor Kassai) και να παίξει 50-50 κι όχι έστω 45-55; Το σίγουρο είναι ότι η UEFA θα μπορούσε να επιλέξει ένα διαιτητή με μεγαλύτερη εμπειρία από μεγάλα ματς. Μένει να δούμε κατά πόσο θα επιβεβαιωθούν οι όποιες προβλέψεις.

Το λέω σε κάθε τελικό, θα το πω γι' άλλη μια φορά. Πάνω απ' όλα να δούμε ποδόσφαιρο. Έχουν περάσει έξι χρόνια από τον απολαυστικό τελικό του 2005 και τρία από τον καλό (σε σύγκριση με άλλους πρόσφατους) του 2008. Είναι καιρός να δούμε κάτι σπουδαίο κι ελπίζουμε να μην είναι το νεροζούμι που είδαμε το 2009, με το ματς να λήγει ουσιαστικά από το 10' με το γκολ του Ετό και να γίνεται κι η απονομή στο 70' με την κεφαλιά-γκολ του Μέσσι. Αφού μπορούν οι φιναλίστ να προσφέρουν κάτι μνημειώδες, ας το κάνουν!

BARCELONA - MANCHESTER UNITED @ WEMBLEY STADIUM

21:45 NET / ERT HD

ΓΙΑΤΙ "ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ" ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;!

2011-02-26T16:30:00.003+02:00

Χτες χαζεύοντας στο Διαδίκτυο, πέτυχα μια δημοσκόπηση που ρωτούσε "Αν πιστεύετε ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία;" οι ερωτηθέντες(στο σύνολο 57) ψήφισαν 8,8% ΝΑΙ 82,5% ΟΧΙ(!!!) και 8,8% ΔΕΝ ΞΕΡΩ/ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ(http://www.galop.gr%20./ Δηλαδή συμπεραίνουμε ότι συντρηπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι δυσαρεστημένη από τη Δημοκρατία που μας παρέσχουν οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η χώρα που γέννησε την έννοια της Δημοκρατίας μέσα από την αρχαία Αθήνα,την εκκλησία του Δήμου,την αγορά και αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού και ανέπτυξε έναν πολιτισμό που δεν δημιουργήθηκε παρόμοιος άλλος στην ανθρώπινη ιστορία.Γιατί όμως η Δημοκρατία πολλούς αιώνες μετά οι πολίτες δεν την θεωρούν αληθινή;!

Θεωρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκόσμιο.Ιστορικά να το δει κανείς πολλοί πολιτικοί στο όνομα της Δημοκρατίας εκμεταλλεύτηκαν την λαϊκή ψήφο για ενέργειες που δεν είχαν μιλήσει προεκλογικά(πόλεμοι στην Κορέα-Βιετνάμ,οικονομική πολιτικής ασφυκτικής λιτότητας κτλ).Επίσης, το παρακρατός που είχε δημιουργήθει στην Ελλάδα την δεκαετία του '60 δρούσε υπό την ανοχή ή και πολλές φορές την προστασία του επίσημου κράτους για να μην απειληθεί η δημοκρατία "υπό τον κομμουνιστικόν κίνδυνον"(δολοφονίες Λαμπράκη,Πέτρουλα και αργότερα Τεμπονέρα).Μην ξεχνάμε κι όμως δικτάτορες σε όλο τον κόσμο που ζητοκραύγαζαν "Ζήτω η Δημοκρατία!!!".

Στην μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας οι ξένες δυνάμεις θέλησαν να δημιουργήσουν και δημιούργησαν ένα δικομματικό μοντέλο διακυβέρνησης. Αυτό το μοντέλο στηρίχτηκε σε μια καθαρά πελετειακή σχέση με τους ψηφοφόρους και οικογενειοκρατίας στην πολιτική ζωή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υπερχρέωση του δημόσιου τομέα λόγω του υπερβολικού αριθμού δημοσίων υπαλλήλων. Ως φυσικό επακόλουθο άρχισαν οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών(Ο.Α.,ΟΤΕ) δημιουργώντας την οργή των πολιτών για τη κακή διαχείριση του δημοσίου από τις κυβερνήσεις καθώς και τα λεφτά που υπεξαιρέθηκαν απο μεγάλα σκάνδαλα (Χρηματιστήριο,ομόλογα,Siemens,Βατοπέδι) όπου ουδείς τιμωρήθηκε!!! Οι πολιτικοί στις προεκλογικές συγκεντρώσεις γέμιζαν τα μυαλά των ανυποψίαστων ψηφοφόρων με "θα..." ή "αυτό είναι δέσμευση...." και ψέματα κρύβοντας την αληθινή κατάσταση.Βέβαια και οι ψηφοφόροι απ'την πλευρά τους μπορούσαν να τιμωρήσουν με την ψήφο του τους πολιτικάντηδες...Αλλά ποτέ δεν είναι αργά η αγανάκτηση των πολιτών(λ.χ. μέσα απ'το κίνημα "Δεν πληρώνω") φάνηκε απ'την προαναφερθείσα και από άλλες δημοσκοπήσεις καθώς έχουν καταλάβει ότι η Δημοκρατία για την οποία μιλούν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους μέσα από αντιδημοκρατικούς νόμους που έχουν ψηφιστεί(υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας-Μνημόνιο,νόμος περί ευθύνης υπουργών,παραγραφή σκανδάλων,ατιμώρητη αστυνομική αυθαιρεσία και βιαίη καταστολή διαδηλώσεων με ότι αυτό συνεπάγεται).

Κλείνοντας, η Δημοκρατία είναι υπόθεση όλων μας δηλαδή χρειάζεται συνεχή επαγρύπνιση!

ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ 18άδα ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ...

2011-01-29T10:23:00.018+02:00

Είναι μια μέρα απ' τις "σπέσιαλ" της ζωής, με απ' όλα μέσα (μονάχα θεωρητικά). Είναι η μέρα της ενηλικίωσης. Από 'δω και μπρος, αλλάζουν τα πράγματα. Όχι αμέσως, αλλά σταδιακά όλο και περισσότερο. Καιρός ήταν να φτάσει και μακάρι να έχει κάποιο νόημα το γεγονός ότι, επιτέλους, ήρθε.

Βέβαια, κάπως διαφορετικά τα περίμενα τα πράγματα. Περίμενα και να έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου και να κάνω ένα πάρτυ δίχως προηγούμενο και, και και... Αλλά πού τέτοια τύχη... Ούτε χρόνος δεν υπάρχει, ούτε και η διάθεση. Για το χρόνο το καταλαβαίνω και το 'χα σκεφτεί και στο παρελθόν πως, αν η τρίτη λυκείου είναι όντως τόσο χάλια όσο έλεγαν ότι είναι, δύσκολα θα μπορούσα να βρω χρόνο να οργανώσω κάτι. Αλλά για τη διάθεση μου προκαλεί εντύπωση. Από μικρός θυμάμαι ότι δύο πράγματα περίμενα σαν τρελός συνέχεια (βασικά πολλά περίμενα, αλλά αναφέρω δύο που αφορούν μόνο το 2011), την ενηλικίωση και την 5ήμερη. Από το δημοτικό έλεγα με τους φίλους μου για τους... τυχερούς της τρίτης λυκείου, οι οποίοι πηγαίνουν 5ήμερη, ενώ εμείς άντε να πηγαίναμε σε κανά πάρκο, σε κανά μουσείο, στην καλύτερη σε ένα θέατρο να δούμε την Ρουγγέρη εκεί κάτω στην Πειραιώς. Σκεφτόμασταν πότε θα έρθει, διάολε, η μέρα που θα τελειώσουμε μια και καλή το σχολείο και τι πάρτυ θα έκανε ο καθένας στα 18 του. Αλλιώς τα λέγαμε και τα σκεφτόμασταν τότε, αλλιώς στο γυμνάσιο, ακόμα και πρόπερσι και πέρσι διαφορετικά τα είχαμε στα μυαλά μας. Ε, ντάξει, φέτος το 'χουμε πάρει χαμπάρι ότι η χρονιά έχει άρωμα σκατού με ρίγανη (στην καλύτερη περίπτωση) κι αν έχουμε την τύχη να το μυρίσουμε, τότε δεν πρέπει να 'χουμε παράπονο.

Περίμενα πολλά χρόνια την ημέρα και ποτέ δεν μπορούσα να προσδιορίσω πόσο καλή διάθεση θα είχα ή πόσο ξεχωριστή θα μου φαινόταν αυτή η δεύτερη μέρα του Φλεβάρη του 2011. Η απάντηση είναι πως είναι σχεδόν ίδια με τις υπόλοιπες ημέρες. Σίγουρα υπάρχουν και διαφορετικές σκέψεις, αλλά σε μικρό ποσοστό. Από 'κει που το θεωρούσα ως ημέρα-ορόσημο που όμοιά της δε θα μπορούσε να υπάρξει, κατέληξα να μην τη θεωρώ κάτι σπουδαίο. Αν αυτό είναι καλό ή όχι, ας το πει κάποιος μεγαλύτερος, αν μπορεί κι αυτός, βέβαια. Αλλά ότι μερικοί ηλίθιοι (μην το πάρετε προσωπικά εσείς που περάσατε από υπουργεία παιδείας, οικονομικών κ.λπ., αλλά για σας λέω) ευθύνονται εν μέρει γι' αυτό, για μένα είναι σίγουρο. Τουλάχιστον, όσο δεν είναι στο απόλυτο χάλι τα πράγματα, υπάρχει και κάτι θετικό.

Σήμερα, λοιπόν, για να πω και κάτι σχετικό με το ποδόσφαιρο (ως συνήθως δηλαδή), συμπληρώνεται η 18άδα της αποστολής. Το ποια είναι αυτή η περίφημη αποστολή, μακάρι να το 'ξερα, αλλά ας το λέω έτσι, για να φαίνεται σημαντικό το γεγονός. Στην ουσία είναι, αλλά μάλλον δεν μπορώ ακόμη να το αντιληφθώ. Υπό διαφορετικές συνθήκες, μπορεί να συνέβαιναν κι όσα ήθελα από το δημοτικό. Υπό τις παρούσες συνθήκες, άντε να φάμε κανά γλυκό, να πιούμε και καμιά μπύρα και μετά θα 'μαστε ευχαριστημένοι. Το παράπονο θα μου μείνει, γιατί είμαι και γνωστός γκρινιάρης (για να ικανοποιήσω αυτιά και μάτια το είπα), όμως, τι διάολο, θα 'ρθει κι η ώρα που θα με αποζημιώσω για την απώλεια της διασκέδασης ανήμερα.

Έχω μπόλικα να πω αλλά είτε δε μου 'ρχονται, είτε δεν βρίσκω τον καλύτερο τρόπο να τα γράψω. Κρίμα θα 'ταν σ' ένα (δήθεν) αντιπροσωπευτικό κείμενο για τη συμπλήρωση των 18, να είναι κάποια πράγματα γραμμένα μέτρια (λες και το παραπάνω κείμενο πάει για νόμπελ λογοτεχνίας). Γι' αυτό και δε θα γράψω περισσότερα. Χρόνια μου πολλά, λοιπόν, και να με χαίρεστε!

Μ' αυτά μου εύχομαι χρόνια πολλά:

ΤΟ ΨΑΞΙΜΟ ΚΙ Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

2011-01-11T22:46:00.020+02:00

12 Σεπτεμβρίου του 1981. Aυτή είναι η ημερομηνία όπου ο τεράστιος Ρόρυ Γκάλαχερ έπαιξε στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πρόκειται για μία απ' τις μεγαλύτερες και καλύτερες συναυλίες που έχουνγίνει στην Ελλάδα από ξένο καλλιτέχνη και για μια συναυλία, που μαζί με το πακέτο εντός κι εκτός γηπέδου, έχει μείνει στη μνήμη όσων τα έζησαν, αλλά, επίσης, μαθαίνονται κι από νεότερους.

Όσα ακολουθούν αποτελούν κατά βάση μάλλον αμπελοφιλοσοφίες ή, για να το θέσω αλλιώς, κάπως πιο εξευγενισμένα και σωστά, σκόρπιες σκέψεις, παρά κάτι άλλο.

Σήμερα το πρωί ξαφνικά ένιωσα μια απίστευτη ανάγκη να ακούσω το Moonchild. Πρέπει να 'ταν η πρώτη φορά που έπαθα κάτι τέτοιο, εξάλλου το συγκεκριμένο κομμάτι το ακούω κάθε μέρα και κάμποσες φορές, δεν είναι ότι είχα καιρό να το ακούσω και μου 'ρθε η επιθυμία απότομα. Μόνο αφού το άκουσα, μπόρεσα να ηρεμήσω. Μου 'κανε εντύπωση η όλη φάση.

Απόψε το βράδυ άτομο που βρισκόταν στη συναυλία της Νέας Φιλαδέλφειας, μου είπε ότι "έφαγε" καπνογόνο και άκουγε τον Ρόρυ με τα μάτια δακρυσμένα. Κι ο Ιρλανδός, βέβαια, είχε δακρύσει. Τα επεισόδια που έγιναν εκείνο το βράδυ είναι ευρέως γνωστά, δε νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι άλλο για το συγκεκριμένο. Απλά, μόνο, αναφέρω το πρωτοσέλιδο "κάηκε η Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες".

Και εκεί ξεκίνησα να σκέφτομαι πως αυτοί ήταν όντως ροκάδες. Τους βοηθούσαν οι καλλιτέχνες να είναι. Στις μέρες είναι γνωστό πως ό,τι πιο ροκ κυκλοφορεί (όπως λένε, βέβαια, οι διάφοροι σχετικοί-άσχετοι) είναι κάτι ατομάκια που μαζί με λίγη ηλεκτρική κιθάρα βάζουν και κάποια μπιτ, νομίζοντας ότι έφτιαξαν ροκ κομμάτια. Πόσο έξω πέφτουν...

Οι παλιότεροι έχουν ζήσει συναυλίες σαν αυτή του Ρόρυ, με την κιθάρα του να κελαηδάει και τα μάτια δακρυσμένα από τα καπνογόνα. Οι ακόμη πιο παλιοί έζησαν τη συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού που διεκόπη - ο θείος μου ήταν μέσα και έχω ακούσει κάτι λίγα. Είναι μέρος του ροκ αυτό. Να γίνονται συναυλίες υπό αντίξοες συνθήκες. Είναι και μεγαλύτερη η... ευχαρίστηση (τι ευγενικά που το 'πα) που νιώθει το κοινό.

Ακούγοντας το Moonchild, μου φαίνεται πως βγάζει μια απίστευτη ενέργεια, έναν έντονο λυρισμό και μία ελαφριά θλίψη. Αυτό είναι υποκειμενικό, έτσι το αντιλαμβάνονται τα δικά μου αυτιά. Είναι τραγούδι που έχοντας πίσω τη δύναμή σου και μπροστά τα όνειρά σου, μπορείς να κλείσεις τα ματάκια σου και να ακουμπήσεις κυριολεκτικά ό,τι θες. Σε παρασύρει, αλλά σε αφήνει κι ελεύθερο. Εξάλλου ροκ και ελευθερία -για μένα, τουλάχιστον- πάνε μαζί.

Ακόμη, στο σήμερα γεμίζει με 80.000 κόσμο το ΟΑΚΑ για τη συναυλία των U2, με τις τιμές των εισιτηρίων στα ύψη. Οι φανς τα δίνουν άνετα. Αυτό, όμως, δεν έχει γούστο. Θεωρώ ότι ποτέ μου δεν έχω μαζέψει χρήματα με τόσο κόπο, που αυτό που θα αγοράσω μετά να το εκτιμήσω τόσο. Κι αν έχει γίνει με μια πρώτη μορφή, σίγουρα θα αγόρασα καμιά μαλακία.

Το εισιτήριο για τη συναυλία εκείνη του Ρόρυ κόστιζε 500 δραχμές. Για τη χρονιά 1981, αρκετά τα χρήματα. Αλλά ξέρω από πολλούς ότι την ώρα που συμπλήρωσαν το 500άρικο ένιωσαν θεοί. Την ώρα, δε, που αποχώρησαν από τη συναυλία, ένιωσαν κάτι ακόμη παραπάνω. Δυστυχώς, δεν το 'χω ζήσει και δεν περιμένω να το ζήσω. Αλλά πόσο μεγάλη μαγκιά είναι να παλεύεις και να ψάχνεις χρήματα με κάθε δυνατό (κι αδύνατο ακόμη) τρόπο, να τα βρίσκεις, να αγοράζεις ένα χαρτί, ένα φθηνό υλικό και στο τέλος να απολαμβάνεις κάτι το τόσο συγκλονιστικό, μοναδικό, αυθεντικό ή και ψυχεδελικό; Σίγουρα τεράστια. Γιατί με ένα χαρτί μπορείς να έρθεις σε επαφή και το πνεύμα ενός σπουδαίου ανθρώπου, στην προκειμένη του Γκάλαχερ, σε άλλες περιπτώσεις άλλων σπουδαίων.

Κάθε ιστορία αγώνα για εύρεση εισιτηρίου είναι ροκιά. Κάθε ψάξιμο και η αυθεντικότητα στο συναίσθημα με τα μάτια κλειστά είναι ροκιά. Ίσως να 'ναι μεγαλύτερη ροκιά αν δεν ακούς ροκ. Με τραγούδι, όμως, όπως το moonchild, όπως χιλιάδες άλλα, έχεις απογειωθεί και δεν έχεις κανένα λόγο, αλλά ούτε και καμία πρόθεση, να προσγειωθείς. Εξάλλου, η επιστροφή στην πραγματικότητα θα σε απογοητεύσει. Το κυνήγι της πραγματοποίησης μιας ιδέας πολύ πιθανό να κάνει το ίδιο, γιατί απλά σ' αναγκάζει να δεις και την πραγματικότητα. Γι' αυτό και η ωραιότερη κατάσταση είναι αυτή που δεν ξέρεις τι θες, αν θες να χαρείς που ακούς κομματάρα, να συγκινηθείς που πλέον τέτοια "διαμάντια" δεν γράφονται ούτε κατά διάνοια, να κλάψεις -ίσως- γιατί δεν πρόλαβες τέτοια μεγέθη να παίζουν σε συναυλία και να είσαι εκεί ή, έστω, να ζουν και να βγάζουν δίσκους.

Α, να κι άλλο σημείο που γίνεται όλο και πιο ξενέρωτο. Απ' τα βινύλια, με το χρατς-χρατς και τις κασέτες (που όλοι κάποτε βαριόντουσαν να γυρίσουν πίσω ή να προχωρήσουν), περάσαμε στα cd, στα mp3 και ούτε ο διάολος δεν ξέρει πού θα καταλήξουμε. Οι βαλίτσες των dj έχουν αντικατασταθεί από κάποιους σκληρούς δίσκους τσέπης. Πρακτικό, δε λέω. Κι ωραίος ήχος ο Dolby Digital Surround. Αλλά ποτέ δε θα έρθει στη μνήμη ως κάτι που προκαλεί νοσταλγία. Είναι το λιγότερο ένα σκαλί παραπάνω το χρατς-χρατς του βινυλίου, το τεράστιο εξώφυλλο, τα συλλεκτικά εξώφυλλα σε μερικά άλμπουμ κι η όλη αύρα που λαμβάνει ο εκάστοτε ακροατής, συνήθως είναι η αύρα του κλασσικού ή ορόσημου ή... ή... ή...

Σε τέτοια θέματα, σε τέτοιες σκέψεις (αν μπορούν να λογιστούν ως σκέψεις), χωράνε πραγματικά πολλά "ή". Ο καθένας επιλέγει τα δικά του, αυτά που του αρέσουν και του ταιριάζουν. Το κάθε "ή" έχει την δική του ξεχωριστή αξία κι όλα μαζί ίσως συνθέτουν κάτι που δεν το χωρά ο νους, πιθανόν γιατί δεν τολμά να "αντικρίσει" την τελειότητα, δεν τολμά να παραδεχτεί ότι, τελικά, ίσως να υπάρχει. Τη νοεί ως κάτι το ιδεατό, απρόσιτο και μακρινό.

Ακόμη κι αν ισχύει αυτό, εγώ το αρνούμαι. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει η τελειότητα και τη συναντάμε, απλά δεν την καταλαβαίνουμε. Αυτή με τον καιρό φθείρεται και καταλήγει μια αηδία. Ας απολαύσουμε, λοιπόν, ένας δείγμα, ας πούμε τελειότητας, για να θυμηθεί ή να πρωτογευτεί ο καθένας τη γεύση του σπουδαίου, την οποία ο ίδιος θα καθορίσει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ, ΕΥΤΥΧΙΕΣ, ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ.

2010-12-31T13:06:00.013+02:00

Φτάσαμε στην τελευταία μέρα του 2010. Είτε πρόκειται για θαύμα, είτε για λάθος, είτε για κάτι αναμενόμενο, το θέμα είναι ότι φτάσαμε. Το πώς και γιατί δεν έχει σημασία. Αρκεί το ότι έχουμε πιθανότητες να ζήσουμε την δεύτερη δεκαετία της δεύτερης χιλιετίας, ένα πράμα φουλ του δύο δηλαδή.

Τόσον καιρό, οι συζητήσεις σε τρομακτικό ποσοστό, όχι άδικα, σχετίζονται με τον Παπανδρέου, τα μέτρα του, τους υπόλοιπους ηλιθίους του κόμματός του, τη χαμένη στη μετάφραση (ίσως των όσων λέει ο Παπανδρέου - γιατί ελληνικά δεν είναι) αντιπολίτευση και την απουσία οργανωμένης αντίδρασης. Ως συνήθως, περιμένουν όλοι από τους νεότερους, οι οποίοι πρέπει να ξεκολλήσουν από τους υπολογιστές. Μερικές φορές, βέβαια, έρχεται στη φόρα το θέμα ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία οργάνωση για να γίνει όσο το δυνατόν μαζικότερη αυτή η διαολεμένη αντίδραση, ότι δεν υπάρχει ηγεσία - δεν περιμένει κανείς να εμφανιστεί ο μέγιστος ηγέτης, ένας ηγέτης με τη σημασία που 'χει η λέξη στα μυαλά πολλών, αλλά ένας βαλτός ηγέτης, πλασματικός, απλά για να ηγηθεί κάποιος. Ωραίο και το ψιλοανοργάνωτο, νιώθεις και πιο ελεύθερος σ' αυτές τις περιπτώσεις, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικό, δηλαδή υστερεί στην ουσία.

Σχετικά με τους υπολογιστές, θεωρώ πως είναι αρκετά εύκολο να ξεκολλήσει ο καθένας απ' τον υπολογιστή, με τους ηλίθιους, βέβαια, να εξαιρούνται. Οπότε, λυπάμαι που σας το λέω για πολλοστή φορά, το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Κι αν κάποιος "μπέμπης" παραπονεθεί ότι δεν φταίει σε τίποτα για τα όσα συμβαίνουν γύρω του και πλήττουν πολύ περισσότερο τον ίδιο απ' ό,τι τους επικριτές του, καλά θα κάνετε να μην πείτε καμιά κοτσάνα, διότι θα 'χει δίκιο. Δε θα το 'χει και σε τίποτα να ρίξει και σε σας μια δυο σφαλιάρες.

Ως προς την απουσία καθοδήγησης. Είναι φυσικό και να μην έχει η κάθε ένδειξη διαμαρτυρίας, λίγο ή πολύ έντονη, τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά και να τη χαλάνε οι συνηθισμένοι κουκουλοφόροι των Α.Τ. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αναλάβει κάποιος την ηγεσία; Ας είναι κι ο βλάκας ο Τσίπρας ή η μετριότατη Παπαρήγα, από το τίποτα όλοι θα προτιμούσαν να υπάρξει έστω και κακή ηγεσία. Όμως, να ηγηθεί κάποιος. Δε γίνεται να θέλει ο κόσμος να αντιδράσει και να μην του δίνεται η ευκαιρία με τον τρόπο που πρέπει.

Η Ελλάδα κατά μεγάλο μέρος της είναι καζάνι που βράζει, απλά άλλοι έχουν πετάξει από πάνω τους το καπάκι και το δείχνουν, ενώ άλλοι έχουν μπει στην χύτρα ταχύτητας, έχοντας μεν το καπάκι από πάνω τους δίχως να δημιουργούν θορύβους, απ' την άλλη, όμως, κι αυτοί κάποτε θα κάνουν μπαμ και ίσως να είναι ισχυρότερο απ' αυτό των υπολοίπων.

Αυτό που με ενοχλεί είναι το γεγονός πως όλοι περιμένουν αυτό το πολυπόθητο μπαμ όταν πεινάσει ο κόσμος. Γιατί να πρέπει να πεινάσει για να διεκδικήσει τα αυτονόητα; Ποιος ο λόγος να οδηγηθεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην υπέρτατη εξαθλίωση λόγω μετρημένων ανίκανων και να αντιδράσει αργότερα; Εδώ διαφωνώ. Γι' αυτό θεωρώ επιτακτική την ανάγκη να δοθεί η λύση άμεσα στο πρόβλημα της ηγεσίας, ακριβώς για να μην φτάσουμε εκεί.

Ελπίζω, πάντως.

Εκτός απ' αυτά, εύχομαι να έρθει μια -όσο το δυνατόν πιο- καλή χρονιά, με υγεία, οργάνωση σ' όσα απαιτείται να υπάρχει, επιτυχίες σε όλους τους τομείς, με ατομικές και συλλογικές ευτυχίες και, βέβαια, δράση και αντίδραση εκεί που χρειάζεται.

Για να φύγει το 2010 που ταλαιπώρησε πολλούς και για να 'ρθει το 2011, που δεν είναι καθόλου απίθανο να ταλαιπωρήσει ακόμη περισσότερους. Σκεφτείτε τους στίχους με διαφορετική διάθεση απ' ό,τι όταν είδατε το Rocky IV, ίσως σκεφτείτε όσα σκέφτηκα κι εγώ χθες όταν το άκουσα.

Two worlds collide

rival nations

it's a primitive clash

venting years of frustrations

Bravely we hope

against all hope

there is so much at stake

seems our freedom's up against the ropes

Does the crowd understand?

Is it East versus West

or man against man?

Can any nation stand alone?

In the burning heart just about to burst

there's a quest for answers, an unquenchable thirst

in the darkest night, rising like a spire

in the burning heart the unmistakable fire, in the burning heart

in the warrior's code

there's no surrender

though his body stays "stop"

his spirit cries "never"

deep in our soul

a quiet ember

knows it's you against you

it's the paradox that drives us on

it's a battle of wills

in the heat of attack

the passion that kills

the victory is yours alone

In the burning heart just about to burst

there's a quest for answers, an unquenchable thirst

in the darkest night, rising like a spire

in the burning heart the unmistakable fire, in the burning heart

ΜΟΙΑΖΕΙ ΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΜΑΔΑΣ.

2010-11-22T00:47:00.010+02:00

Παρακολουθώντας ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για την τραγωδία τής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο αεροδρόμιο του Μονάχου στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, άρχισα να σκέφτομαι διάφορα. Η ιστορία είναι γνωστή στο μεγαλύτερο μέρος των ποδοσφαιρόφιλων, αναλυτικότερα στους γηραιότερους και στο περίπου στους νεότερους. Η Γιουνάιτεντ ταξίδεψε από την Αγγλία στο Βελιγράδι για να αντιμετωπίσει τον Ερυθρό Αστέρα, έχοντας στις αποσκευές της τη νίκη στο Ολντ Τράφορντ. Στο ημίχρονο του επαναληπτικού προηγούνταν με 0-3, όμως ο Ερυθρός Αστέρας ισοφάρισε σε 3-3. Αυτό το σκορ έμεινε ως το τέλος και οι μπέμπηδες του Μπάσμπυ, όπως είχαν ονομαστεί, πήραν την πρόκριση για τα ημιτελικά.

Η επιστροφή περνούσε απ' το Μόναχο. Σε ένα παγωμένο αεροδρόμιο, οι δύο πρώτες προσπάθειες απογείωσης του αεροσκάφους της British Airways με αριθμό πτήσης 609 απέτυχαν. Υπήρξε μια μικρή διακοπή στην προσπάθεια, με σκοπό την εξέταση του αεροπλάνου. Τελικά ο James Thain, ο ένας εκ των δύο πιλότων (ο άλλος ήταν ο Kenneth Rayment), απέρριψε το ενδεχόμενο ολονύχτιας παραμονής και οι παίχτες της Γιουνάιτεντ, δημοσιογράφοι και λοιπός κόσμος επιβιβάστηκαν ξανά για μια τρίτη προσπάθεια απογείωσης.

Οι πιλότοι, με βάση τις έρευνες που διεξήχθησαν, φαίνεται να μην κατάφεραν ποτέ να σηκώσουν το αεροπλάνο από το έδαφος. Αυτό έφυγε με ταχύτητα και χτύπησε στο φράχτη στο αεροδρομίου. Αποτέλεσμα 20 άνθρωποι νεκροί και άλλοι 24 τραυματισμένοι, μερικοί αναίσθητοι κιόλας. Τρεις από τους επιζώντες υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους, ο Ντάνκαν Έντουαρντς (πέθανε 15 μέρες μετά το δυστύχημα), ο πιλότος Kenneth Rayment (πέθανε τρεις εβδομάδες μετά το περιστατικό) και ο δημοσιογράφος και πρώην τερματοφύλακας της Μάντσεστερ Σίτυ και διεθνής με την εθνική Αγγλίας, Φρανκ Σουίφτ, ο οποίος απεβίωσε καθώς τον πήγαιναν στο νοσοκομείο.

Η εξαιρετική αυτή φουρνιά παιχτών έσβησε άδικα, άδοξα, γρήγορα και με πολλά σύννεφα υποψιών να υψώνονται πάνω από το συμβάν. Το ίδιο συνέβη και με τη μεγάλη Τορίνο της δεκαετίας του '50, που ξεκληρίστηκε στην αεροπορική τραγωδία της Σουπέργκα το 1949. Πρόκειται για ομάδες που θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν επί σειρά ετών στην εγχώρια και ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική σκηνή, αλλά τις οποίες ο θάνατος ή οποιαδήποτε άλλη δύναμη (ή, απλούστερα, ανθρώπινη βλακεία) δεν άφησε να πράξουν.

Εάν έπρεπε να συσχετισθούν με κάποια απ' τις ομάδες του σήμερα, θεωρώ πως η Μπαρτσελόνα είναι αναμφίβολα η καταλληλότερη. Δεμένη ομάδα, με γερή άμυνα, εξαιρετικό κέντρο, αποδοτική επίθεση και τον Λιονέλ Μέσσι. Μοιάζει ως ομάδα που θα συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμη να κυριαρχεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο -κάτι το οποίο δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα κερδίζει κάθε χρόνο τρόπαιο- και που δείχνει ασταμάτητη. Γιατί θα κάνει κάποια γκέλα -κι αυτές μέρος του ποδοσφαίρου είναι-, όμως θα διαλύσει σίγουρα αρκετές απ' τις αντίπαλες ομάδες. Η πρόσφατη 8άρα έναντι της Αλμερία, η 6άρα μέσα στο Μπερναμπέου το 2009, το Τσάμπιονς Λιγκ την ίδια χρονιά, η ευκολία στις νίκες στην Πριμέρα Ντιβιζιόν τα τελευταία χρόνια, το εξωπραγματικό θέαμα που κατά καιρούς προσφέρει και η αντοχή που έχουν επιδείξει ο Τσάβι, ο Μέσσι, ο Πουγιόλ και οι υπόλοιποι, την καθιστούν φόβητρο για την οποιαδήποτε ομάδα, είτε μιλάμε για σύλλογο, είτε για εθνική, είτε ακόμη και για μεικτή κόσμου ή Ευρώπης.

Μια τέτοια ομάδα σκεφτόμουν πως μόνο με κάποιον τραγικό τρόπο θα μπορούσε να σταματηθεί. Με τον φρικτό τραυματισμό βασικών παιχτών, με κάποιο δυστύχημα όπως αυτό της Γιουνάιτεντ, κάπως έτσι πάντως. Σκεφτείτε, κιόλας, ότι στον πάγκο κάθεται ο... Γκουαρντιόλα! Δεν κάθεται προπονητής επιπέδου Φέργκιουσον ή, έστω, εκεί κοντά. Κάθεται κάποιος που πολύ αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί προπονητής. Φανταστείτε να είχαν στον πάγκο και μεγάλο προπονητή.

Τότε θα μιλούσαμε για μία πραγματική υπερομάδα, που από τον πάγκο θα έρχονταν οι λύσεις για τις όποιες δυσκολίες εμφανίζονταν μέσα στον αγώνα και που εντός του αγωνιστικού χώρου θα μπορούσε να ξετινάξει κάθε αντίπαλο μέσα σε 10-20 λεπτά.

Βέβαια, για να επιστρέψω στην πραγματικότητα, υπάρχουν εξίσου "φρικτοί" τρόποι για να διαλυθεί μια ομάδα, πέραν των ατυχημάτων και των τραυματισμών. Το απέδειξε περίτρανα η Ρεάλ πριν μερικά χρόνια, ξοδεύοντας απίστευτα ποσά για να φέρει μεγάλα ονόματα. Ο καθένας τους είχε κερδίσει ένα κάρο τρόπαια. Βρέθηκαν όλοι μαζί και αντί να αποδώσουν το καλύτερο ποδόσφαιρο, δεν απέδωσαν τίποτα. Ειδικά από τη σεζόν 2003-2004 και έπειτα. Ίσως να 'φταιξε σε μεγάλο βαθμό η αποπομπή του Ντελ Μπόσκε από τον πάγκο, κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά. Όμως, το ότι η Ρεάλ από εξαιρετική ομάδα κατέληξε να μην μπορεί να σταυρώσει τρόπαιο εντός κι εκτός Ισπανίας, λέει πολλά.

Μένει να δούμε πόσο καιρό θα κρατήσει αυτή η Μπαρτσελόνα και τι θα καταφέρει. Ευχόμαστε όλοι να μην γκαντεμιάσω την ομάδα (για τους προληπτικούς) και γίνει καμιά στραβή και καταλήξουμε να θρηνούμε θύματα. Πάντως, κατ' εμέ, ένα μεγάλο δυστύχημα μοιάζει ως το πιο πιθανό τέλος αυτής της υπερομάδας, με δεδομένο πως οι ακαδημίες θα συνεχίσουν να λειτουργούν υποδειγματικά.

ΟΥΑΟΥ, ΒΡΗΚΕΣ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ...

2010-09-24T20:44:00.003+03:00

Απάντησα σε μία ανάρτηση του μπλογκ tromaktiko, στην οποία κάποια διαμαρτυρόταν για τη μαυρίλα που έβγαζε ένα εκ των σχολικών του Λ.Λ.Π. Ακολουθεί αρχικά η ανάρτηση στο τρομακτικό και έπειτα η απάντησή μου, η οποία ελπίζω να δημοσιευθεί.

Εχω να σας γραψω αρκετο καιρο αλλα...σας διαβαζω καθημερινα!Λοιπον ερχομουνα στην δουλεια μου πρωι-πρωι, βρεθηκα πισω απο ενα σχολικο πουλμαν Λεοντειος Πατησιων ελεγε...ναι ναι θα πω και το σχολειο γιατι πρεπει να τηρουνε τους κανονισμους πρωτοι απο ολους!!! Ε κοντεψα να πνιγω απο την μαυριλα που αφησε η εξατμηση!!!!!!!!!!!! Φυσικα το παραθυρο το ειχα ανοιχτο,χωρις να υπερβαλω δακρυσανε τα ματια μου απο τον εντονο βηχα...δεν μπορουσα να αναπνευσω!!! Ποσο ντροπη ειναι αυτο το φαινομενο ρε παιδια???!!!Σε εποχες που μιλαμε για την προστασια της γης μας,που μαθαινουμε στα παιδια μας τι ειναι μολυνση και τι πρεπει να κανουμε για μην την προκαλουμε!!!!!!!!!!!!!!!!Αυτο λοιπον το πουλμαν μετεφερε παιδια δινοντας το καλο παραγδειμα!!!!!!!!!!! Ευχαριστω πολυ και σας παρακαλω επισης πολυ να αναρτησετε το κειμενακι μου!

Για να απαντήσω στην κυρία που έγραψε για το πούλμαν του Λ.Λ.Π.

Κι εγώ μαθητής του Λεοντείου Λυκείου Πατησίων είμαι, 3η λυκείου φέτος. Πρέπει καθημερινά να αλλάζω 3 φορές τρένα για να πάω στο σχολείο κι άλλες τόσες το μεσημέρι για να επιστρέψω σπιτάκι μου, ώστε να σπαταλήσω τον άπλετο χρόνο των 15 λεπτών για να φάω και να χαλαρώσω. Πριν φτάσω σπίτι, βέβαια, πρέπει να γίνω στουπί στα υπόγεια του ΜΕΤΡΟ, γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ Ο ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟΣ.

Εσείς, λοιπόν, έχετε στο αμάξι σας τη δυνατότητα να κλείσετε τα παράθυρα και να ανοίξετε το Air Condition. Γιατί δεν το κάνετε; Έστω για λίγα λεπτά, να φύγει από μπροστά το σχολικό.

Αυτό που θέλω, όμως, κυρίως να μου πείτε, είναι το εξής. Σε τι ευθύνεται το -αντιπαθέστατο για μένα- σχολείο για το ότι η εξάτμιση ενός εκ των πολλών σχολικών βγάζει μαυρίλα; Θα πρέπει να κάνει έλεγχο ρίπων πριν ξεκινήσουν τα πούλμαν;

Α, επίσης, το πούλμαν δε δίνει το παράδειγμα στα παιδιά. Εκτός άμα τα παιδιά εντός του πούλμαν αντί να μιλούν και να κάνουν χαβαλέ, κοιτούν την εξάτμιση σκεπτόμενα το πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος... Για να μη σας θυμίσω ότι για το συγκεκριμένο πρόβλημα, μόνο αυτά δε φέρουν ευθύνη, αλλά εσείς οι μεγαλύτεροι, που γεμίσατε την πρωτεύουσα με εκατομμύρια αμάξια, έχετε κάνει μπουρδέλο την ατμόσφαιρα και μετά σας φταίει ένα σχολικό πούλμαν, το οποίο στην τελική ΔΙΑΟΛΕ μεταφέρει ΜΑΘΗΤΕΣ στο ΣΧΟΛΕΙΟ και δεν πηγαίνει ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ σε εργασία ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ τού ΣΚΑΪ ή οποιουδήποτε άλλου οργανισμού.

Έχουμε τα κέρατά μας από διαβάσματα, καθημερινά τρώμε σαπίλα από τα Μ.Μ.Ε. κι εσάς, αντί να σας πειράζει το πλαφόν στην βενζίνη ή στη θέρμανση, σας πειράζει η μαυρίλα από ένα πούλμαν, λες και τα υπόλοιπα οχήματα που υπάρχουν στην Αθήνα είναι οικολογικά... Πλλλλλάκα με κάνεις;

Κοιτάξτε πρώτα να κάνετε καμιά διαδήλωση μπας κι αλλάξει το κράτος, να σταματήσετε να αγοράζετε βενζίνες και πετρέλαια, αφού παραπονιέστε για τις τιμές και μετά ας σας πειράξει η μαυρίλα από ένα σχολικό.

Μετά απεράντου εκτιμήσεως, ένας ταπεινός υποψήφιος πανελλαδικών εξετάσεων, που δεν έχει χρόνο ούτε να παρατηρεί τη μαυρίλα τού κάθε μαλάκα οδηγού.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΚΑΤΙ ΔΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ.

2010-09-18T19:42:00.007+03:00

Είναι δύσκολο να βρίσκεται χρόνος για να γράφονται πραγματάκια σ' αυτό εδώ το μπλογκ, αν και το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχουν θέματα άξια σχολιασμού. Παρ' όλ' αυτά, αυτήν την Κυριακή υπάρχει κάτι που δεσπόζει και δίνει νόημα σ' ολόκληρο τον Σεπτέμβριο. Επιτέλους, δηλαδή, θα 'χουμε λόγο να περιμένουμε το μεσημέρι της Κυριακής. Όχι, διάολε, δεν πρόκειται για κάτι καινούριο ή παράξενο. Απλά είναι ένα απ' αυτά τα γεγονότα που περιμένουνε κάθε χρονιά. Γιατί αγώνες όπως αυτοί μεταξύ της Γιουνάιτεντ και της Λίβερπουλ, τους περιμένουμε όλοι κάθε χρόνο.

Γηπεδούχος η Γιουνάιτεντ στο πρώτο απ' τα τουλάχιστον δύο μεταξύ τους ντέρμπι της σεζόν, κάτι που δε θυμάμαι να έγινε πρόσφατα. Όλο στο Άνφιλντ παιζόταν το πρώτο ματς και η τρόπον τινά ρεβάνς στο Ολντ Τράφορντ. Φέτος αλλάζει αυτό και το Ολντ Τράφορντ θα 'ναι το γήπεδο στο οποίοι οι δυο τους θα ανοίξουν λογαριασμό για τη χρονιά 2010-2011.

Πέρσι, η Γιουνάιτεντ δεν ήταν το ίδιο ανταγωνιστική όπως άλλα χρόνια, αν και δεν τα πήγε άσχημα στην Πρέμιερ Λιγκ. Η δεύτερη θέση πίσω από την καλύτερη -και με διαφορά απ' όλες τις υπόλοιπες- Τσέλσι δεν είναι άσχημη, αν και κάθε ομάδα με όνομα σαν της Γιουνάιτεντ φιλοδοξεί να κατακτήσει τον τίτλο και τίποτα λιγότερο. Στο Τσάμπιονς Λιγκ η Γιουνάιτεντ έφτασε ως τους "8", όπου αποκλείστηκε μέσα στο Ολντ Τράφορντ από την μετέπειτα ηττημένη φιναλίστ Μπάγερν Μονάχου. Δεν πειράζει, όμως, αν αναλογιστεί κανείς τι έκανε η Λίβερπουλ την ίδια χρονιά στο πρωτάθλημα ή στην Ευρώπη.

Η Λίβερπουλ κατάφερε να τερματίσει έβδομη στο πρωτάθλημα, όντας κάκιστη καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν. Στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στο Τσάμπιονς Λιγκ, ήρθε τρίτη στον όμιλό της (με Φιορεντίνα, Λυόν και Ουνιρέα) και συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ. Εκεί έφτασε ως τον ημιτελικό, για να την αποκλείσει στο Άνφιλντ η Ατλέτικο Μαδρίτης στην παράταση. Λυπάμαι, διάολε, αλλά η καλή πορεία θα ήταν ο τελικός, για να μην πω η κατάκτηση του τροπαίου. Στο τέλος έφυγε κι ο Μπενίτεθ, μια χρονιά που πήγε εξαρχής κατά διαόλου.

Φέτος, καμία απ' τις δύο δεν έχει ξεκινήσει καλά. Η Γιουνάιτεντ σε 4 αγώνες έχει συγκεντρώσει 8 βαθμόυς, ενώ η Λίβερπουλ μόλις 5. Η Τσέλσι ήδη έχει φύγει μπροστά με 12 και ακολουθεί η Άρσεναλ με 10. Οπότε, το ματς είναι μεγάλης σημασίας και για τις δύο. Στην Ευρώπη, η Γιουνάιτεντ έφερε 0-0 στο Ολντ Τράφορντ με την Ρέιντζερς (το 'πιασα και στο στοίχημα αυτό) με το ματς να σημαδεύεται από τον τρομακτικό τραυματιασμό του Βαλένσια. Στο Γιουρόπα Λιγκ, η Λίβερπουλ επικράτησε με 4-1 της Στεάουα Βουκουρεστίου εντός έδρας.

Για να μην αρχίσω την πολυλογία, Κυριακή 19/9 Nova Sports 1 στις 15:30 και για όσους δεν έχουμε Nova, www.myp2p.eu.

Υ.Γ. Ίσως δουλέψει και το www.iraqgoals.net, αν κι αυτή τη στιγμή το site δε δουλεύει.

Υ.Γ. 2 Σε μερικούς ίσως φανεί περίεργο που δεν ανέφερα την έναρξη των ματς για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ως κάτι που δίνει νόημα. Θα το έλεγα εάν περίμενα μπαλάρα την πρώτη αγωνιστική, αλλά δεν...

MAΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ:ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ Μr Kameron!!!!

2010-09-09T22:28:00.002+03:00

Με αφορμή τις συζητήσεις που έχουν γύρω από το θέμα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα στην πατρίδα τους,θα ήθελα να εκφέρω την άποψη μου.Αρχικά, το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων στη χώρα μας τέθηκε πριν από αρκετά χρόνια, όταν η τότε υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη έθεσε το ζήτημα στη Βρετανική κυβέρνηση και προκάλεσε μια σειρά από ανάλογες διπλωματικές ενέργειες.Παρά τη διπλωματική δραστηριότητα που ακολούθησε τις δραστηριότητες εκείνης της εποχής, το ζήτημα δεν σταμάτησε ποτέ να μας ενδιαφέρει και θα αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις γι'αυτό.
Έχουμε σοβαρούς λόγους να απαιτούμε την επιστροφή των μαρμάρων, οι οποίοι δεν είναι μόνο καλλιτεχνικής και εθνικής αλλά και ηθικής φύσεως. Τα αγάλματα που βρίσκονται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο αποτελούν καλλιτεχνική ενότητα με τα υπόλοιπα αγάλματα του Παρθενώνα και είναι άρρηκτα δεμένα με αυτά όχι μόνο από πλευράς ιδεολογικής και αξιολογικής αλλά και αισθητικής.Εκφράζουν τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη της ομορφιάς, του κάλλους, της αρτιότητας,όπως αναπτύχθηκαν την περίοδο της ακμής τους, τον 5ο αιώνα π.Χ. Συνεπώς,η καλλιτεχνική τους αξία μπορεί να εκτιμηθεί μόνο όταν τα αγάλματα ενταχθούν στο καλλιτεχνικό σύνολο που ανήκουν.
Ακόμα κι αν ισχυριστεί κανείς ότι κάθε έργο είναι μοναδικό και ότι ως τέτοιο μπορεί να αποτιμηθεί,δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι τα αγάλματα αυτά είναι έξω τόσο από το φυσικό τους χώρο,το λόφο της Ακρόπολης, όσο και από το ιστορικοκοινωνικό περιβάλλον που τα γέννησε, την πόλη της Αθήνας(δηλαδή κλίμα,τοπίο και συνθήκες).Βεβαίως, ο ισχυρισμός ότι τα έργα ανήκουν στο παρελθόν το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είναι απλοϊκός, αφού το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενός πολιτισμού εκφράζουν τη συνέχειά του,τη διάρκειά του μέσα στο χρόνο.
Η διεκδίκησή μας αυτή θα μπορούσε να υποτιμηθεί από ορισμένους, που θα ισχυριστούν ότι η τέχνη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός καθώς και ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει μέρος να τα στεγάσουμε. Το επιχείρημα όμως αυτό είναι άκυρο, αφού δεν αποτελούν ιδιοκτησία των Βρετανών.Επειδή όμως τα έργα πρέπει να εκτίθενται σε κάποιο χώρο, λογικό και αναμενόμενο είναι να υπάρχουν στο φυσικό τους χώρο.Ιδιαίτερα τώρα με το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης τα γλυπτά θα βρίσκονται στο χώρο που βρίσκονται για αιώνες.
Είναι βέβαιο ότι η παραμονή των αγαλμάτων έξω από τη χώρα μας συνιστά παραβίαση κάθε έννοιας ηθικής και δικαιοσύνης. Η παραμονή τους νομιμοποιεί την πράξη βιαίης απόσπασης, που δεν παύει να είναι κλοπή και καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να την εξαγνίσει. Η αδιαφορία των ενδιαφερόμενων μερών, και κυρίως η κωλυσιεργία της βρετανικής κυβέρνησης για την επιστροφή των μαρμάρων, εκφράζει περιφρόνηση προς την έννοια της δικαιοσύνης, που αποτελεί αξία παγκόσμιου κύρους.
ΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ!!!!!

Η ΑΓΝΟΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΑΙ, Η ΑΠΕΙΘΕΙΑ ΠΟΤΕ

2010-09-09T02:51:00.002+03:00

Το τεύχος του 'Παμού του Λεοντείου' που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2008'κόπηκαν' στη λογοκρισία του σχολείου 3 άρθρα!!!!Τα २ άρθρα βρίσκοταν στη σελίδα 13 ('Κράτος Δικαίου' της Κάτιας Αναστασίου και 'Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!' από το 15μελές Μαθητικό Συμβούλιο Γυμνασίου) και το τρίτο άρθρο βρισκόταν στην σελίδα 15 κι είχε τον τίτλο του άρθρου μου, με συντάκατη τον Ιάσονα Κουτούφαρη-Μαλανδρίνο,2Γ' Λυκείου.Θα παραθέσω το άρθρο ατόφιο για να δημοσιευτεί έστω και μια φορά σε ηλεκτρονική μορφή.
Ίσως ο τίτλος να σας θυμίζει κάτι.Είναι στίχοι του συνεργάτη του 'Παλμού' Χρήστου Τριανταφύλλου.Πιστεύω πως εκφράζουν επακριβώς την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη συχνά αλγεινή για τους μαθητές τακτική που ανέχεται το Σχολείο μας.
Πρόσφατα,βρέθηκα μάρτυρας μιας σειράς καταχρήσεων και βανδαλισμών.Σκίσιμο τετραδίων, επειδή λησμονήθηκε εκείνο του μαθήματος, αποβολή από την τάξη για αιτίες ανάξιου λόγου, εκφοβιστική συμπεριφορά απέναντι στους μαθητές.Και το κυριότερο: η χρησιμοποίηση της διδασκαλίας και της αξιολόγησης, όχι ως μέσων διαπαιδαγώγησης, αλλά ως μέσων τιμωρίας.
Μπορούν να αναφερθούν πολλές περιπτώσεις μαθητών, που παρέμειναν εκτός τάξης για ψύλλου πήδημα.Εκτός κι αν ο καθηγητής παίζει ρόλο γαιοκτήμονα και οι μαθητές ρόλο σιωπηλών δουλοπαροίκων.Η τάξη κατά κύριο λόγο ανήκει στο μαθητή, που βρίσκεται εκεί για να μάθει και όχι για να υποταχθεί στις ιδιορρυθμίες τού καθηγητή επειδή φοβάται την εκδήλωση της εκδικητικότητάς του.
Η άγνοια μπορεί εύκολα να καλυφθεί:υποτιθέμενες ιδιαιτερότητες,κίβδηλο ενδιαφέρον,αντιγραφές,σκονάκια.Η απείθει, όμως, δεν κρύβεται και εξοργίζει τους απολογητές τής πειθαρχίας και της ανελευθερίας. Η απειθαρχία μπορεί να αποτελεί πάράπτωμα η απείθεια όχι.Κι όταν λέμε απείθεια ας εξηγηθούμε: δεν εννοώ την παράβαση κοινά αποδεκτών κανόνων, που ρυθμίζουν τις σχέσεις μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά την αντίσταση σε κάθε παράλογο αίτημα, που στηρίζεται μόνο στην αίσθηη εξουσίας.Εκτός αν βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση ή έγκλειστοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Ή μήπως το Σχολείο έχει μετατραπεί σε μία μεγάλη φυλακή της οποίας "οικατάδικοι φοβούνται και πειθαρχούν στους φύλακες,αλλά αλληλοϋπονομεύονται μεταξύ τους" για να θυμηθούμε τα λόγια της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Άντζελα Νταίηβις.Αυτό, λοιπόν, είναι το νόημα της εκπαίδευσης: Η ανάδειξη της πειθαρχίας ως ύψιστης υποχρέωσης, αλλά η υποβάθμιση της ελευθερίας και της μάθησης ως κατώτατου δικαιώματος;
Προς το παρόν πάντως, βγαίνοντας στην αρένα της τάξης, μπορούμε να κραυγάσουμε προς τον καθηγητή-αυτοκράτορα: "Άβε Καίσαρα,οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!"

ΧΑΙΡΕΤΑΙ,ΧΑΙΡΕΤΑΙ!!!

2010-09-07T14:27:00.002+03:00

'Λοιπόν μάγκες...' όπως θα έλεγε και γνωστός αθλητικογράφος(με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τρόπο ομιλίας) σας χαιρετώ μέσω του πρώτου μου άρθρου και θα ήθελα να επικροτήσω αυτή την προσπάθεια του Καρόλου για ελευθερία έκφρασης χωρίς φίμωση στο ब्लॉग του ΛΛΠ!!!!Γενικότερα η θεματολογία των άρθρων μου δεν θα σχετίζεται μόνο με τα αθλητικά αλλά πολλές φορές την πολιτική,τον πολιτισμό,την εκπαίδευσκ κ।ά।Με μεγαλή μου χαρά θα ακούω τις απόψεις και τις παρεμβάσεις σας σ'ό,τι γράφω।Ελπίζω στο μέλλον να αυξηθεί ο αριθμός των συντακτών!!!Αντε...καλορίζικος να'μαι!!!

ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΦΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΤΕ ΝΙΡΟ, WHAT'S THIS TEAM COMING TO?

2010-08-27T17:51:00.014+03:00

Αντιαμερικάνοι υπάρχουν πολλοί. Και στην Ελλάδα και σ' όλον τον κόσμο. Άλλοι έζησαν μικροί την περίοδο του Μπους, άλλοι το Βιετνάμ, άλλοι το ένα κι άλλοι το άλλο. Ε, μέσα στους πολέμους και στα συναφή, ήρθαν τα τελευταία χρόνια να μας πορώσουν ακόμη περισσότερο κατά τής χώρας αυτής και δυο Αμερικανάκια. Επειδή τόλμησαν να αγοράσουν κάτι ιερό, το οποίο από την πρώτη κιόλας μέρα εξευτελίζουν όλο και περισσότερο. Ο λόγος για τον Χικς και τον Τζίλετ, που τόλμησαν να αγοράσουν τη Λίβερπουλ...

Το δάνειο για την αγορά χρεώθηκε στο σύλλογο (!!!), ο Τόρρες και ο Τζέραρντ είναι υποθηκευμένοι στην Royal Bank of Scotland και το Άνφιλντ ουσιαστικά το 'χει παραχωρήσει η τράπεζα. Και εκτός απ' αυτά, ο σύλλογος πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Ανέλαβαν τα ηνία τον Φεβρουάριο τού 2007. Η Λίβερπουλ κατάφερε να φτάσει στον τελικό τής Αθήνας εκείνη τη χρονιά, όπου έχασε βέβαια από τη Μίλαν. Μάλλον αυτό έγινε γιατί η γκαντεμιά τους δεν είχε επηρεάσει πολύ το σύλλογο, γιατί βρίσκονταν μόλις τρεις μήνες εκεί.

Η περίοδος 2007-2008 όσον αφορά το πρωτάθλημα δεν ήταν καλή, αλλά στην Ευρώπη η Λίβερπουλ παρουσιάστηκε αρκετά σοβαρή. Σημείωσε, μάλιστα, ρεκόρ στην ιστορία τής διοργάνωσης για την πιο ευρεία νίκη, με το 8-0 επί της Μπεσίκτας στους ομίλους. Το καλοκαίρι τού 2007, η Λίβερπουλ απέκτησε τον Φερνάντο Τόρρες από την Ατλέτικο Μαδρίτης, μεταγραφή που αποτέλεσε την ακριβότερη στην ιστορία τού συλλόγου. Ο ίδιος έκανε απόσβεση στην πρώτη κιόλας χρονιά, σημειώνοντας 33 γκολ, με τα 24 απ' αυτά να τα πετυχαίνει στο πρωτάθλημα.

Η Λίβερπουλ σταμάτησε στο εμπόδιο τής Τσέλσι στα ημιτελικά τού Τσάμπιονς Λιγκ. Το πρώτο ματς στο Άνφιλντ ως τις καθυστερήσεις ήταν 1-0 υπέρ των "κόκκινων" χάρη σε γκολ τού Κάουτ, όμως ο Ρίισε με ένα μνημειώδες αυτογκόλ έφερε το ματς στην ισοπαλία και έδωσε αυτομάτως το προβάδισμα για πρόκριση στους "μπλε". Σκληρή μάχη έγινε και στο Στάμφορντ Μπριτζ, όπου η Τσέλσι μπήκε μπροστά στο σκορ με γκολ του Ντρογκμπά λίγο μετά το ημίωρο. Ο Τόρρες ισοφάρισε λίγα λεπτά μετά τη συμπλήρωση μίας ώρας παιχνιδιού και ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί, ο Λάμπαρντ ευστόχησε σε πέναλτι και έτρεξε να κοιτάξει τον ουρανό, καθώς λίγες μέρες πριν είχε χάσει τη μητέρα του. Ο Ντρογκμπά στο τέλος τού πρώτου ημιχρόνου τής παράτασης έφερε το σκορ στο 3-1 και το ματς είχε σχεδόν τελειώσει. Ο Ροζέτι θεωρώ ότι θα μπορούσε να δώσει πέναλτι σε δύο φάσεις, ιδιαίτερα σ' αυτή τού Χύπια αν θυμάμαι καλά. Δεν το έδωσε και το μόνο που άλλαξε ήταν το σκορ. Ο Μπάμπελ μείωσε σε 3-2 με μία οβίδα από το πουθενά, όμως η Τσέλσι ήταν αυτή που πέρασε στον τελικό. Το τρόπαιο, βέβαια, δεν το πήρε, καθώς η Γιουνάιτεντ επικράτησε στα πέναλτι στον τελικό τής Μόσχας.

Η σεζόν 2008-2009 ήταν μία από τις καλύτερες και η Λίβερπουλ έχασε το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες, εξαιτίας ορισμένων Χ που έφερε με ομάδες όπως η Στόουκ, η Σίτυ, η Χαλ και άλλες. Ας πω εδώ ότι το 0-0 με την Στόουκ στο Άνφιλντ έπρεπε να ήταν 1-0, γιατί το γκολ που είχε πετύχει η Λίβερπουλ ήταν κανονικό. Τέλος πάντων... Στην Ευρώπη η Λίβερπουλ σταμάτησε και πάλι στην Τσέλσι, στα προημιτελικά αυτή τη φορά. Στο Άνφιλντ οι "μπλε" κέρδισαν με 1-3, όμως στο Στάμφορντ Μπριτζ παίχτηκε ένα από τα κορυφαία ματς στην ιστορία τού θεσμού. Η Λίβερπουλ στο ημίχρονο κέρδιζε 0-2, χάρη σε φάουλ τού Αουρέλιο και πέναλτι τού Αλόνσο. Στο τέλος του ημιχρόνου θα μπορούσε να κάνει το 0-3, αλλά ο Τσεχ είχε αντίθετη άποψη. Στο δεύτερο ημίχρονο, η Τσέλσι έφερε το ματς τούμπα και ισοφάρισε σε 2-2. Μετά πήρε κεφάλι στο σκορ με 3-2, όμως αρχικά ο Λούκας κι έπειτα ο Κάουτ έκαναν το σκορ 3-4. Το τελειωτικό χτύπημα έδωσε ο Λάμπαρντ, ο οποίος ισοφάρισε σε 4-4, για να κλείσει έτσι ένα μυθικό ματς. Όποιος δεν το έχει δει, ας το ψάξει γιατί αξίζει. Πέρα απ' αυτό, η Λίβερπουλ στους "16" κέρδισε 0-1 τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου και την σκόρπισε με 4-0 στο Άνφιλντ, ενώ στους ομίλους ο Τζέραρντ σημείωσε το 100ό του γκολ με τους "κόκκινους" στο ματς με την Αϊντχόφεν.

Στο πρωτάθλημα, η Λίβερπουλ τερμάτισε δεύτερη, αν και συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς στην ιστορία της. Παρά την πίκρα για ακόμη μία χρονιά που δεν έφερε το πρωτάθλημα στο Άνφιλντ και για την ισοφάριση στα πρωταθλήματα από τη Γιουνάιτεντ, οι οπαδοί έχουν να θυμούνται πολλά. Νίκες με Τσέλσι μέσα-έξω (0-1, 2-0), ισοπαλίες με Άρσεναλ (1-1, 4-4) και νίκες με τη "μισητή" Γιουνάιτεντ (2-1, 1-4)! Ήταν μία χρονιά που είτε θα σηματοδοτούσε την οριστική επιστροφή τής Λίβερπουλ στη διεκδίκηση τού πρωταθλήματος, είτε θα σηματοδοτούσε ένα όμορφο τέλος και την αρχή πολλών άσχημων. Τελικά, έγινε το δεύτερο.

Σεζόν 2009-2010. Δεν έχω να πω πολλά. Σεζόν γεμάτη προβλήματα απο τραυματισμούς και διενέξεις του Μπενίτεθ με τη διοίκηση. Αποτέλεσμα: Αποκλεισμός από τους ομίλους τού Τσάμπιονς Λιγκ (σε όμιλο με Λυόν, Φιορεντίνα και Ουνιρέα), πορεία ως τα ημιτελικά τού Γιουρόπα Λιγκ και αποκλεισμός στην παράταση από την Ατλέτικο Μαδρίτης μέσα στο Άνφιλντ και έβδομη (!!!!!) θέση στο πρωτάθλημα! ΑΙΣΧΟΣ! Εν τέλει, ο Ράφα αποχώρησε και πήγε κατά Μιλάνο μεριά, στην εστεμμένη πρωταθλήτρια Ευρώπης Ίντερ. Τη θέση του πήρε ο φιναλίστ με τη Φούλαμ στον τελικό τού Γιουρόπα Λιγκ, Ρόι Χότζον.

Σεζόν 2010-2011. Ως τώρα, η Λίβερπουλ έχει περάσει στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, όπου όμιλο θα αντιμετωπίσει την Στεάουα Βουκουρεστίου, τη Νάπολι και την Ουτρέχτη. Στο πρωτάθλημα, στους δύο αγώνες που έχει δώσει, έχει συγκεντρώσει μόλις ένα βαθμό. Ισοπαλία 1-1 με την Άρσεναλ στο Άνφιλντ και βαριά ήττα με 3-0 από τη Σίτυ, σε ένα ματς που πραγματικά δεν έπαιξε ΚΑΘΟΛΟΥ μπάλα.

Σχετικά με τις μεταγραφές, έγιναν πολλά. Αρκετοί ήρθαν κι αρκετοί έφυγαν. Απ' όσους ήρθαν, περισσότερο ξεχωρίζουν ο Κόουλ, ο Πόουλσεν κι ο Γιοβάνοβιτς. Αποχώρισαν, όμως, ο Μπεναγιούν, ο Ριέρα, ο Νέμεθ, ο Ντέγκεν κι ο Ακουιλάνι, ο τελευταίος ως δανεικός. Υπάρχει σκέψη για ανταλλαγή Κυργιάκου-Τρεζεγκέ με τη Γιουβέντους, ενώ ο Μασεράνο συνεχίζει -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- στην Μπαρτσελόνα. Συζητήσεις γίνονται και για μετακίνηση τού Κάουτ στην Ίντερ, δίπλα στον Μπενίτεθ, κάτι που, αν συμβεί, θα είναι καταστροφικό.

Τα χρέη είναι πάρα πολλά, αν δεν κάνω λάθος 288.000.000. Το νέο γήπεδο ήταν να είναι έτοιμο σε ένα χρόνο από σήμερα περίπου, έτσι θυμάμαι. Φυσικά και τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει πλέον. Οι δύο καλύτεροι παίχτες της ομάδας είναι υποθηκευμένοι σε μια τράπεζα. Το πρωτάθλημα δεν έχει έρθει εδώ και 20 χρόνια στο Άνφιλντ, αλλά αυτό που είδαμε πέρσι αγγίζει τα όρια τού απίθανου...

Και τώρα υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσει ο πιο φιλότιμος -ίσως- παίχτης τής ομάδας, ο Ντερκ Κάουτ. Δε θυμάμαι δημοσιεύματα που να έκαναν λόγο για πρόβλημα που δημιούργησε, τον θυμάμαι παρόντα σε κάθε ματς, τον θυμάμαι να δίνει το 150%, να τρέχει ως το τελευταίο λεπτό τής παράτασης ή του 90λεπτου, να βάζει κρίσιμα γκολ, να στέλνει τη Λίβερπουλ στον τελικό τού 2007 με το πέναλτι, να κάνει πολλά ακόμη... Ε, άμα φύγει κι αυτός, να το κλείσουμε το μαγαζί καλύτερα. Μέχρι να φύγουν οι Αμερικανοί, μετά ας ανοίξει με τον οποιονδήποτε στο τιμόνι. Όσο τα Αμερικανάκια παραμένουν στο τιμόνι, δύσκολα θα δούμε προκοπή...

Αλλά όπως και να 'χει, ακόμα κι αν φύγουν όταν πεθάνουν -όχι ότι θα αργήσει να τους "στείλει" κάποιος αγανακτισμένος οπαδός-, ένα είναι σίγουρο.

Liverpool will never walk alone...

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΜΕΓΑΛΑ "ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ" ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ...

2010-08-19T00:11:00.016+03:00

Ικανός να χαλάσει ακόμη και την καλύτερη διάθεση αυτός ο Ολυμπιακός, αλλά πάλι καλά που υπάρχει το γήπεδο...

Είπα κι εγώ να πάω στο Καραϊσκάκη μετά από χρόνια και δε με αποζημίωσε ούτε στο απειροελάχιστο αυτό που είδα. Ένας Ολυμπιακός που ζήτημα να πιάσει 3/10, αν τον βαθμολογήσει κάποιος. Και έπαιξε μόλις λίγες μέρες μετά το 5-1 επί της Ρόμα, που -όπως ισχυρίστηκαν αρκετοί τότε και μάλιστα σωστά- ήταν περισσότερο τυχαίο, παρά ένα αποτέλεσμα συνδυασμού ικανότητας και αποτελεσματικότητας τής ομάδας.

Στο πρώτο ημίχρονο κυριάρχησε η γνωστή εικόνα, που επί χρόνια παρατηρείται στον Ολυμπιακό, με εξαίρεση λίγους αγώνες ή λίγες χρονικές περιόδους, για να μην το ισοπεδώσω κιόλας και πάθουν κανά καρδιακό οι Ολυμπιακοί που βλέπουν με τα αυτιά και ακούνε με τα φρύδια. Απίστευτα προβλέψιμος και -ως συνήθως- στάσιμος σε όλες τις γραμμές. Η καλύτερη δουλειά θεωρώ πως έγινε στην επίθεση, όπου βγήκαν ορισμένοι συνδυασμοί των παιχτών, όμως ο Μήτρογλου δεν μπόρεσε να σκοράρει. Στο κέντρο πάλι καλά που υπήρχαν ο Παπαδόπουλος και ο Φετφατζίδης, οι οποίοι ήταν καλοί, με τον Γιαννάκη κατ' εμέ καλύτερο. Στην άμυνα ο Μπράβο έκανε καλή δουλειά, προωθήθηκε όταν μπορούσε και δεν έκανε λάθη, όμως μόνος του τι να κάνει; Καλύτερος μου φάνηκε ο Μέλμπεργκ, ο οποίος είναι πραγματικά τεράστιος ποδοσφαιριστής. Άριστες τοποθετήσεις, καθαρές και γρήγορες επεμβάσεις, προωθήσεις μόνο όποτε έπρεπε και ηγήθηκε της άμυνας.

Οι υπόλοιποι πολύ κακοί, δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ κίνηση στο χώρο και ΚΑΜΙΑ βοήθεια στον κάτοχο τής μπάλας. Οι καλύτεροι συνδυασμοί ξεκίνησαν από την τετράδα παιχτών που ανέφερα πριν. Έτσι ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν πάει πουθενά, αλλά θα γκρεμίσει ο κόσμος και το γήπεδο απ' τα νεύρα του!

Εντύπωση μου έκανε μέχρι κι η προθέρμανση, πρώτη φορά την πρόσεξα πολύ και δε μου άρεσε αυτό που είδα. Κορόιδο και πασούλες στο ένα μέτρο, άντε στα δύο. Απ' την άλλη, η Κορούνια στην προθέρμανση είχε ζευγάρια παιχτών, οι οποίοι αντάλλαζαν πάσες στα δέκα, είκοσι ή και τριάντα μέτρα! Και απορούσα γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να βγάλει πάσα μισού γηπέδου... Αξιοσημείωτο και ότι στο κορόιδο, οι παίχτες έδωσαν ρεσιτάλ όταν στη μέση ήταν ο Ντιόγο...

Σχετικά με την ατμόσφαιρα, ούτε αυτή μ' άρεσε. Γιατί, κλασσικά, φώναζαν μόνο τα δύο πέταλα. Αυτό το πράμα είναι ανεπίτρεπτο, άμα είναι να γκρεμίσουμε τις μακριές εξέδρες τού γηπέδου και να αφήσουμε μόνο τα πέταλα. Ούτε στον ύμνο τραγούδησαν καθόλου, ούτε καν στο "Ερνέστο Βαλβέρδε", που -σύμφωνα με όσα γράφτηκαν, ειπώθηκαν, διαβάστηκαν και ακούστηκαν- δονούσε ΟΛΟ το γήπεδο επί μήνες! Και να μη φωνάζουν οι 60άρηδες, άντε να το καταλάβω. Αλλά τώρα άτομα 20 χρονών και 25, είναι γελοίο να κάθονται Παναγίες στο γήπεδο. Δεν είπαμε να βρίσουν τους πάντες, αλλά τα συνθήματα που απλά στηρίζουν την ομάδα, πρέπει να τα λένε. Εδώ μέχρι και παπάς τα λέει αυτά, ο μυθικός παπα-ΠΑΟΚ!

Σύμφωνα με όσα έμαθα, ο Ντιόγο αποτελεί παρελθόν από τον Ολυμπιακό. Τουλάχιστον, ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Νέμεθ από τη Λίβερπουλ κι αν όλα πάνε καλά, θα έχει στη διάθεσή του έναν πολύ καλό στράικερ.

Το πιο ωραίο της βραδιάς ήταν η παραμονή των φιλάθλων στο ένα πέταλο, η συσπείρωσή τους στην 7 και το μισάωρο τραγούδι μετά το τέλος τού αγώνα. Πολύ θα το 'θελα να 'μουν κι εγώ εκεί και παρόλο που κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, τους κοίταζα από τα επίσημα και χαιρόμουν. Έμεινα κι εγώ μέχρι να σβήσουν τα φώτα, είμαι ένας απ' τους τελευταίους (αν όχι ο τελευταίος) που έφυγαν από το γήπεδο.

Με τα λίγα άτομα που μίλησα κατά τη διάρκεια του υστεροτραγουδιού τής 7, συμφώνησα στα περισσότερα. Πάλι καλά, δηλαδή, γιατί οι γέροι που 'χα δίπλα μου στο πρώτο ημίχρονο εκτόξευσαν τόσες μπούρδες που νόμιζα ότι είχα κάποιο μεγάλο διανοητικό πρόβλημα. Όχι ότι σίγουρα δεν το 'χω, αλλά -αν υπάρχει- δεν είναι τόσο άσχημο όσο πίστεψα εκείνες τις στιγμές.

Αλλά εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω πώς κάνουν κριτική ορισμένοι. Ακόμη, το πρώτο που προσπαθούν να κάνουν, είναι να προσφέρουν άσυλο σε άτομα που οι ίδιοι συμπαθούν και θεωρούν ικανούς. Για παράδειγμα, για όποια κακή ενέργεια γινόταν στο πρώτο ημίχρονο, κατά τους περισσότερους που 'ταν κοντά μου έφταιγαν ο Σοϊλέδης κι ο Μήτρογλου. Λες και η δεξιά πλευρά, όπου παίζει ο Γκαλίτσιος, δούλευε ρολόι. Λες κι η υπόλοιπη ομάδα ήταν άριστη και δημιούργησε το πρόβλημα ο Σοϊλέδης.

Και στο δεύτερο ημίχρονο, έφταιγαν πάλι 3-4, όχι παραπάνω. Άμα η ομάδα παίζει με τόσους παίχτες, να το πουν και σε μένα, γιατί εγώ έμαθα ότι αγωνίζονται 11 σε κάθε ομάδα.

Το σημαντικό είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πάρα πολύ μέτριος και χρειάζεται αρκετή δουλειά, πολύ πιθανό είναι και το να μην κάνει καλή αρχή στο πρωτάθλημα. Ο κόσμος ελπίζει, αλλά δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Ο Βαλβέρδε είναι ικανός προπονητής, αλλά όχι θεός. Κι όσο μερικοί είναι στον πλανήτη τους και δεν επικοινωνούν, ο Ερνέστο δε νομίζω να μπορεί να κάνει και πολλά. Στην τελική, αυτός μπορεί να δώσει οδηγίες και να τροποποιήσει την 11άδα και την ψυχολογία. Δεν μπορεί να μπει μέσα και να δώσει πάσα, να σουτάρει, να κόψει, να αποκρούσει ή να σκοράρει. Γι' αυτό, ας βρουν εκεί στον Ολυμπιακό ανθρώπους που να ξέρουν από το άθλημα και να τους προσλάβουν, ώστε να ρυθμιστούν όσα θέματα πρέπει να ρυθμιστούν.

Σκεφτόμουν να βαθμολογήσω τους παίχτες και τον Βαλβέρδε, αλλά θα 'πεφταν πολλά 3/10 κι είπα να μην χαλάσω τα μάτια σας.

Για να δούμε τι επιφυλλάσει στα μάτια μας αυτή η ομάδα...

Για να κλείσω κι αυτή την ανάρτηση, ομολογώ ότι επιθυμώ την αλλαγή ενός συνθήματος. Αντί να λέει "είμαστε άρρωστοι με τον Ολυμπιακό", να λέει "μας αρρώστησε ο Ολυμπιακός!"...

ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ (ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ) ΜΙΑ ΝΙΚΗ.

2010-08-15T20:31:00.009+03:00

Ο τίτλος αναφέρεται στον Τζο Κόουλ και όχι στον Πέπε Ρέινα.

Κατέβηκα σε μια καφετέρια στο λιμάνι για να δω το ματς, το νόβα σπορτς 1 έδωσε σήμα στο 33', μετά από αλλαγές ρυθμίσεων στον αποκωδικοποιητή. Δεν ξέρω τι έφταιξε, πάντως σχολιάζω για ό,τι έγινε από το ημίωρο και μετά. Και μπορώ να πω ότι η Λίβερπουλ μου άρεσε. Δε με ξετρέλανε όπως σε άλλους αγώνες, αλλά θεωρώ ότι έπειτα από μία κάκιστη σαιζόν, αυτό που παρουσίασε ήταν ικανοποιητικό.

Πέρα απ' αυτά, όμως, έγινα πυρ και μανία με αυτό που έκανε ο Τζο Κόουλ. Ο άνθρωπος με τον οποίο η Λίβερπουλ θα έφτανε ψηλά, σύμφωνα με τα λεγόμενα τού αρχηγού Στίβεν Τζέραρντ, ΚΑΤΑΦΕΡΕ και αποβλήθηκε στο πρώτο κιόλας ημίχρονο και, μάλιστα, με απευθείας κόκκινη κάρτα. Απίστευτα επικίνδυνο τάκλιν με "ψαλίδι" των δύο ποδιών, με αποτέλεσμα ο Κοσιελνί να φύγει με το φορείο εκτός αγωνιστικού χώρου (αν και επέστρεψε, για να αποβληθεί τελικά στο 94') και βλέποντας τους επιδέσμους στο πόδι του, θεώρησα ότι ο Κόουλ τον τραυμάτισε για τα καλά.

Τι να πει κανείς γι' αυτό; Στο πρώτο του παιχνίδι πρωταθλήματος, το οποίο ήταν και ντέρμπυ, ο εκατομμυριούχος αυτός έκανε τη μέγιστη βλακεία. Και δεν είναι τόσο η κόκκινη που με εκνεύρισε, εξάλλου σε πολλά ντέρμπυ έχουν υπάρξει αποβολές και σε μερικά αρκετές. Διαολίστηκα γιατί πήγε να σκοτώσει τον Κοσιελνί. Δεν ξέρω τι έκανε ο Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι και αν επέβαλε ποινές, εγώ αν ήμουν στη διοίκηση τής Λίβερπουλ ή προπονητής, θα τον άφηνα εκτός αποστολής για τουλάχιστον τρεις αγώνες. Ικανός παίχτης, δεν αντιλέγω, αλλά άμα είναι να γίνει... Καστίγιο και να έρθει σε δεύτερη μοίρα το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, καλύτερα να μην αγωνίζεται καθόλου. Υποχρέωσε τη Λίβερπουλ να παίξει ένα ημίχρονο με 10 κόντρα στην Άρσεναλ και πέρα από τους δύο βαθμούς που θα μπορούσε να πάρει η ομάδα αλλά δεν το 'κανε, νομίζω ότι δημιούργησε και ένα αρνητικό κλίμα στην ομάδα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Λογικά, δε θα υπάρξει πρόβλημα μεγάλης έκτασης, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως οι οπαδοί το πάρουν πολύ στραβά και αρχίσει το γιουχάρισμα. Θα μάθουμε στα επόμενα ματς.

Πέρα απ' αυτά, ο αγώνας στο δεύτερο ημίχρονο ήταν καλός. Έγιναν κάμποσες φάσεις, με δεδομένο ότι ήταν πρώτο παιχνίδι πρωταθλήματος και ντέρμπυ. Η Λίβερπουλ μπήκε μπροστά στο σκορ με γκολ τού Ενγκόγκ στις αρχές τού δευτέρου ημιχρόνου. Απορώ τι γίνεται με αυτόν τον παίχτη, μάλλον τον διδάσκει ο Τόρρες. Αλλιώς, δεν μπορώ να εξηγήσω τα πολλά γκολ τα οποία έχει σκοράρει στα λίγα ματς που έχει παίξει η Λίβερπουλ. Λέτε να ευθύνεται το ότι είναι ξάδερφος τού Μπουμσόνγκ; Δε νομίζω...

Η Άρσεναλ άρχισε να πιέζει όλο και περισσότερο κι έφτασε σε σημείο που ήταν συνεχώς στην επίθεση. Ο Ροζίσκυ έκανε εκπληκτική προσπάθεια ντριμπλάροντας κάθε αμυνόμενο τής Λίβερπουλ και ήρθε φάτσα με το τέρμα, όμως ο Ρέινα (εξαιρετικός με εξαίρεση δύο φάσεις) -κυριολεκτικά με τα ακροδάχτυλά του- έστειλε την μπάλα σε κόρνερ. Ακολούθησε μία φάση στην οποία ο Ρέινα έκανε λάθος υπολογισμό και η Λίβερπουλ κινδύνευσε να δεχτεί το γκολ, για να το φάει τελικά στο 90', μετά από -μεγάλη ομολογουμένως- γκάφα τού Ρέινα, ο οποίος υποδέχτηκε την μπάλα αφού εκείνη χτύπησε στο δοκάρι και την έστειλε στα δίχτυα, με τρόπο τραγελαφικό. Παρ' ολ' αυτά, δεν του καταλογίζω τόσο μεγάλη ευθύνη όσο στον Τζο Κόουλ. Ο Τζέραρντ εκτελώντας φάουλ στο 93' έφτασε κοντά στο γκολ, αλλά ο Αλμούνια έδιωξε σε κόρνερ. Ακολούθησε η αποβολή τού Κοσιελνί με δεύτερη κίτρινη κάρτα και μετά ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη. Ο Τόρρες πέρασε στο ματς περίπου στο 75', αλλά δεν κατάφερε να κάνει τίποτα στα 20 λεπτά που έπαιξε.

Το ματς θεωρώ ότι (χάθηκε από πλευράς Λίβερπουλ) με την αλλαγή τού Μασεράνο και την είσοδο τού Λούκας, προσωπικά θα άφηνα τον Μασεράνο μέσα και θα έβαζα τον Πόουλσεν, ώστε να έπαιζαν αυτοί οι δύο μαζί με τον Τζέραρντ και τον Κάουτ και να κυνηγούν παίχτες όπως ο Γουόλκοτ. Ο Χότζον πέρασε στη θέση τού Αργεντίνου τον Λούκας, ο οποίος για μένα είναι πολύ μέτριος για τη Λίβερπουλ. Όσον αφορά την Άρσεναλ, ο Βενγκέρ μάλλον δεν ήθελε να "χτυπήσει" και τόσο το παιχνίδι και ίσως γι' αυτό να καθυστέρησε την είσοδο τού Γουόλκοτ, του Ροζίτσκι (μπήκαν στο 60') και του Βαν Πέρσι (μπήκε στο 75').

Το πρώτο μεγάλο ντέρμπυ τού φετινού πρωταθλήματος ήταν πολύ καλό, συγκριτικά με άλλες πρεμιέρες και σε διαφορετικές διοργανώσεις. Εάν είναι να αρχίζει έτσι το πρωτάθλημα, όταν θα βρίσκεται σε φουλ ρυθμούς, θα μιλάμε πραγματικά για ένα υπερθέαμα. Μένουν πάρα πολλοί αγώνες ακόμα και πολλά μεγάλα ντέρμπυ. Εκτός απροόπτου, η Πρέμιερ Λιγκ θα μας αποζημιώσει και φέτος.

Μακάρι να υπάρξει (και για το πρωτάθλημα και για τη Λίβερπουλ - χαχα!) καλύτερη συνέχεια!

ΕΤΡΕΞΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΣΥΛΟ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ.

2010-08-12T17:36:00.006+03:00

Το ξέρω ότι άργησα να αναφερθώ στον αποκλεισμό τού Ολυμπιακού από την Μακάμπι, αλλά αρχικά δεν ήμουν στην Ελλάδα και έπειτα υπήρχε το θεματάκι με το ρεύμα στην Αίγινα. Τώρα που είναι όλα οκ, ας πω κι εγώ δυο κουβέντες.

Ας κινηθούμε σε ρυθμούς... Ερνέστο Βαλβέρδε! Τον ήηηηπιαμε πάααααλι, τον ήηηηηπιαμε πάααααλι. Άμα πρέπει να ερχόμαστε 5οι και να φεύγουμε από τον Αύγουστο για να πάρουν μπρος μερικοί, γάμησέ τα........ Άντε να αφήσει όξω ο Ερνέστο τους άμπαλους, μπας και παίξουμε τίποτα. Άκου έξω απ' τηνΜακάμπι Τελ Αβίβ...

Για τον αποκλεισμό φταίνε ΟΛΟΙ. Ο Κόκκαλης φταίει για όσα έκανε και κυρίως για όσα ΔΕΝ έκανε τους τελευταίους μήνες που ήταν στο "τιμόνι". Ο Μαρινάκης φταίει γιατί δεν αντικατέστησε τον Λίνεν με το που ανέλαβε, ας πούμε με τον Ερνέστο, γιατί είδαμε πως κατάφερε να τον φέρει μέσα σε λίγες ώρες, κάτι που ο Σωκράτης δεν κατάφερε μέσα σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Μπορεί το νέο αφεντικό στον Ολυμπιακό να έκανε μεταγραφές (θα γίνουν κι άλλες σύμφωνα με όσα γράφονται και λέγονται), να είναι γαύρος ως το κόκκαλο και να μην το αμφισβητεί κανείς αυτό, μπορεί το ένα ή το άλλο... Αλλά κράτησε τον Λίνεν, ενώ μπορούσε να φέρει κάποιον καλύτερο. Κατ' εμέ, φέρει και ο Βαγγέλης ευθύνη. Ο προπονητής κι οι παίχτες μάλλον δε χρειάζεται ανάλυση γιατί ευθύνονται, ακόμα κι ο πιο χαζός (π.χ. ο πρωθυπουργός μας) μπορεί να το καταλάβει. Τέλος, φταίει κι ο κόσμος γιατί ο Ολυμπιακός είχε τιμωρία και το γήπεδο ήταν άδειο. Μπορεί με την Μπέσα να ήταν καθαρά τυπική η ρεβάνς, με την Μακάμπι, όμως, παίχτηκε στο Καραϊσκάκη το πρώτο ματς και ο Ολυμπιακός δεν είχε τη στήριξη τού κόσμου. Κατάφερε να γυρίσει το ματς και είχε χρόνο μπροστά του να διεκδικήσει ένα σκορ ασφαλείας (π.χ. 3-1 ή και 4-1), αλλά δεν υπήρχε κάποιος να τον σπρώξει. Και γι' αυτό το σκοπό απαιτείται ο λαός στις εξέδρες.

Για μένα, ο Ολυμπιακός θα 'χε καθαρίσει την Μακάμπι από το πρώτο ματς, εάν είχε τον κόσμο στο πλευρό του. Με εξαίρεση τα παιδιά τής "πράσινης", δε νομίζω να θεωρούν πολλά άτομα ακόμη ότι η Μακάμπι είναι καλύτερη ομάδα. Είναι πιο ομάδα, αλλά όχι καλύτερη. Εφόσον, πάντως, ο κόσμος ήταν απών, υπήρξε πρόβλημα.

Φυσικά και άκουγα ραδιόφωνο τις ώρες μετά τον αγώνα και με διαόλισε το ότι οι περισσότεροι έτρεξαν να προσφέρουν άσυλο σε μερικούς, αντί να αποδώσουν ευθύνες. Σχεδόν όλοι άφηναν λίγους έξω απ' το χορό των ευθυνών, λίγοι ήταν αυτοί που βγήκαν και είπαν ότι ευθύνονται όλοι. Όπως όλοι ευθύνονται για τον αποκλεισμό, έτσι ακριβώς έχουν όλοι συμβολή στις επιτυχίες. Αλλά εδώ (όσο κλισέ κι αν ακούγεται), θυμόμαστε μόνο ότι έχουμε συμβάλει στις επιτυχίες και ξεχνάμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί για κάθε τι δυσάρεστο. Είτε φταίει αυτό είτε κάτι άλλο, το θέμα είναι πως ο Ολυμπιακός αποχαιρέτησε την Ευρώπη πριν καλά καλά την αντικρίσει, στις 5 Αυγούστου.

Ο Ερνέστο έπιασε λιμάνι για δεύτερη φορά. Οι περισσότεροι το χαρακτήρισαν ως θετική εξέλιξη, εγώ το ονομάζω αποτέλεσμα ή, αν θέλετε, συνέπεια και ως κάτι σχετικά αναμενόμενο. Δε θα μπορούσε ο Μαρινάκης κι ο κόσμος να μείνουν με τον Λίνεν, έπειτα από κάτι τόσο ντροπιαστικό. Καλώς ή κακώς, καλώς κατ' εμέ, ο Βαλβέρδε ανέλαβε τον Ολυμπιακό. Μία κίνηση που αν είχε γίνει όταν έπρεπε (πέρσι το καλοκαίρι ή ΑΜΕΣΩΣ μετά το τέλος των πλεί οφ), δε θα υπήρχε αυτή η εικόνα. Ο Ερνέστο θα είχε κάνει την προετοιμασία, θα είχε δώσει ονόματα για μεταγραφές, θα χειριζόταν το υλικό που ο ίδιος επιθυμούσε και όπως ήθελε.

Τουλάχιστον, του δίνεται η ευκαιρία να ξεκινήσει να κάνει τα όσα θέλει και να προσθέτει δικές του πινελιές όποτε το κρίνει απαραίτητο. Και επιτέλους, ας κάτσει πάνω από έναν χρόνο. Είτε έρθει πρώτος είτε δέκατος, ας αφήσει η ΠΑΕ κάποιον να δουλέψει. Όπως έκανε η Γιουνάιτεντ με τον Φέργκιουσον, κι ας έκανε 7 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα. Ο Φέργκιουσον ανέλαβε το 1986 και πήρε το πρώτο πρωτάθλημα με τη Γιουνάιτεντ το 1993! Στην περίπτωση τού Ερνέστο, είναι αποδεδειγμένο ότι ο άνθρωπος αυτός την κατέχει την προπονητική. Ας προσέξουμε φέτος τον Ολυμπιακό κι -αν τελικά παραμείνει πάνω από έναν χρόνο- ας προσέξουμε τον Ολυμπιακό τής σεζόν 2011-2012. Κι ακόμη καλύτερα αυτόν της σεζόν 2012-2013. Κι όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ.

2010-08-04T02:53:00.009+03:00

ΣΚΑΪ 100,3 στις 4 Αυγούστου 2010 και ώρα 3 παρά. Τι το 'θελα ο μαλάκας να ανοίξω το ραδιόφωνο... Βγήκε μια τύπισσα, απ' τις γνωστές "έξυπνες", αρχίζοντας να λέει για το Πολυτεχνείο.

"Το Πολυτεχνείο ευθύνεται για την τουρκική εισβολή", "πρόκειται για φιάσκο", "τι να μας δώσει πια το Πολυτεχνείο; Με το Πολυτεχνείο κοιμόμαστε, δεν ξυπνάμε". Αυτές είναι φράσεις που χρησιμοποίησε η ίδια η κάρυα. Εκτός αυτών, είπε ότι θα έπρεπε να γιορτάσουμε επετείους από τις μάχες στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα και όχι το Πολυτεχνείο, το οποίο για την ίδια δεν είναι σημαντικό γεγονός και δε συγκρίνεται με τις λαμπρές νίκες.

Αρχικά, ας δώσω συγχαρητήρια στον δημοσιογράφο τού ΣΚΑΪ, επειδή κρατήθηκε και δεν την σκυλοέβρισε και δεν της το έκλεισε στα μούτρα.

Μάλιστα, ας γιορτάσουμε σαν παπάρες Σαλαμίνες και Μαραθώνες, εξάλλου η πλύση εγκεφάλου που τρώμε στο μάθημα τής ιστορίας μ' αυτές τις μάχες σχετίζεται. Όλο για προ Χριστού κάνουμε ή για Βυζάντιο, άντε και κάτι ψιλά σε 3η γυμνασίου και 3η λυκείου για τη "σύγχρονη" Ελλάδα, λες και είναι το ίδιο σύγχρονη η Ελλάδα τού 1850 και του 2010. Τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο.

Η τύπισσα ανέφερε κατά τη γνώμη της τρία σπουδαία πρόσωπα, μιλώντας για Κολοκοτρώνη, Καποδίστρια και Παπαδόπουλο. Η κριτική επ' αυτού δική σας, εγώ βαριέμαι να βρίζω. Και μετά στο άκυρο, είπε πως η νεολαία πεθαίνει από ναρκωτικά, τροχαία, άγχος.

Ποιοι αναλαμβάνουν θέματα υγείας, προστασίας, περιβάλλοντος, παιδείας και λοιπών; Οι υπουργοί, οι οποίοι είναι μέλη των εκάστοτε κυβερνήσεων. Πώς εκλέγονται οι κυβερνήσεις; Με τις εκλογές. Ποιοι ψηφίζουν; Οι ενήλικες. Ποιοι είναι αυτοί; Ορισμένοι απ' αυτούς που λένε ότι η νεολαία πεθαίνει από ναρκωτικά, τροχαία, άγχος... Οπότε, νομίζω ξέρουμε ποιοι φταίνε. Οι "μεγάλοι"... Φταίνε οι νέοι που τα ναρκωτικά κυκλοφορούν παντού και δεν υπάρχει καμία μέριμνα τού κράτους για να καταπολεμηθεί αυτό το μέγιστο κοινωνικό πρόβλημα; Εννοείται, αυτοί φταίνε που οι μπάτσοι -και όχι μόνο- λαδώνονται για να κάνουν τα στραβά μάτια. Μπράβο ρε κοπελιά, γιατί το 'χα απορία ποιος ευθύνεται. Φταίει η νέα γενιά για τα τροχαία ατυχήματα, μιας και στα μπαρ δε γίνεται έλεγχος ταυτοτήτων για κατανάλωση αλκοόλ ή που οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι ΑΘΛΙΟΙ; Φταίνε οι μικρότεροι σε ηλικία, που η αστυνομία αντί να κάνει τη δουλειά της ΞΥΝΕΤΑΙ και ΚΑΝΕΙ ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ (πχ στη Φιλαδέλφεια, 8 το βράδυ, 30 Ιουλίου) όποτε βλέπει δεντράκια; Φταίει η νέα γενιά που τα νοσοκομεία (είτε δημόσια είτε ιδιωτικά) κάνουν 100 ώρες να στείλουν ασθενοφόρα στον τόπο τού δυστυχήματος; Φταίνε ρε μαλάκες οι νέοι που υπάρχει αυτό το γαμημένο "εκ-ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ" σύστημα, που τους αναγκάζει να ξεσκίζονται στο διάβασμα και να είναι μονίμως αγχωμένοι για το αν θα καταφέρουν ή όχι να μπουν στη σχολή που θέλουν; Γιατί οι περισσότεροι ξέρουμε τις διαστάσεις τού προβλήματος τής ανεργίας...

ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΩΛΟΧΩΡΑ ΑΥΤΗ;

Άκου να καθόμαστε να γιορτάζουμε Σαλαμίνες και Μαραθώνες, άντε μωρή πατσαβούρα τράβα στο διάολο! Άμα είχες παιδί μέσα στο Πολυτεχνείο και πέθαινε, τώρα θα 'σουν συνέχεια στους δρόμους. Στο τέλος θα μας πουν να κάνουμε και μνημόσυνο στον Σωκράτη (χίλιες φορές προτιμότερο από εορτασμούς για μάχες)! Πάλι καλά που δεν είπε τίποτα για τον Alejandro Δε (λέμε τώρα) Γκρέιτ, εκείνον τον σφαγέα που έχουν ως πρότυπο ο Άδωνις και άλλοι...

Βέβαια και ήταν οργανωμένη η εξέγερση, διάλεξαν λίγα άτομα να σκοτωθούν εκείνη την ημέρα γιατί δεν είχαν τι άλλο να κάνουν, έτσι δεν είναι κυρία κάρυα;

Δε νομίζω οι νέοι να έχουν καμιά όρεξη να μπουν στα ΣΚΑΤΑ των δικών σας γενεών, μάλλον να ξεφύγουν μια και καλή θέλουν. Μέχρι να το καταλάβετε, θα βγαίνετε και θα λέτε αυτές (κι αν γίνεται) και χειρότερες μαλακίες.

Γαμώ τα μυαλά σας γαμώ πια! Πνιγείτε να τελειώνουμε!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ...

2010-07-18T03:16:00.005+03:00

Έχουμε δει, ακούσει και διαβάσει πάρα πολλά τους τελευταίους μήνες, τα τελευταία χρόνια αν θέλετε, περί λύσεων για τα διάφορα αδιέξοδα στα οποία έχει καταλήξει η Ελλάδα. Αλλά αυτό το πράμα, ειλικρινά είναι απίστευτο.

Έχουν φτιάξει και σελίδα στο φάτσαμπουκ ότι ένας Παπαδόπουλος μάς σώζει. Και είναι και άτομα μεγάλας ηλικίας μέσα, τα ζήσανε δηλαδή τα της δικτατορίας. Και μάλιστα λένε ότι η σελίδα προορίζεται για όσους θέλουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Παιδί είμαι κι εγώ, έλα όμως που δε θυμάμαι να με ρώτησαν αν θέλω Παπαδόπουλο...

Πόσοι γελοίοι, ηλίθιοι και αμόρφωτοι είναι πια... Και 15χρονος να το λέει εξωφρενικό είναι, αλλά πάει στο διάολο, ακόμη και στα επόμενα χρόνια δε θα χαρακτηρίζεται από ώριμη σκέψη. Όμως, το να το λένε όσοι τα βίωσαν... Πολύ δεν πάει;

Μάλιστα, το κορυφαίο είναι ότι υπάρχουν αναφορές σε ΚΑΠΟΙΟΥΣ που έχυσαν αίμα στο όνομα τής ελευθερίας. Απλά, βέβαια, αναφέρουν τις περιπτώσεις που τους βολεύουν.

Δηλαδή είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια άτομα; Ήταν και κοντά 12.000 οι "θαυμαστές" τής σελίδας. Έλεος πια... Δεν αντέχεται τόση βλακεία, τόση αδυναμία κρίσης...

ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ!

2010-07-15T17:22:00.003+03:00

Και να 'ταν μέσα στη θάλασσα, θα μας άρεσε. Είτε αφορά το πάνω κεφάλι, είτε το κάτω, είτε και τα δύο. Αλλά, δυστυχώς, η αναφορά στα κεφάλια σχετίζεται με όσα διαδραματίζονται αυτές τις μέρες και θα διαδραματίζονται λίγες ακόμη, τα οποία θα συνεχίσουν να διαδραματίζονται από τέλη Αυγούστου-αρχές Σεπτέμβρη ως τέλη Μαΐου. Ω, ναι, περί μαθημάτων και διαβασμάτων λέω.

Αλλά με τόση ζέστη που έχει όξω, βαριέμαι να γράφω, οπότε λέω ένα όμορφο ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ σ' όλους τους υπουργούς παιδείας που έχουν περάσει και χαιρετώ.

Για λακωνικότητα δεν μας λέτε τόοοοσα χρόνια και ότι "το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν"; Ρουφάτε τώρα...

ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΞΕΠΑΡΘΕΝΙΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

2010-07-11T16:29:00.003+03:00

Το ρολόι εκείνη την ώρα θα δείχνει 21:30, μερικοί θα τρέχουν να παραγγείλουν πίτσες και μπύρες, άλλοι θα τις περιμένουν και άλλοι, οι πιο προνοητικοί, θα τις έχουν προμηθευτεί και θα έχουν αράξει να απολαύσουν έναν ακόμη τελικό μεγάλης διοργάνωσης.

Περί Ολλανδίας, Ισπανίας και παγκοσμίου κυπέλλου ο λόγος. Ομάδες που έφτασαν εδώ αποκλείοντας μεγάλους αντιπάλους (Βραζιλία και Γερμανία αντίστοιχα), αν και δε θάμπωσαν σε κανένα ματς, όπως έκανε για παράδειγμα η Γερμανία. Πάντως, η αποτελεσματικότητα και η τύχη των Ολλανδών τους έφερε ως εδώ. Από την άλλη, η τύχη που έδερνε σε τόσα ματς τον Βίγια και οι ικανότητες των υπολοίπων έφεραν στον τελικό την Ισπανία. Καλώς ή κακώς, αυτές είναι οι ομάδες τού τελικού για το παγκόσμιο κύπελλο τού 2010.

Αρχικά, υπήρχαν ελπίδες ότι θα βλέπαμε Βραζιλία-Αργεντινή στον τελικό, με την Αργεντινή να 'χει στον πάγκο τον Μαραντόνα. Φανταστείτε τι θα γινόταν μόνο και μόνο από τον Ντιέγκο. Ολόκληρο σόου. Αλλά δεν τα κατάφεραν, αμφότερες στάλθηκαν σπίτι στους "8" από Ολλανδία και Γερμανία αντίστοιχα. Το ματς Βραζιλία-Ολλανδία το είδα μόνο στο πρώτο ημίχρονο και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη. Για το άλλο, όμως, έχω να πω ότι η Αργεντινή ήταν ανύπαρκτη. Βέβαια, από πλευράς ονομάτων ο τελικός θα ήταν πολύ μεγάλος, αλλά με βάση την απόδοση δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο. Για μένα είναι προτιμότερο, λοιπόν, που οι Ισπανοί αποτελούν τη μία ομάδα τού τελικού.

Για την Ισπανία το έγραψα και πριν αρχίσει το μουντιάλ, για μένα είναι με διαφορά η πληρέστερη ομάδα. Οι Ολλανδοί δεν είναι θεαματικοί, όμως είναι αποτελεσματικοί (έστω και με δόσεις τύχης), συγκεντρωμένοι και πολύ αφοσιωμένοι στον στόχο τους. Και οι δύο έχουν αρκετά καλές γραμμές στο κέντρο και την επίθεση, αν και για μένα (και για πολλούς άλλους επίσης) η Ισπανία υπερτερεί. Αλλά όχι με τόσο μεγάλη διαφορά, όπως στην άμυνα. Εκεί πέρα η Ισπανία έχει κατακράτος καλύτερους παίχτες και κατ' εμέ εκεί θα κριθεί ο τελικός.

Πικέ, Πουγιόλ, Ράμος, Καπντεβίγια είναι σαφέστατα καλύτεροι από Χάιτιγχα, Βαν ντε Βιλ, Βαν Μπρόνκχορστ, Ματάισεν, Όιερ και Μπουλαρούζ. Στο τέρμα ο Κασίγιας δεν μπορώ να πω εύκολα ότι έχει ισάξιο του παγκοσμίως, ο Σέζαρ τελευταία έχει δείξει ότι είναι απ' τους καλύτερους. Ο Στεκέλενμπουργκ είναι καλός, αλλά μέχρι εκεί. Και η γρήγορη ανάπτυξη τής Ισπανίας στις αντεπιθέσεις μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μερικά γκολ, ειδικά άμα ανοίξει το ματς. Οι επιθετικοί τής Ισπανίας είναι πολύ ταχύτεροι από τους αμυντικούς τής Ολλανδίας και θα τους δημιουργήσουν αρκετά προβλήματα. Φυσικά, όμως, μπορεί να γίνει καμιά στραβή για τους Ισπανούς, να σκοράρουν πρώτοι οι Ολλανδοί και μετά το ματς ή να είναι απελπιστικά κλειστό ή να γίνει τραμπάλα (γιατί λογικά οι Ισπανοί θα ισοφαρίσουν). Καμία από τις δύο ομάδες δε θα μείνει πίσω άμα δεχτεί γκολ, γιατί είναι τελικός και σαφώς δεν έχει άλλη επιλογή

Όσον αφορά την ιστορία, οι Ολλανδοί έχουν δύο συμμετοχές σε τελικούς το '74 και το '78, όπου ηττήθηκαν από Δυτική Γερμανία και Αργεντινή, δηλαδή από τους διοργανωτές. Σ' αυτό το μουντιάλ, οι διοργανωτές δεν έφτασαν ψηλά και αποκλείστηκαν από τους ομίλους. Οι Ισπανοί το καλύτερο που έχουν καταφέρει ήταν να φτάσουν ως την 4άδα.

Για τους τζογαδόρους, το χταπόδι έδειξε Ισπανία και ο παπαγάλος Ολλανδία. Αν έπαιζα στοίχημα, θα πόνταρα τα λεφτά μου σε Τόρρες και Αλόνσο (γιατί ο ένας χρωστά γκολ κι ο άλλος παίρνει τα σουτ άμα δεν βρεθεί κάθετη πάσα με το τσούκου-τσούκου). Απ' την Ολλανδία δεν έχω να προτείνω σκόρερ, μάλλον οι γνωστοί θα δράσουν, άμα βάλουν γκολ οι "οράνιε".

Η Ολλανδία έχει λοιπόν μία μικρή εμπειρία από τελικούς, ενώ η Ισπανία όχι. Η Ολλανδία είναι κάτι σαν την Καίτη Κολεσίδου Γκιούλμπαμπα, έχει φτάσει κοντά αλλά δεν τα 'χει καταφέρει. Οπότε, λίγο πριν ή λίγο μετά την αλλαγή τής μέρας (ανάλογα άμα θα τελειώσει στην κανονική του διάρκεια ο αγώνας ή όχι), θα μάθουμε ποια ομάδα θα 'χει κατακτήσει το τρόπαιο. Θα ξέρουμε, δηλαδή, ποια ομάδα θα έχει βιώσει το πιο γλυκό ξεπαρθένιασμα στην ιστορία...

ΟΛΛΑΝΔΙΑ - ΙΣΠΑΝΙΑ @ SOCCER CITY STADIUM, 21:30 ΝΕΤ.

ΠΕΡΙ ΓΚΟΒΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.

2010-07-06T01:03:00.006+03:00

Τελευταία αρκετοί με ρώτησαν τι πιστεύω για τον Γκοβού και τα μεταγραφικά στον Ολυμπιακό, οπότε για να μην τα λέω συνέχεια και στον καθένα ξεχωριστά, γράφω τις απόψεις μου εδώ πέρα.

Ο Γκοβού αναμφισβήτητα αποτελεί μία πολύ καλή ως εξαιρετική μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό, αλλά σαφέστατα υπό προϋποθέσεις. Να μην παρασυρθεί ο παίχτης από τη νυχτερινή ζωή τής Αθήνας, όπως άλλοι, να μην ψωνιστεί και αρχίζει να το παίζει ανώτερος στα αποδυτήρια και στις προπονήσεις, να δέσει με τον Σισσέ και να προσαρμοστεί. Σχετικά με την προσαρμογή του, πιστεύω ότι θα αργήσει λίγους μήνες, δηλαδή από Νοέμβριο-Δεκέμβριο θεωρώ ότι θα αρχίσει να παίζει πραγματικά καλά. Πάντως, η παρουσία τού Σισσέ θα τον βοηθήσει μιας και μιλούν την ίδια γλώσσα και η παρουσία τού Ζιλμπέρτο Σίλβα θα βοηθήσει κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι ώστε να αποφευχθούν εντάσεις, μιας και ο Σίλβα καλώς ή κακώς αποτελεί όνομα και ο Γκοβού θα τον σέβεται.

Ακόμη ένα θετικό είναι η τιμή του, καθώς με 4,5 εκατομμύρια θα καλυφθούν τα τρία χρόνια τού συμβολαίου του, εάν δεν υπάρχει κάποια τροποποίηση βέβαια. Όσον αφορά το φημολογούμενο ενδιαφέρον τού Ολυμπιακού για τον ίδιο παίχτη, θεωρώ ότι δεν ίσχυε. Κατ' εμέ έγινε με σκοπό να πληρώσουν όσα πιο πολλά μπορούν οι "πράσινοι", για να αποκτήσουν τον Γάλλο. Σόρρυ, κιόλας, αλλά όταν διαβάζω για Νενέ, Ροναλντίνιο, Ρικέλμε, Σένα, Κάλστρομ, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Ολυμπιακός δεν κυνήγησε τον Γκοβού με τις οικονομικές απολαβές που ζητούσε ο ίδιος και τελικά βρήκε στον Παναθηναϊκό.

Σχετικά με τον Ολυμπιακό, υπάρχει ήλιος με πολύ συννεφιά. Ο ήλιος συμβολίζει την όρεξη για ενίσχυση, την οποία θεωρώ δεδομένη μιας και το τιμόνι κρατά πλέον νέος μεγαλομέτοχος και πραγματικός Ολυμπιακός (όπως και ο Σωκράτης), ενώ οι συννεφιές σχετίζονται με το απροσδιόριστο που περιβάλλει τις (σκέψεις για υποψήφιες) μεταγραφές. Για Μπούκσεβιτς διαβάσαμε διάφορα, ότι είχε κλείσει και τελικά τίποτα. Για Ροναλντίνιο πριν λίγο διάβασα στο σάιτ τού Nova ΣΠΟΡ FM 94,6 ότι δεν πωλείται, ενώ ως το απόγευμα διάβαζα για προσφορά τού Ολυμπιακού που άγγιζε τα 10.000.000 (!!!!!!!!!!!!!!!) ως ετήσιες απολαβές με τριετές συμβόλαιο.

Περίεργο δεν είναι; Ο Μπαπτίστα σύμφωνα με όσα διαβάζω κοστίζει 7 εκατομμύρια, δεν τα δίνει ο Ολυμπιακός. Ο Νενέ 5 κι ο Ολυμπιακός λέει μέχρι 4 μπορεί να δώσει. Ο Ροναλντίνιο είναι όντως το μεγαλύτερο διαθέσιμο όνομα για να προωθήσουν το μάρκετινγκ, αλλά κάπως κολλημένοι μοιάζουν με το συγκεκριμένο θέμα.

Τα ονόματα τού Σένα και τού Κάλστρομ είναι με διαφορά τα καλύτερα που ακούστηκαν, από άποψη μπάλας πάντα. Μία τριπλέτα Σένα-Κάλστρομ-Μπαπτίστα θα ήταν καταπληκτική. Ας ξοδευτούν σε αυτούς τα εκατομμύρια και ας προσπαθήσει ο Ολυμπιακός να αποκτήσει τον Ρόνι μετά τη λήξη τού συμβολαίου τού με τη Μίλαν το 2011, σε ένα χρόνο δηλαδή. Παίχτες υπάρχουν πάρα πολλή, μυαλό δε βλέπω να υπάρχει τόσο. Ο Ραούλ και ο Ελ Ζαρ θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν καλές μεταγραφές, δε νομίζω να διαφωνεί κανείς.

Ο Γκούτι είναι όνομα, μόνο και μόνο επειδή φόρεσα τη βαριά φανέλα τής Ρεάλ, όμως αγωνιστικά ποτέ δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δεν είναι τόσο μεγάλη μεταγραφή, δεν είναι αεροδρομίου όπως τού Ζιοβάννι ή τού Ριβάλντο ας πούμε, όμως ίσως να είναι ουσιώδης μεταγραφή. Για Ελλάδα, βέβαια, κι αυτός καλός είναι.

Το απαράδεκτο είναι η φυγή τού Κυριάκου Παπαδόπουλου, τέτοιους παίχτες ή τους δίνει για πολλά λεφτά ή καθόλου, τόσο ξεφτίλες είναι πια στον Ολυμπιακό; Ένας από τους καλύτερους νέους αμυντικούς στην Ευρώπη και η ομάδα των έδωσε. Η Ίντερ έδωσε πουθενά τον Νταβίντε Σαντόν και έπρεπε να ενεργήσει ανάλογα ο Ολυμπιακός; Μέγιστο λάθος αυτό που έγινε. Μακάρι το παιδί να φτάσει ψηλά, γιατί με τα όσα μας έχει δείξει το αξίζει χωρίς αμφιβολία.

Συμπερασματικά, ο Παναθηναϊκός έκανε μεγάλο μπαμ με τον απόκτηση τού Γάλλου και από το κέντρο και μπροστά είναι (ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ) εξαιρετικός. Πίσω, βέβαια, μπάζει αρκετά, όπως και άλλες ομάδες με τέτοια διαμόρφωση ρόστερ, όπως η Ρεάλ. Πάντως για την Ελλάδα, το ρόστερ του είναι από πολύ καλό ως εξαιρετικό.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός βλέπει αλλά λιγάκι θολά, δεν έχει 100% ξεκάθαρες σκέψεις για την πορεία στο σύντομο μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι φέτος ο Ολυμπιακός δεν έχει χρονικά περιθώρια για καθυστερήσεις σε τέτοια καίρια θέματα και θα στερηθεί τα υπερπολύτιμα 20 και πλέον εκατομμύρια που προσφέρουν απλόχερα οι όμιλοι τού Τσάμπιονς Λιγκ. Γι' αυτό, λοιπόν, ας κοιτάξουν οι διοικούντες να κάνουν μεταγραφές ουσίας και όχι τόσο για ενίσχυση τού μάρκετινγκ. Εξάλλου, η καλή μπάλα κερδίζει πάντα το καλό μάρκετινγκ. Και για τους αντιρρησίες, έχω να πω δύο λεξούλες... Ρεάλ Μαδρίτης.

Χαιρετώ σας μέχρι νεοτέρας.

UNDER ΓΙΑ ΙΣΠΑΝΙΑ, OVER ΓΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟ.

2010-07-04T00:27:00.004+03:00

Ακόμη ένα φαβορί παρουσιάστηκε άθλιο σ' αυτό το μουντιάλ. Η διαφορά είναι ότι πέρασε, κατ' εμέ λόγω διαιτησίας και τύχης. Το γκολ τής Παραγουάης έπρεπε να μετρήσει, οφσάιντ στον σκόρερ δεν υπάρχει, ούτε κοντρόλ με το χέρι. Το ότι επηρεάζει τη φάση ο Καρντόσο είναι στην κρίση τού επόπτη. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως δεν το ακύρωσε επειδή θεώρησε ότι ο Καρντόσο επηρεάζει τη φάση, αλλά για άλλο λόγο.

Η Παραγουάη άξιζε γκολ, λοιπόν, και είχε την ευκαιρία να το πετύχει με πέναλτι. Ο Καρντόσο, όμως, δεν μπόρεσε να σκοράρει, μιας και ο Κασίγιας μάντεψε σωστά. Το ριπλέι το οποίο έδειξε η παραγωγή δεν το έδειξε για να πει ο Θεοφιλόπουλος τη μέγιστη μαλακία ότι η κάμερα δείχνει την κίνηση τού Κασίγιας, αλλά το ότι κάμποσοι Ισπανοί πάτησαν περιοχή πριν την εκτέλεση τού πέναλτι. Αλλά όταν είσαι ηλίθιος και άσχετο με το άθλημα, αυτά λες.

Στην αμέσως επόμενη φάση, οι Ισπανοί κέρδισαν πέναλτι μετά από καλό μακροβούτι τού Βίγια. Πρόκειται για φάση απ' αυτές που λες πως πιο πολύ το παίρνει ο επιτιθέμενος, παρά το κάνει αμυνόμενος. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Αλόνσο και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, όμως ο διαιτητής διέταξε σωστά επανάληψη. Στη δεύτερη εκτέλεση, ο τερματοφύλακας τής Παραγουάης απέκρουσε το σουτ τού Αλόνσο από τα 11 βήματα και έτσι το σκορ παρέμεινε 0-0.

Στην επόμενη φάση, υπάρχει καθαρό πέναλτι στον Φάμπρεγκας, το οποίο δε δόθηκε.

Τελικά το γκολ το πέτυχαν οι Ισπανοί, χάρη σε ενέργεια τού Αντρές Ινιέστα και χάρη στην κωλοφαρδία που δέρνει τον Νταβίντ Σίλβα. Εεεεε... Βίγια. Νταβίντ Βίγια τον λένε Θεοφιλόπουλε, όχι Σίλβα. Βίγια τον είπε μία φορά, Σίλβα τρεις. Ο Σιλβοβίγια, λοιπόν, πήρε το "ριμπάουντ" μετά το σουτ τού συμπαίχτη του στο δοκάρι, σουτάροντας και πετυχαίνοντας και τα δύο δοκάρια και, εν τέλει, σκοράροντας. Μ' αυτό το γκολ ο Σιλβοβίγια ισοφάρισε το ρεκόρ των 44 τερμάτων τού Ραούλ. Ξεφτίλα να το ισοφαρίζει αυτός, αλλά τι να κάνουμε...

Από την επίτευξη τού γκολ στο 82' και ως το τέλος τού αγώνα, δεν υπάρχει κάτι το αξισημείωτο.

Το πιο απρόσμενο γεγονός τής βραδιάς για μένα ήταν τα δύο (!) σουτ που έκανε ο Τσάβι. Δε θυμάμαι άλλο ματς στο οποίο να σούταρε δύο φορές, όποιος θυμάται κάποιο ας μου το υπενθυμίσει με σχόλιο.

Η Γερμανία συνέχισε στα γνώριμα γι' αυτήν μονοπάτια σ' αυτό το μουντιάλ και διέσυρε με τεσσάρα την Αργεντινή. Μίλερ, Κλόζε επί δύο και Φρίντριχ σκόραραν, με τους Αργεντίνους να είναι ανύπαρκτοι από τον αγωνιστικό χώρο. Μεγάλο over για τους Γερμανούς, οι οποίοι αξίζουν με μεγάλη διαφορά τη στέψη. Οι υπόλοιπες ομάδες των ημιτελικών είναι η Ισπανία, η Ολλανδία και η Ουρουγουάη, οι οποίες -σε σύκγριση με τους Γερμανούς- δεν έχουν παρουσιάσει κάτι το ξεχωριστό.

Ξεχωριστή αναφορά στον Μέσσι, όπως συνηθίζεται άλλωστε από τους περισσότερους. Τι έκανε ο Μέσσι σ' αυτό το μουντιάλ; Έβγαλε μερικές καλές πάσες. Κάτι παραπάνω έκανε; Για μένα όχι. Κανένα γκολ, καμία παρουσία του που να μπορεί να χαρακτηριστεί ηγετική, κανένα δείγμα μεγάλου (μεγάλου, όχι καλού ή ταλαντούχου) παίχτη, κανένα πειστήριο ότι ανήκει στην ελίτ τής παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας. Το φωνάζω πάρα πολλούς μήνες ότι για την απόδοσή του στην Μπαρτσελόνα ευθύνονται οι συμπαίχτες του. Με Τσάβι, Ινιέστα, Πέδρο, Μπούσκετς στο κέντρο είναι λογικό να παίρνεις καλές πάσες και να διευθύνουν εκείνοι το κέντρο και όχι οι αντίπαλοι. Με Άλβες, Πικέ, Πουγιόλ, ή ακόμη και Μιλίτο και Μάρκεζ στην άμυνα, υπάρχει μία δικαιολογημένη σιγουριά και, κυρίως, η ομάδα δε δέχεται πολλά γκολ. Η κατάσταση, δηλαδή, είναι αναστρέψιμη, ακόμη κι αν βρεθεί πίσω στο σκορ η Μπάρτσα.

Ένας πραγματικός ηγέτης, ένας σαν τον προπονητή του στην εθνική Αργεντινής, θα έπαιρνε την ομάδα απ' το χέρι και θα προσπαθούσε ακόμη και μόνος του. Δεν έχει κανείς την απαίτηση ο Μέσσι να αρχίσει να παίζει χωρίς να δίνει καμία πάσα ή να πάει να βάλει 5 γκολ μόνος του στους Γερμανούς. Όμως, για να τον χαρακτηρίζουν τόσοι εκατοντάδες χιλιάδες μεγάλο παίχτη, ηγέτη και όλα τα λοιπά, πρέπει να προσπαθήσει πιο πολύ από όλους τους υπόλοιπους μαζί και να πάρει πάνω του τις δύσκολες φάσεις. Να φάει κλωτσιές και να σταθεί όρθιος, να καταπιεί γρασίδι και χώμα αμάσητα, να παίζει άμυνα, να κάνει γενικά τα πάντα. Έτσι πράττουν οι ηγέτες, τουλάχιστον έτσι έπρατταν οι πραγματικοί ηγέτες, αυτοί της παλιάς σχολής που είναι άξιοι να μνημονεύονται ως μεγάλοι.

Ο Μέσσι φαίνεται ότι χωρίς εξαιρετικούς συμπαίχτες, δεν μππορεί να κάνει και πολλά. Ηγετική -σχετικά- παρουσία του ήταν αυτή στον ημιτελικό στο Ολντ Τράφορντ το 2008, όπου η Μπάρτσε ηττήθηκε με 1-0 από τη Γιουνάιτεντ και το γκολ του Πολ Σκόουλς. Εκεί ήταν όντως ο ηγέτης της Μπαρτσελόνα, προσπαθούσε μόνος του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και για όσους το θυμούνται καλύτερα, προέρχονταν από ορισμένα προβλήματα.

Μήπως ο Μέσσι έπαψε να είναι αυτός που ήταν; Μήπως τελικά δεν είναι αυτός ο θεός που λέτε πολλοί πως είναι; Ο αποκλεισμός τής Αργεντινής και κυρίως η μέτρια παρουσία τού Μέσσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο τής Ν. Αφρικής αυτά επιβεβαιώνουν.

Για τον παράγοντα κούραση, μπορώ να σας αναφέρω πολλούς ποδοσφαιριστές που στο παρελθόν έπαιξαν άπειρους αγώνες μέσα στη χρονιά και εμφανίστηκαν συνεπείς σε παγκόσμιο κύπελλο ή γιούρο. Για να μην σας πάω πολύ πίσω, αναφέρω τον Τσάβι. Καταπληκτικές συνεχόμενες χρονιές με την Μπαρτσελόνα, εξαιρετικό γιούρο το 2008 (όπως και ο Ινιέστα), σήκωσε το 2009 Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπαρτσελόνα, φέτος έφτασε στα ημιτελικά τής διοργάνωσης και εμφανίζεται εξαιρετικός στην εθνική ομάδα σ' αυτό το παγκόσμιο κύπελλο. Ο Τόρρες επίσης καλός, φέτος είχε 22 γκολ στα 32 ματς, κάτι που βουλώνει εν μέρει τον Θεοφιλόπουλο. Παλιότερα, Κρόιφ, Βαν Μπάστεν, Ζιντάν και πάρα πολλοί άλλοι. Δεν κουράζεται μόνο ο Μέσσι σ' αυτόν τον πλανήτη, όλοι οι ποδοσφαιριστές κουράζονται.

Και τέλος, πάω στον Θεοφιλόπουλο. Μεγάλο over έκανε απόψε ο Αλέξανδρος. Αμέτρητες μαλακίες και αμέτρητα λάθη. Από πού να ξεκινήσω; Άντε ό,τι θυμάμαι πρόχειρο. Το ριπλέι στο πέναλτι τού Καρντόσο είπε ότι το έδειξαν για την αντίδραση τού Κασίγιας, είπε τη φράση "το σμήνος των βουβουζέλ... μπόρα ήταν και πέρασε", τον Νταβίντ Βίγια τον απεκάλεσε τρεις φορές Νταβίντ Σίλβα και μάλιστα οι δύο διαδοχικά, αμέσως μετά την επίτευξη τού γκολ των Ισπανών. Τον τερματοφύλακα τον είπε Βαλντέζ, ενώ τον λένε Βιγιάρ. Αυτά θυμάμαι έτσι πρόχειρα.

Αυτός ο άνθρωπος έκανε και απεργίες μέσα στη βδομάδα. Πληρώνουμε απίστευτα πολλά εξτρά στη ΔΕΗ, για να τα στέλνει στην ΕΡΤ. Η ΕΡΤ έχει και άπειρες διαφημίσεις... Στέλνουμε αυτούς τους ηλίθιους, άχρηστους και κυρίως ΑΣΧΕΤΟΥΣ, να κάνουν διακοπές ένα μήνα στη Ν. Αφρική με τα δικά μας λεφτά. Και μέσα σ' όλα, κάνουν και απεργίες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά! Ντροπή και αίσχος!

'Η να ιδιωτικοποιηθεί η ΕΡΤ ή να κοπούν οι πόροι της ΔΕΗ, αυτό το πράμα δε γίνεται να συνεχιστεί. Ας δίνει η ΔΕΗ μέρος των εσόδων της στην ΕΡΤ χωρίς τα εξτρά, αυτά να μένουν στις τσέπες μας. Και να πληρώναμε για να ακούγαμε Σωτηρακόπουλο ή Καραλή, για παράδειγμα, άντε να δίναμε λίγα ευρώ εξτρά. Αλλά όχι κι έτσι.

Σε κάθε ματς που περιγράφει ο Θεοφιλόπουλος, λέει για τις βουβουζέλες, την καταπληκτική τηλεοπτική κάλυψη και αν περιγράφει Ισπανία, λέει για την κακή φόρμα τού Φερνάντο Τόρρες.

Άμα είναι έτσι, να στείλουν και μένα εκεί να σχολιάζω και να περιγράφω. Αυτό που κάνουν είναι άκρως προκλητικό.

Κι επιτέλους, ας κάνει η FIFA κάτι για να διορθώνονται τα διαιτητικά λάθη. Κι πιο σίγουρη λύση είναι η χρήση των μόνιτορ. Εγώ λέω πως το γκολ τής Παραγουάης έπρεπε να μετρήσει, ο Καρντόσο δεν επηρεάζει τη φάση, μαζί με τον αμυντικό είναι στην αρχή τής μπαλιάς.

Και τέλος, ρωτώ. Ποιος θεωρεί ότι ο επόπτης σήκωσε τη σημαία επειδή θεωρεί ότι ο Καρντόσο επηρεάζει τη φάση; Και πόσοι θεωρούν ότι το κάνει για άλλο λόγο; Στην εκτέλεση τής Παραγουάης έπρεπε να δοθεί επανάληψη και δε δόθηκε, στης Ισπανίας δόθηκε για να μην υπάρχουν φωνές περί δεύτερης αδικίας, ενώ το πέναλτι που έπρεπε να δοθεί υπέρ των Ισπανών, δε δόθηκε ποτέ. Κι αυτά έγιναν μόνο σε ένα ματς. Γιατί αν πιάσουμε από την αρχή το μουντιάλ αυτό, θα πάμε να πέσουμε στον γκρεμό...

Οι ημιτελικοί θα διεξαχθούν Τρίτη και Τετάρτη. Την Τρίτη έχουμε το Ολλανδία-Ουρουγουάη και την Τετάρτη το Γερμανία-Ισπανία.

Η μοναδική που αξίζει να στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια είναι η Γερμανία και αυτό δεν επιδέχεται ουδεμία αντίρρηση.

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ Η ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ... ΤΥΧΑΙΟ; ΕΛΠΙΖΩ.

2010-06-29T11:33:00.006+03:00

Στην αρχή τής διοργάνωσης μου έκαναν εντύπωση οι πολλές αποβολές και τα αρκετά δοκάρια, εκτός, βέβαια, από το άθλιο θέαμα που παρακολουθούσαμε επί 10 μέρες. Από προχθές, όμως, τα πράγματα άλλαξαν.

Και σε προηγούμενα μουντιάλ υπήρξαν διαιτητικά λάθη, άλλα μικρά ή αλλιώς ανθρώπινα και άλλα κραυγαλέα, αλλά σε τόσο εξοργιστικό και εξευτελιστικό βαθμό δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι ανάλογο.

Το σουτ του λάμπαρντ πέρασε μισό και βάλε μέτρο μέσα από τη γραμμή, αλλά άντε εδώ να συγχωρήσω και τον επόπτη και τον διαιτητή. Βέβαια, ο Καπέλο από τον πάγκο του το είδε ξεκάθαρα ότι η μπάλα πέρασε τη γραμμή και πανηγύρισε, όμως άντε να πάει στο καλό και να πιστέψουμε όλοι ότι δεν έγινε σκόπιμα. Βλέποντας, όμως, στο μόνιτορ την επανάληψη τής φάσης, γιατί δεν κατοχυρώθηκε το γκολ;

Με την Αγγλία ήμουν (λόγω Τζέραρντ, δε μ' άρεσε ποτέ η μπάλα που έπαιζε), αλλά ήταν φανερό πως μόνο οι Γερμανοί υπήρχαν στο γήπεδο μέχρι να μειωθεί το σκορ. Έπειτα, όμως, το σκηνικό θα άλλαζε άρδην εάν τελικά το γκολ μετρούσε. Οι Γερμανοί τα δύο γκολ που σκόραραν στο β' ημίχρονο ήταν από αντεπιθέσεις, στις οποίες παίρνουν άριστα σ' αυτό το μουντιάλ. Οι Άγγλοι είχαν βγει μπροστά για να ισοφαρίσουν και με τη βούλα κι έτσι οι Γερμανοί βρήκαν τους χώρους να αντεπιτεθούν και να διευρύνουν το σκορ, φτάνοντας στο 4-1.

Γιατί δύσκολα θα έπαιζαν οι Άγγλοι μπροστά, αν είχαν στα χέρια τους το 2-2. Λογικά, θα προσπαθούσαν να κλέψουν το ματς. Δε νομίζω να τα κατάφερναν, αλλά θα είχαν την ευκαιρία την οποία δικαιούνταν λόγω του γκολ. Το κατά πόσο ο διαιτητής έκατσε να σκεφτεί όλη την ιστορία με τον Τζεφ Χαρστ και το γκολ-φάντασμα του τελικού του 1966, αυτό μπορεί να μην το ξέρει ούτε ο ίδιος. Πάντως στη μια φάση η μπάλα φαίνεται να μην περνάει τη γραμμή, είναι άκρως οριακή για την ακρίβεια, ενώ στην άλλη η μπάλα έχει περάσει καταφανέστατα μέσα, κάτι που κατάλαβε ολόκληρος ο πλανήτης και χωρίς κανένα ριπλέι.

Και πέρα από τη δίκαιη συντριβή τής Αγγλίας και την πανηγυρική πρόκριση των "πάντσερ", είδαμε ακόμη σπουδαιότερο εργάκι στο βραδινό ματς της 27ης Ιουνίου... Αργεντινή-Μεξικό, με τους Μεξικανούς να παίζουν τους Αργεντίνους στην αρχή τους και να έχουν δύο εκπληκτικά σουτ (το ένα στο δοκάρι και το άλλο ελάχιστα άουτ λόγω... φάλτσων της Jabulani), με τα οποία θα μπορούσαν (και άξιζαν) να ανοίξουν το σκορ. Το σκορ, τελικά, το άνοιξε ο Τέβεζ προ κενής εστίας, από θέση μόλις 5 μέτρα οφσάιντ. Κι εδώ ρε μάγκες, να πω πως δεν το είδε ο επόπτης.

Αμέσως μετά, όμως, είδαν στα μάτριξ τού γηπέδου τη φάση και έκαναν μία "μίνι σύσκεψη" σχετικά με την απόφαση. Κι εφόσον είδαν και κατάλαβαν το τεράστιο λάθος που έκαναν, συνέχισαν... κανονικά! Άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία από τις πιο εξοργιστικές, ηλίθιες και "περίεργες" αποφάσεις όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο!

Δεν πιστεύω ότι έχει στηθεί το ο,τιδήποτε, αλλά κάλλιστα μπορώ να πιστέψω ότι η FIFA αφήνει περιθώρια στους διαιτητές να "σπρώχνουν" τις ομάδες τής προτίμησής τους. Και αυτό φάνηκε πολύ περισσότερο στο Αργεντινή-Μεξικό, γιατί στον άλλον αγώνα το είδαν στο ημίχρονο, 10 και βάλε λεπτά μετά την επίτευξη του μη κατοχυρωμένου γκολ υπέρ των Άγγλων. Αλλά το να βλέπεις εκείνη τη στιγμή το λάθος σου και να μην αλλάζεις την απόφασή σου, ε αυτό μόνο να βρωμάει μπορεί και τίποτα άλλο.

Γενικά, η διαιτησία του μουντιάλ δεν είναι κάτι άξιο θαυμασμού, μάλλον άξιο καρπαζιάς είναι, αλλά ελέω FIFA δεν υπάρχει πρόοδος. Χρόνια τώρα σκέφονται την ενσωμάτωση μικροτσίπ στις μπάλες, για να καταλαβαίνουν άμα περνάει τη γραμμή ή όχι. Εγώ προτείνω τη χρήση των μόνιτωρ, η οποία "απαγορεύεται". Την αποβολή, όμως, στον Ζιντάν στον τελικό τού 2006 την έδωσαν αφού είδαν το ριπλέι στο μόνιτορ!

Το θέμα δεν είναι ποιος θα είναι ο τρόπος να λυθεί το θέμα, αρκεί να λυθεί. Δεν είναι σούπερ λιγκ το μουντιάλ (και το Τσάμπιονς Λιγκ) για να έχουμε 5 τηλεδιαιτητές να προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν για μία τυχαία κοτσάνα που ξεστόμισαν, ούτε τα ίδια χρήματα πέφτουν από τους διοργανωτές, ούτε από τους χορηγούς, ούτε είναι τόσο ποιοτικό το επίπεδο. Αλλά για τόσο μεγάλες διοργανώσεις, είναι κρίμα. Πάλι καλά, δηλαδή, που δεν υπάρχει παρόμοια διαιτησία στα Ολυμπιακά Αθλήματα...

Ας βρει, λοιπόν, η FIFA έναν τρόπο να λαμβάνουν οι διαιτητές σωστές αποφάσεις κι ας αφήσει τις παπαρολογίες να μην προβάλλονται ξανά οι φάσεις από τις οθόνες στα γήπεδα και τις λοιπές σαχλαμάρες. Ο ανθρώπινος παράγοντας θα συνεχίσει να υπάρχει με το οφσάιντ και με άλλες περιπτώσεις, ας μην προκαλεί η ομοσπονδία τους διαιτητές να κάνουν λάθη και να 'χουν και τη δικαιολογία στο τσεπάκι...

ΟΤΑΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΒΡΑΚΙ ΣΟΥ, ΑΝΕΜΕΝΟΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;

2010-06-24T22:01:00.009+03:00

Μπράβο σας μάγκες! Δεν κωλώνετε, δεν τρομοκρατείστε, δεν τρομάζετε, συνεχίζετε ακάθεκτοι. Εμπρός ωρέ στον δρόμο της μαλακίας, που επί χρόνια τόσοι και τόσοι υπουργοί (και των δύο κομμάτων) χάραξαν!

Πόσους μπάτσους έστειλες ρε στο Καραϊσκάκη; Πόσους στο ΟΑΚΑ; Στον τελικό τού κυπέλλου πόσους; Σε πορείες πόσους έστειλες; Στο κτήριό σου, στο ίδιο σου το βρακί, γιατί δεν έκανες τίποτα;

Και τώρα που 'χουμε ΞΑΝΑ νεκρό, πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξει καμία βελτίωση στο μέλλον; Όχι. Τυχαίο; Κανείς δεν το νομίζει. Ο Μιχαλάκης ξεστόμισε τις ίδιες χιλιοειπωμένες μαλακίες, δήθεν στεναχωρημένος. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στεναχωρήθηκε. Όσοι στεναχωριούνται δεν εκφράζονται έτσι, δεν μένει στο βρωμόστομά τους ο κλασσικός αισχρός, μονότονος, ψεύτικος και ξύλινος λόγος. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει η ίδια έκφραση στη φάτσα του άσχετα από το συμβάν, να μιλάει με τον ίδιο τρόπο δίχως να λαμβάνει υπόψη του ποιο είναι το θέμα.

Αλλά όταν σε νοιάζουν τα κοστούμια των άλλων και όχι το βρακί σου, αναμενόμενο δεν είναι; Όταν ήσουν μικρός σου έδιναν οδηγίες, φαντάσου πόσο σημαντικό ή δύσκολο έργο είναι να περιποιείσαι το βρακί σου. Το λεπτό μπροστά, το χοντρό πίσω. Σε σένα ίσως να έλεγαν και "το κίτρινο μπροστά, το καφέ πίσω", αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Οι βομβιστές ήταν, είναι και θα είναι άτομα δίχως εγκέφαλο. Γιατί δεν το καταλαβαίνεις αυτό ρε Χωματοχοϊδη; Ότι και να λες ότι δεν τρομοκρατείσαι και λοιπά, στα παπάρια τους το γράφουνε. Λες και τους νοιάζει αν τρομοκρατούν ειδικά εσένα ή άλλον που 'χει εξουσία. Ό,τι κι αν πεις, γραμμένο θα σε έχουν. Και τολμώ να πω ότι καλά θα κάνουν, δεν έχεις δείξει ότι αξίζεις κάτι καλύτερο.

Είσαι πλήρως ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ και ΦΤΑΙΣ για αυτό που έγινε. Πρέπει τουλάχιστον να παραιτηθείς, για να μην πω να πας να κρεμαστείς και να νιώσεις πιο υπερήφανος από κάθε άλλη φορά στη ζωή σου και για πρώτη φορά δικαίως υπερήφανος. Σόρρυ, κιόλας, αλλά έχουμε θρηνήσει ήδη έναν νεκρό και μάλιστα 15χρονο. Απόψε είχαμε δεύτερο νεκρό. Στους πόσους σκοπεύεις να πάρεις μπρος; Να ξέρουμε κι εμείς, δηλαδή, πότε να αρχίσουμε να ασχολούμαστε στα σοβαρά μαζί σου.

Πόση σκέψη θέλει για να καταλάβεις ότι σε έκαναν ένα ατέλειωτο μπουρδέλο με το αποψινό; Σε έπαιξαν στα δάχτυλα, για την πλάκα τους. Αν μπορούν να βάλουν στο κτήριο αυτό βόμβα, τότε μπορούν να βάλουν παντού. Δρουν, χρόνια τώρα, ανεξέλεγκτα.

Φωτιές, πλημμύρες, δολοφονίες, βόμβες... Τι άλλο έχουμε να δούμε; Εγώ 17 είμαι και έχω σιχαθεί, απορώ πώς οι μεγαλύτεροι δεν την κοπανάνε από τη χώρα αυτή.

Γιατί δεν εξηγείται να βγήκε απ' αυτά τα χώμα τόσος μεγάλος αριθμός σπουδαίων προσώπων τής αρχαιότητας και των προηγούμενων ετών. 'Η αυτοί ήταν από αλλού, ή εμείς.

Κοπάνησέ την, δεν έχουμε τον άπειρο πληθυσμό για να πεθαίνει κόσμος κάθε μέρα.

Εγώ προσωπικά βελτίωση δεν έχω δει, εκτός άμα το να βλέπεις 10 ναρκομανείς αντί για 20 είναι κάτι. Όταν σε βάζουν σ' ένα δωμάτιο με 20 δολοφόνους που θέλουν να σκοτώσουν εσένα είναι απελπιστική η κατάσταση. Όταν βγάλουν τους 15 και μείνουν οι 5, η κατάσταση παραμένει το ίδιο απελπιστική.

Τουλάχιστον ρε γαμώτο, μαζέψτε όσους κάνουν εμπόριο (ή ο,τιδήποτε άλλο) στη μέση τού δρόμου, μπροστά στα μαγαζιά και στις πόρτες των σπιτιών. Λες και κρύβονται σε κρυσφήγετο τού Μπιπ Λάντεν για να κάνουν τη δουλειά τους. Έχουν καταλάβει ότι από τους αρμόδιους φορείς υπάρξει απραξία και αδιαφορία, αλλιώς δε θα επικρατούσε αυτό το μπάχαλο.

Επαναλαμβάνω, παραιτήσου.

Πρωθυπουργάκο τής δεκάρας, δεν πρέπει να αισθάνεσαι οργή και θλίψη στον ίδιο βαθμό με τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες. Πρέπει να νιώθεις περισσότερη οργή από όλους, την υπέρτατη θλίψη. Με βάση τις εκλογές, εκπροσωπείς το λαό. Εσύ, βέβαια, είσαι για τα μπάζα, αλλά χέστο, στείλτο στο διάολο αυτό. Κάποτε πρέπει να καταλάβεις σε τι θέση είσαι. Δεν είσαι σε θέση τουρίστα να ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο και να κλαίγεσαι. Σε άλλο πόστο είσαι. Στην τελική, τράβα στον τάφο τού πατέρα σου και ρώτα τον, μήπως σου πει έστω σε τι θέση είσαι.

Άντε στο διάολο πια άχρηστοι, ειλικρινά ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!

Υ.Γ. Στην αρχή ακούσαμε ότι το μηχάνημα δε δούλευε, μετά μάθαμε ότι δούλευαν όλα στην εντέλεια. Αν δε δούλευε, μαλακία σας. Αν δούλευε, διπλή μαλακία σας.

Υ.Γ. 2: Οι τρομοκράτες που, κατά τα λεγόμενά σας, δεν σας τρομοκρατούν, μήπως σας έχουνε κάνει ρεζίλι; Μήπως, λέω...

Υ.Γ. 3: Μάθε πρώτα πώς να προστατεύεις το βρακί σου και μετά τσέκαρε και όλα τα υπόλοιπα.

Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ.

2010-06-22T18:23:00.007+03:00

Η 22η Ιουνίου πρέπει να καθιερωθεί ως ημέρα τιμής προς τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, προς τον άνθρωπο που μάγεψε έναν ολόκληρο πλανήτη με τα όσα κατόρθωσε στα χρόνια της καριέρας του.

Ήταν 22 Ιουνίου τού 1986 και ο αγώνας Αργεντινή - Αγγλία γινόταν στο Στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό. Την προηγούμενη μέρα είχαν συμπληρωθεί 16 χρόνια από τον σπουδαίο τελικό μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, με τους Βραζιλιάνους να επικρατούν με 4-1 και να κατακτούν το τρίτο τους Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο τελικός, μάλιστα, είχε λάβει χώρα σ' εκείνο το γήπεδο.
Άγγλοι και Αργεντίνοι παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο, με το μυαλό τους σίγουρα να πηγαίνει και στα όσα είχαν διαδραματιστεί εξαιτίας της διαμάχης των δύο χωρών για τα νησιά Φόκλαντ. Το βλέμμα τού Μαραντόνα στην αρχή τα λέει όλα.

Ποδοσφαιρικοί λαοί και οι δύο, με τους Άγγλους να διακρίνονται πάντα για τη δύναμη και το τσαγανό και τους Αργεντίνους για τους πιο ντελικάτους παίχτες. Αλλά εκείνη την ημέρα στο γήπεδο υπήρχαν ο Μαραντόνα και άλλα 21 άτομα. Το πρώτο γκολ τής Αργεντινής το πέτυχε χρησιμοποιώντας το -πασίγνωστο πια- "χέρι τού Θεού", αλλά -όπως όλοι ξέρουμε- μετά από λίγο έκλεισε τα στόματα κάθε ποδοσφαιρόφιλου επί Γης με το "γκολ τού αιώνα". Γκολ που δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δει ποδοσφαιρόφιλος σε αυτόν τον γαλαξία.

Τελικά, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο λίγες μέρες αργότερα και το σήκωσε ψηλά πρώτος, ως αρχηγός, στα 25 του χρόνια.

Όμως, η 22η Ιουνίου έχει κι άλλο σημαδιακό χαρακτήρα για τον Ντιέγκο. Το 1994 πέτυχε το τελευταίο του γκολ με το εθνόσημο κόντρα στην Ελλάδα, στον τελευταίο του αγώνα με την εθνική. Η συνέχεια είναι γνωστή, αν κι εγώ πιστεύω τα λόγια τού Ντιέγκο περί της διαφοράς των ουσιών στο ενεργειακό ποτό που του είχε χορηγηθεί τότε.

Ο Μαραντόνα τελείωσε την καριέρα του στην εθνική ομάδα στα 33 του χρόνια. Θεωρώ ότι είχε πάρα πολλές πιθανότητες να κατακτούσε ακόμη ένα παγκόσμιο κύπελλο, αλλά η FIFA ποτέ δεν τον συμπάθησε και ίσως να παίχτηκαν διάφορα παιχνίδια κάτω απ' το τραπέζι.
Άσχετα από όλα αυτά, η ημερομηνία αυτή ήταν, είναι και θα είναι σημαδιακή για τον Ντιεγκίτο. Ήταν, είναι και θα είναι, δηλαδή, αφιερωμένη εκ μέρους μου στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εναντίον Αγγλίας:

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εναντίον Ελλάδας:

Simply Diego:

Σήμερα είναι η δεύτερη φορά που ο Μαραντόνα καλείται 22 Ιουνίου να αντιμετωπίσει την Ελλάδα. Απλά, αυτή τη φορά δεν μπορεί να μπει και να παίξει μπάλα, μπορεί μόνο να παρακολουθήσει και να κοουτσάρει από τον πάγκο. Το αν θα επικρατήσει τελικά ή όχι, θα το μάθουμε σε λίγες ώρες.

ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

2010-06-13T14:08:00.005+03:00

Ναι, αναφέρομαι στον Ντιεγκίτο. Στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, στον "θεό", στον άνθρωπο που αξίζει να παρακολουθείς ακόμα κι άμα ξύνεται!

Ποιος δεν είδε και δε θαύμασε τις αντιδράσεις του στον πάγκο, κατά τη διάρκεια τού αγώνα Αργεντινή-Νιγηρία; Ήταν πιο πορωμένος απ' τους παίχτες του και σε ορισμένα σημεία τού αγώνα -εκεί που οι Αργεντίνοι έπαιζαν πασούλες για να περάσει η ώρα-, οι αντιδράσεις τού Ντιέγκο είχαν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον απ' ό,τι το ίδιο το ματς!

Κι όμως, ο Μαραντόνα κατάφερε κι αυτό. Ο τέταρτος τού έκανε μερικές παρατηρήσεις, αλλά τι να του πει κιόλας... Τόσα χρόνια μυαλά δεν άλλαξε, ποιος ο λόγος να το κάνει τώρα; Εξάλλου, κάθε ποδοσφαιρόφιλος αυτό αγάπησε, την "αναρχία" που βγάζει εντός αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου.

Εντύπωση μου προκάλεσε το ότι δεν άναψε ούτε ένα απ' τα αγαπημένα του κουβανέζικα πούρα, περίμενα πώς και πώς να γίνει κάτι τέτοιο και να το δείξει η κάμερα, ώστε να αρχίσει ο Θεοφιλόπουλος να λέει τις δικές του γνωστές χαζομάρες και να γελάει μόνος του, νομίζοντας ότι ξεστόμισε κάτι εξαιρετικά πετυχημένο.

Ίσως να το ξέχασε από το άγχος που είχε για την πρεμιέρα τής ομάδας του, η οποία τελικά ήταν νικηφόρα, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να πάρει την ισοπαλία η Νιγηρία. Ο Ντιέγκο ειδικά στο γκολ και στο τέλος τού αγώνα ήταν απολαυστικός με όσα έκανε. Αν και γερασμένος, με κοστούμι, με γραβάτα και με μούσια (βάζω στοίχημα ότι δε θέλει κοστούμια και γραβάτες), παραμένει ο ένας και παντοτινός θεός τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Και το επεσήμαναν σωστά στη μετάδοση τής ΝΕΤ, αν οι συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές, δε θα είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει και τον εαυτό του στην 23άδα. Να είστε σίγουροι ότι θα έμπαινε μέσα και θα έπαιζε καλύτερα από όλους, θα έσβηνε ολοκληρωτικά τον Μέσσι και ο κόσμος θα καταλάβαινε ποιος είναι θεός και ποιος απλά ικανός γήινος...

Δύο άνθρωποι έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και ως παίχτες και ως προπονητές. Ο ένας είναι ο Μάριο Ζαγκάλο, μέλος τής Βραζιλίας τού 1958 και του 1962 και προπονητής της μυθικής Βραζιλίας τού 1970. Ο άλλος είναι ο Der Kaiser τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ο Φρανζ Μπεκενμπάουερ, ο οποίος το κατέκτησε ως παίχτης το 1974 και ως προπονητής το 1990, κόντρα μάλιστα στην Αργεντινή τού Μαραντόνα.

Άσχετα από το τι θα κάνει η Αργεντινή στη διοργάνωση που βρίσκεται σε εξέλιξη, ένα είναι σίγουρο. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ήταν, είναι και θα είναι ο παντοτινός θεός τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου!

Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ, ΟΙ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ, Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΟΙ ΜΟΝΑΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΣΣΙ.

2010-06-08T02:47:00.011+03:00

Η έναρξη τού Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι προ των πυλών. Το απόγευμα τής Παρασκευής (17:00 ώρα Ελλάδος) και μετά από υπομονή τεσσάρων ετών και δύο ημερών (ήταν 9 Ιουνίου τού 2006 όταν άρχισε το τελευταίο μουντιάλ), η τεράστια αυτή διοργάνωση θα ξεκινήσει. Τα φαβορί είναι τα γνωστά, όμως μπορεί τελικά το αποτελέσματα να κριθεί από συγκεκριμένους παράγοντες. Ενδεικτικά, αναφέρω πέντε ομάδες. Ισπανία, Ολλανδία, Βραζιλία, Αγγλία και Αργεντινή.

Ισπανία: Η πληρότητα στο μεγαλείο της.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για την πληρέστερη ομάδα τής διοργάνωσης και δε γίνεται να το αρνηθεί κανείς. Η ομάδα αυτή θα στερηθεί τον Μάρκος Σέννα, έναν εξαιρετικά χρήσιμο παίχτη (βλ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τού 2008 όταν και οι Ισπανοί πήραν το τρόπαιο), όμως οι παίχτες που έχει στην αποστολή φτάνουν και περισσεύουν.

Με Κασίγιας, Ρέινα ή και Βαλντές στο τέρμα, οι Ισπανοί μπορούν να νιώθουν ασφαλείς. Για το κέντρο τους δε χρειάζεται να λέμε πολλά, όταν μία ομάδα έχει μέσα Τσάβι, Ινιέστα, Φάμπρεγκας, Αλόνσο και Μπούσκετς. Και στην επίθεση υπάρχουν ο Βίγια, ο Τόρρες, ο Μάτα, ο Γιορέντε, ο Σίλβα και ο Ροντρίγκεζ. Δε νομίζω να σας χάλασαν οι παραπάνω παίχτες.

Αν, λοιπόν το παγκόσμιο κύπελλο κριθεί από το βάθος τού πάγκου και την πληρότητα σε όλες τις θέσεις, τότε η Ισπανία θα είναι αυτή που θα το σηκώσει (για πρώτη φορά στην ιστορία της).

Ολλανδία: Η ομάδα των αναχρονισμών.

Ολλανδία... Ολλανδία... Ολλανδία... Έχουν περάσει τόσοι και τόσοι μεγάλοι παίχτες από τους "Οράνιε", με πρώτον και καλύτερο τον Γιόχαν Κρόιφ. Άρι Χάαν, Ρόμπι Ρέζεμπρινκ, Τζόνι Ρεπ, Γιόχαν Νέεσκενς, Ρούντ Κρολ, Μάρκο Βαν Μπάστεν, Φρανκ Ράικαρντ, Ρουντ Γκούλιτ, Ντένις Μπέργκαμπ, Φρανκ Όβερμαρς, Έντγκαρ Ντάβιντς, Ρούουντ Βαν Νιστελρόι, Σουρμπίρ, Γιαπ Στάαμ, Ρόναλντ Κούμαν και οι παίχτες δεν έχουν τελειωμό.

Όμως, ΚΑΝΕΝΑΣ από αυτούς δεν κατάφερε να σηκώσει το παγκόσμιο κύπελλο. Δύο σερί τελικούς έχουν παίξει οι Ολλανδοί, το 1974 και το 1978, με τη Δυτ. Γερμανία και την Αργεντινή να επικρατούν και να σηκώνουν το τρόπαιο. Το Total Football ή Total Voetball, όπως είναι στα ολλανδικά, ήταν ό,τι ωραιότερο είδε κανείς ποδοσφαιρόφιλος. Είτε παρακολουθούσε κανείς τον Άγιαξ είτε την εθνική, το ίδιο πράμα ήταν. Απλή μαγεία και απόλαυση.

Η ομάδα που κατεβαίνει στη Ν. Αφρική δεν είναι καθόλου κακή, όμως σε καμία μα καμία περίπτωση δε συγκρίνεται με τις ομάδες τού '74, τού '78, τού '90 και τού '98. Παρ' όλ' αυτά, είναι καλή. Ίσως, λοιπόν, επέλθει ο αναχρονισμός. Μπορεί άλλες Ολλανδίες να είναι αυτές που δικαιούνται ένα παγκόσμιο κύπελλο, αλλά δε νομίζω να έπεφτε βαρύ το κύπελλο στους υποστηρικτές των "Οράνιε". Όταν μία χώρα έχει βγάλει τόσους σπουδαίους παίχτες, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να καταφέρει...

Ο Σνάιντερ, ο Ρόμπεν και οι υπόλοιποι ίσως κάνουν αυτό που δεν κατάφεραν μεγέθη όπως ο Κρόιφ και ο Βαν Μπάστεν, να κερδίσουν δηλαδή αυτήν την υπέρτατη διάκριση. Η κατάκτηση τού παγκοσμίου κυπέλλου από την Ολλανδία θα ήταν μία άτυπη και αναχρονισμένη απόδοση δικαιοσύνης, η οποία βέβαια σαφέστατα και υφίσταται σπανιότατα στην μπάλα.

Βραζιλία: Η χαρά της μπάλας και της ψυχολογίας.

Όταν έχεις κερδίσει 5 παγκόσμια κύπελλα και τη φανέλα έχουν φορέσει ονόματα όπως ο Ρονάλντο, ο Γκαρίντσα, ο Βαβά, ο Ντιντί, ο Πελέ, ο Τοστάο, ο Ριβελίνο, ο Γκέρσον, ο Ζίκο, ο Σώκρατες, ο Ριβάλντο, ο Καφού, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Κάρλος Αλμπέρτο κι άλλοι τόσοι κι άλλοι τόσοι, η ψυχολογία είναι με το μέρος σου. Βλέποντας την κοινή αποδοχή τού κόσμου και ακούγοντας τις επευφημίες για το εκπληκτικό θέαμα που αποδίδεις, φτάνεις σε άλλο επίπεδο. Εξάλλου, Βραζιλία είναι αυτή...

Η τωρινή Βραζιλία δε στερείται τόσο ποιοτικά από την ομάδα τού 2002 που κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο, αλλά υπάρχουν δύο τέραστιες διαφορές. Η πρώτη αφορά τον Ρονάλντο, τον καλύτερο επιθετικό που ακούμπησε ποτέ τόπι μαζί με τον Βαν Μπάστεν. Η δεύτερη αφορά τα... ονόματα. Τα ονόματα ίσως δε γεμίζουν τα αυτιά πολλών (μεταξύ αυτών και εμένα), αλλά αν η απόδοση κυμαίνεται στα ζητούμενα επίπεδα, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το βάρος πέφτει πάνω στον Κακά, ο οποίος θα αναλάβει να κινήσει τα νύματα για ολόκληρη την ομάδα. Με διαθέσιμους τους Σέζαρ, Μαϊκόν, Ντάνιελ Άλβες, Λούσιο, Κακά, Ρομπίνιο, Φαμπιάνο, Ελάνο, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Ζούλιο Μπαπτίστα, Μέλο, Λουιζάο, Νιλμάρ, Γκραφίτε, Αουρέλιο Γκόμες, Ντόνι, Ζουάν, Τιάγκο Σίλβα, Χοσέ, Κλέμπερσον, Ραμίρες, Ζιλμπέρτο και Μισέλ Μπαστός, ο Ντούνγκα μπορεί να φέρει το έκτο παγκόσμιο κύπελλο στο Ρίο.

Ο Πάτο απουσιάζει, κάτι που δεν ήταν και τόσο αναμενόμενο, σ' αντίθεση με τις απουσίες των Ροναλντίνιο, Αντριάνο και Ρονάλντο τις οποίες όλοι περίμεναν. Το κατά πόσο ο Ντούνγκα έκανε λανθασμένη επιλογή θα κριθεί σε λίγες μέρες.

Η Βραζιλία είναι το πιο βαρύ όνομα στην ιστορία τού θεσμού, έχει με το μέρος της την ψυχολογία, παίζει συχνά διαστημική μπάλα, έχει στη σύνθεσή της τον Κακά και κάνει τον αντίπαλο να τρέμει ακόμα και στο άκουσμα τού ονόματός της. Είναι ένα απ' τα μεγαλύτερα -αν όχι το μεγαλύτερο- φαβορί και για αυτήν τη διοργάνωση και μένει να το αποδείξει και η ίδια στην πράξη. Εάν βασιστεί εκεί που πρέπει, έχει πάρα πολλές πιθανότητες να τα καταφέρει.

Αγγλία: Η ομάδα των μονάδων και τού Φάμπιο Καπέλο.

Σε ποια διοργάνωση δεν ήταν φαβορί για κατάκτηση και η Αγγλία; Την απάντηση την ξέρετε. Αν έπρεπε να τη χαρακτηρίσω, θα τη χαρακτήριζα ως ομάδα των μονάδων. Αν πάρει κανείς τους παίχτες έναν έναν μπορεί να τρομάξει (με την καλή έννοια), το σύνολο όμως μπάζει. Οι Ρούνεϊ, Τζέραρντ, Λάμπαρντ, Τέρρυ, Κάρικ, Λένον, Άσλεϊ Κόουλ, Κάραχερ, Τζο Κόουλ, Χέσκυ, Ντεφόε, Μίλνερ, Μπάρυ και λίγοι ακόμα ως παίχτες είναι εξαιρετικοί και στους συλλόγους τους είναι αρκετά αποδοτικοί. Αν τους βάλεις μέσα, όμως, ως συμπαίχτες, μπορούν να τα κάνουν θάλασσα με χαρακτηριστική ευκολία και ταχύτητα.

Κι εδώ είναι που αναλαμβάνει δράση ο προπονητής. Ο λόγος για τον Φάμπιο Καπέλο, ο οποίος έχει κατακτήσει τα πάντα ως προπονητής σε συλλόγους. Εάν, λοιπόν, μπορέσει ο Καπέλο να... συνολοποιήσει αυτές τις μονάδες, θα έχει δημιουργήσει ένα τέρας. Αλλά εδώ και τόσα χρόνια κανείς δεν το κατάφερε, είναι σίγουρο πως το έργο τού Φάμπιο είναι πολύ δύσκολο. Η τελευταία "διάκριση" τής Αγγλίας, αν δεν κάνω λάθος, ήταν η συμμετοχή στα ημιτελικά τού μουντιάλ τού 1990, με τον Μπόμπυ Ρόμπσον στον πάγκο.

Η πορεία τής Αγγλίας σε αυτή τη διοργάνωση κατ' εμέ εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από τον προπονητή της. Έχει καταφέρει πολλά και μπροστά του έχει ξεδιπλωθεί μία απίστευτη πρόκληση. Μένει να δούμε αν ο Καπέλο θα δικαιώσει όσους τον πιστεύουν ή αν θα συνεχίσει η εθνική Αγγλίας να δίνει δικαιώματα για χλευασμό όσον αφορά το παγκόσμιο κύπελλο. Θα ξέρουμε σε λίγο καιρό.

Αργεντινή: Η συνέχεια (;) τής φετινής πορείας τού Μέσσι και ο Ντιέγκο.

Προπονητή δεν έχουν, αλλά έχουν Μέσσι. Το 1978 το πήρε με τον Μενότι και το 1986 με τον Μπιλάρδο, τώρα φιλοδοξεί να το σηκώσει με προπονητή τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο δεν το 'χει, αυτό φάνηκε κάμποσες φορές. Διαθέτει, πάντως, ένα εξαίσιο υλικό και αν το εκμεταλλευτεί, μπορεί να φέρει την Αργεντινή στην κορυφή τού κόσμου.

Μεγάλο στοίχημα για την ομάδα αυτή είναι η απόδοση που θα έχει ο Μέσσι. Ο παίχτης τής Μπαρτσελόνα φέτος έβγαλε μάτια καθ' όλη τη διάρκεια τής ποδοσφαιρικής χρονιάς, σημειώνοντας 47 γκολ. Θα έχει δίπλα του τους Μασεράνο, Ντεμικέλις, Παστόρε, Ντι Μαρία, Σάμουελ, Γκουτιέρεζ, Ιγκουαϊν, Μιλίτο, Παλέρμο, Τέβεζ, Βερόν, Αγκουέρο και άλλους. Είναι λίγοι; Φυσικά και όχι. Με την κατάλληλη διαχείριση τού υλικού αυτού, η Αργεντινή μπορεί να σβήσει κάθε αντίπαλο, αν σταθεί βέβαια και λίγο τυχερή με τις διασταυρώσεις. Πέραν της Ισπανίας και της Βραζιλίας, δε νομίζω να υπάρχει κάποια ομάδα που σε μεταξύ τους αγώνα μπορεί να φέρει τον τίτλο τού φαβορί.

Το πόσο ποιοτικός παίχτης ήταν ο Μαραντόνα δε χρειάζεται ανάλυση, ακόμα και τα πιτσιρίκια γνωρίζουν το όνομά του και έχουν δει βίντεό του. Το πόσο άσχετος, όμως, προπονητής είναι ο Μαραντόνα, το 'χουν δει επίσης όλοι. Για να έχει τύχη η Αργεντινή σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο, ο Μαραντόνα θα πρέπει να αφήσει ελεύθερους τους παίχτες του να παίξουν την μπάλα που ξέρουν και μπορούν.

Αν, εκτός των άλλων, ο Μέσσι καταφέρει να διατηρήσει τη δαιμονιώδη φόρμα που είχε επί μήνες, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να πάει το τρόπαιο στο Μπουένος Άιρες. Και σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο, θα γίνουν ακόμη περισσότερες συγκρίσεις με τον Ντιέγκο και ο Μέσσι θα έχει φτάσει στο ζενίθ τής καριέρας του. Μπορεί να μην συμφωνείτε, μπορεί να είναι μόλις 23 (τα συμπληρώνει 24 Ιουνίου), αλλά αν δει κανείς τα τρόπαια που έχει ήδη κατακτήσει κι αν προσθέσει και ένα παγκόσμιο κύπελλο, ίσως αλλάξει γνώμη...

Αυτά για πέντε από τις ομάδες που αναμένεται -δίχως απροόπτων- να πρωταγωνιστήσουν στο μουντιάλ τού 2010. Το κατά πόσο έπεσα μέσα θα το δείξει ο χρόνος, η 11η Ιουλίου είναι η μέρα διεξαγωγής τού τελικού, άρα και της λήξης της διοργάνωσης. Τότε θα μάθουμε...

Ως τότε, μάγκισσες και μάγκες, γεια χαραντάν!

Υ.Γ. Τι σημαίνει ρε σεις το χαραντάν;

SPECIAL TRIPLE CROWN!

2010-05-23T17:08:00.012+03:00

Αντιπαθέστατος μέχρι αηδίας για μερικούς, ερωτεύσιμος για άλλους... Όπως κι αν τον αντιμετωπίζετε, ο Ζοσέ Μουρίνιο κατέκτησε το δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ στην καριέρα του, με διαφορετική ομάδα, και από χθες το βράδυ το όνομά του αναγράφεται δίπλα σε αυτά των Ερνστ Χάπελ και Ότμαρ Χίτσφελντ, οι οποίοι το κατέκτησαν με Φέγιενορντ και Αμβούργο και Ντόρτμουντ και Μπάγερν αντίστοιχα.

Μέτριος τελικός ο χθεσινός, με τις εικόνες να παραμένουν ίδιες. Αμυντική διάταξη για την Ίντερ, η μπάλα στον Ρόμπεν για την Μπάγερν. Η απουσία τού Ριμπερύ ήταν καταλυτικός παράγοντας, απ' ο,τι φάνηκε, μιας και οι Βαυαροί έστελναν συνέχεια την μπάλα στα δεξιά, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η Ίντερ κατέκτησε το τρόπαιο χάρη σε δύο γκολ ενός εξαιρετικά χαρισματικού παίχτη, του Ντιέγκο Μιλίτο, χάρη στην υπομονή της, χάρη στο Μουρίνιο κι αν θέλετε, χάρη και στη Μπάγερν.

Γιατί οι Γερμανοί δεν άλλαξαν καθόλου το παιχνίδι τους, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ήταν στον αγωνιστικό χώρο και ο Κλόζε, ο οποίος μπορεί να πετάξει την μπάλα στα δίχτυα για πλάκα. Η Ίντερ, όσον αφορά τον αμυντικό τομέα, ήταν καταπληκτικά στημένη, με 5-6 παίχτες παράλληλα με την εστία, απ' τους οποίους οι δύο έπεφταν πάνω στον Ρόμπεν και τον εμπόδιζαν να σουτάρει ή να δώσει την μπάλα. Για την επίθεση και το κέντρο της Ίντερ τι να πει κανείς, όταν η ομάδα έχει Καμπιάσο, Σνάιντερ, Ετό και Μιλίτο...

Ο Ζανέτι στο 700ό παιχνίδι του με τη φανέλα των "νερατζούρι" γεύτηκε τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής του, ίσως δικαιούται αυτό το τρόπαιο περισσότερο από τον καθένα। Εδώ και πάρα πολλά χρόνια αγωνίζεται με πάθος, αγωνίζεται με δύναμη, αγωνίζεται για τη φανέλα που φορά. Και έχοντας ζήσει πολλά από τα "πέτρινα" χρόνια της Ίντερ στην Ιταλία και επειδή παίζει ασταμάτητα κι ας έχει φτάσει 36 χρονών, για εμένα αξίζει αυτό το κύπελλο περισσότερο από κάθε άλλον. Ίσως ο μόνος που να τον συναγωνίζεται επάξια είναι ο Μάσιμο Μοράτι, ο ιδιοκτήτης τής ομάδας, ο οποίος "απέδειξε" στον πατέρα του ότι μπορεί κι ο ίδιος να φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια στο Μιλάνο.

Γιορτές και πανηγύρια στο Μιλάνο, ακόμη και τις 5 το πρωί, όταν η Ίντερ επέστρεψε στην Ιταλία και προσγειώθηκε στο Μαλπένσα. Στις 6, περίπου, οι παίχτες μπήκαν στο Μεάτσα και γνώρισαν την αποθέωση από περισσότερους από 50.000 φιλάθλους. Λογικό, όταν περιμένεις 45 χρόνια για αυτόν τον τίτλο...

Ο Μουρίνιο παρέμεινε στη Μαδρίτη και δε γύρισε, κάτι που όλοι απέδωσαν στο ότι είναι ο νέος προπονητής της Ρεάλ. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς το κάνει αυτό. Για την Πόρτο το καταλαβαίνω, πήρε δύο ευρωπαϊκά τρόπαια και δε θα γινόταν να υπερασπιστεί τον τίτλο. Η Ίντερ, όμως, μπορεί άνετα να το πράξει. Στην τελική, ας συμφωνούσε με τη Ρεάλ σε κάποια χρόνια. Προσωπικά, θεωρώ ότι "πουλάει" κατά κάποιον τρόπο την Ίντερ με τη συμπεριφορά του, όμως αυτό θα μπορώ να το πω αφού ανακοινωθεί επίσημα η αλλαγή στέγης...

Έτσι γράφτηκε η ιστορία. Με την Ίντερ να σηκώνει το τρίτο Κύπελλο Ευρώπης Πρωταθλητριών Ομάδων, πείτε το και Τσάμπιονς Λιγκ, να ξεπερνά τις δύο κατακτήσεις της Γιουβέντους και να ισοφαρίζει αυτές των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μπαρτσελόνα. Στην Ιταλία, με το 18ο πρωτάθλημα που κατέκτησε, ξεπέρασε τα 17 της Μίλαν. Μακροπρόθεσμοι στόχοι, να ξεπεράσει τα 27 πρωταθλήματα της Γιουβέντους και τα 7 πρωταθλητριών της Μίλαν. Δύσκολο, αλλά όταν υπάρχει τέτοιο υλικό στην ίδια και τέτοια μετριότητα σε Μίλαν και Γιούβε, όλα γίνονται.

Έχουμε μπροστά μας κάτι λιγότερο από τρεις εβδομάδες ξεκούρασης. Γιατί στις 11 Ιουνίου ξεκινάει το Παγκόσμιο Κύπελλο και δεν επιτρέπεται να μην το δούμε...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕ ΤΟ SOUNTRACK ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ...

2010-05-23T16:27:00.007+03:00

Δεν είναι καθόλου σπάνιο οι στίχοι ενός τραγουδιού να δένονται με τη ζωή τού ερμηνευτή τους, ούτε όμως καθημερινό φαινόμενο. Αυτή η σύνδεση, όμως, συχνά αφορά τα φαινόμενα στο χώρο της μουσικής. Και δίχως αμφιβολία, ένα απ' αυτά ήταν και ο Ronnie James Dio.

Ήταν μέλος για μερικά χρόνια ενός εκ των σπουδαιότερω συγκροτημάτων που πέρασαν από την παγκόσμια μουσική σκηνή, ο λόγος για τους Black Sabbath. Υπήρξε frontman των Rainbow, όπως και άλλων συγκροτημάτων, μεταξύ αυτών και της δικής του μπάντας (Dio).

Έγινε γνωστός για την απίστευτα δυναμική φωνή του, για την οποία ποτέ δεν παρακολούθησε μαθήματα. Ο ίδιος δήλωσε κάποτε πως ήταν όλο θέμα σωστών αναπνοών, τις οποίες είχε μάθει από την ενασχόλησή του μ' ένα πνευστό όργανο.

Μοιάζει απίθανο, όμως ο Ντίο ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα του 1957, σε ηλικία 15 ετών δηλαδή. Έπαιξα στους Elf, οι οποίο εμφανίζονται πριν τους Deep Purple. Ο Ρίτσι Μπλάκμορ κατάλαβα το ταλέντο του και όταν αποχώρησε απο το συγκρότημα, συγκρότησε τους Rainbow. Με αυτούς ο Ντίο έβγαλε 4 άλμπουμ αλλά αποχώρησε, γιατί δε συμφωνούσε με την κατεύθυνση του συγκροτήματος, μιας και ο Μπλάκμορ ήθελε να είναι εμπορικό το συγκρότημα.

Επόμενος σταθμός οι Black Sabbath, οι οποίοι αντικατέστησαν τον Όζζυ με τον Ντίο. Έβγαλαν τρία άλμπουμ, μεταξύ αυτών το πρώτο live στην ιστορία των Sabbath, το Live Evil. Τα άλλα δύο άλμπουμ ήταν το Heaven and Hell και το The Mob Rules. Στο πρώτο απ' τα δύο, ο Ντίο έμελε να ηχογραφήσει το sountrack τής ζωής του ή, καλύτερα, του τέλος της ζωής του. Περί Die Young η αναφορά...

Τον καιρό που ήταν στους Black Sabbath, ο Ντίο καθιέρωσε τη χειρονομία με τα κέρατα, την οποία είχε μάθει από τη γιαγιά του και χρησίμευε για να διώχνει το κακό. Παρ' όλ' αυτά, μερικοί, ακόμη και μετά το θάνατό του, ισχυρίζονται πως είχε δεσμούς με τον Διάολο. Ε άμα τους πάρει ο διάολος ίσως μάθουν...

Το '92 επέστρεψε για να ηχογραφήσει το άλμπουμ Dehumanizer.

Συμμετείχε επίσης στη δική του μπάντα, στους Dio, και στο συγκρότημα Heaven and Hell, το οποίο αποτελούνταν από τα μέλη των Black Sabbath όταν εκδόθηκε το ομώνυμο άλμπουμ.

Αυτά είναι όσα έκανε στον επαγγελματικό τομέα. Εκτός αυτών, όμως, έκανε και τους απανταχού ροκάδες-μεταλάδες να αποκτήσουν ένα νέο είδωλο, να προσθέσουν έναν ακόμη ερμηνευτή στη λίστα με τους κορυφαίους. Αυτός ήταν ο Ronnie James Dio. Ένας άνθρωπος που προσέφερε απίστευτα πολλά και, όπως κάποτε τραγούδησε, πέθανε νέος...

Το ότι θα αναπαυθεί εν ειρήνη το ξέρουμε, ο Θεός (αν υπάρχει) σίγουρα θα θέλει να τον ακούει να του τραγουδά. Εμείς, όμως, γιατί να τον στερηθούμε; Γι' αυτό τον λέω ζηλιάρη...

Behind a smile
There's danger and a promise to be told

You "ll never get old

Life's fantasy

To be locked away and still to think you 're free

You 're free!

So live for today

Tomorrow never comes

Die young, die young

Can't you see the writing in the air?

Die young, gonna die young

Someone stopped the fair

Σ' ευχαριστούμε!

ΠΡΟΣ TRIPLE CROWN, ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ...

2010-05-22T13:35:00.004+03:00

Και να που τελικά φτάσαμε στις 22 τού Μάη. Ημέρα του τελικού τού Τσάμπιονς Λιγκ, για πρώτη φορά Σάββατο, στον οποίο θα αναμετρηθούν η Ίντερ τού Μουρίνιο και η Μπάγερν Μονάχου τού Βαν Χάαλ.

Έξι κύπελλα πρωταθλητριών θα αναμετρηθούν απόψε, δύο από πλευράς Ίντερ και τέσσερα από πλευράς Μπάγερν. Εκτός των κατακτήσεων, η Ίντερ έχει και δύο χαμένους τελικούς (το 1967 απέναντι στη Σέλτικ και το 1972 απέναντι στον Άγιαξ), ενώ η Μπάγερν μετρά τρεις χαμένους τελικούς (το 1982 απέναντι στην Άστον Βίλα, το 1987 απέναντι στην Πόρτο και το 1999 απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ). Οπότε, πέμπτος τελικός για την Ίντερ και όγδοος για την Μπάγερν.

Την ευκαιρία να ισοφαρίσει τις κατακτήσεις της Γιουνάιτεντ και της Μπαρτσελόνα έχει η Ίντερ, καθώς και οι δύο έχουν από τρία τρόπαια. Από την άλλη, η Μπάγερν μπορεί να ξεπεράσει τα τέσσερα τρόπαια τού Άγιαξ και να ισοφαρίσει τα πέντε τρόπαια που έχει η Λίβερπουλ, κάτι που θα της δώσει το δικαίωμα να κρατήσει το αυθεντικό κύπελλο. Όλα όσα διαδραματιστούν στο Μπερναμπέου, έχουμε τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσουμε μέσω της ΝΕΤ. Ναι, καλά καταλάβατε. Θα... "απολαύσουμε" για πολλοστή φορά σε τελικό τις φιλοσοφίες τού Βερνίκου, τού Κατσαρού ή οποιουδήποτε άλλου βρεθεί στη θέση τού σχολιαστή. Να μην ξεχνάμε, βέβαια, και το ότι ο τελικός θα μεταδοθεί και ραδιοφωνικά. Αυτό σημαίνει ότι όσοι επιθυμούν, μπορούν να συντονιστούν π.χ. στον Nova ΣΠΟΡ FM 94,6 και να ακούσουν τον τελικό σε μετάδοση τού Χρήστου Σωτηρακόπουλου και σχολιασμό από Γιώργο Μαζιά και Ντάρκο Κοβάσεβιτς.

Η νικήτρια ομάδα τού αποψινού τελικού θα κάνει triple crown, καθώς αμφότερες η Ίντερ και η Μπάγερν έχουν κατακτήσει και το πρωτάθλημα και το κύπελλο στη χώρα τους. Μάλιστα, θα είναι η πρώτη φορά για όποια ομάδα κι αν το καταφέρει, άρα είναι ένας λόγος παραπάνω για μεγαλύτερη προσπάθεια.

Ο Ζανέτι θα συμπληρώσει 700 παιχνίδια με τη φανέλα της Ίντερ σε όλες τις διοργανώσεις, αν όλα κυλήσουν ομαλά και αγωνιστεί. Η λογική λέει ότι θα ξεκινήσει κιόλας. Ο Αργεντίνος έχει επιδείξει τρομακτική συνέπεια τα τελευταία χρόνια κι είναι πάντα παρών στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις.

Αυτός ο τελικός τού Τσάμπιονς Λιγκ θα είναι ο τέταρτος που λαμβάνει μέρος στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, μιας και εκεί έγιναν οι τελικοί τού 1957, του 1969 και τού 1980. Το 1957 η Φιορεντίνα ηττήθηκε, όμως το 1969 η Μίλαν κέρδισε 4-1 τον Άγιαξ. Άρα, οι ιταλικές ομάδες μετρούν μία νίκη και μία ήττα σε τελικούς στο Μπερναμπέου. Το 1980 η Νόττιγχαμ τού Μπράιν Κλαφ επικράτησε τού Αμβούργου με 1-0. Μπορούμε, πάντως, να αναφερθούμε και στον τελικό τού παγκοσμίου κυπέλλου μεταξύ της Ιταλίας και της Δυτ. Γερμανίας το 1982, ο οποίος έγινε επίσης στο Μπερναμπέου. Η ιστορία είναι γνωστή, οι Ιταλοί πήραν το τρίτο τους παγκόσμιο κύπελλο εκείνη την ημέρα...

Πριν τον περσινό τελικό έγραψα ότι όλοι θέλουμε να δούμε ένα ωραίο ματς κλπ. Φέτος θα γράψω μόνο ότι δε θέλω να δω ματς σκοπιμότητας κι απ' τους δύο, γιατί έχουν μία ιδιαίτερη έφεση σε περίεργες αγωνιστικές τακτικές. Ας αφήσουν να παιχτεί μπάλα, μπας και δούμε τίποτα. Γιατί πέρσι, με βάση τα ονόματα που υπήρχαν στον τελικό, ο τελικός ήταν απογοητευτικός.

Λίγες ώρες έμειναν ως τον τελικό, πού θα πάνε... Θα περάσουν...

ΠΑΡΤΕ ΠΙΤΣΕΣ-ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ, ΤΟΝΟΥΣ ΜΠΥΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!!

Γιατί, αν και παραφερόμαστε όλοι αρκετά συχνά, σε κάτι τέτοια γεγονότα καταλαβαίνουμε ότι, ναι διάολε, είναι γιορτή. Υπάρχει για να μας κάνει χαρούμενους!

Η συνέχεια επί της οθόνης...

ΝΕΤ , 21:45 , F.C. BAYERN MUNICH - F.C. INTERNAZIONALE MILANO

LUCIANO GALLETTI: ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΙ...

2010-05-20T00:22:00.003+03:00

Ένας ποδοσφαιριστής που τιμώρησε με τον πιο σκληρό τρόπο τη μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης σε τελικό και στέρησε από τον Ραούλ το μοναδικό τρόπαιο που του λείπει, όσον αφορά τους συλλόγους. Ο λόγος για το κύπελλο Ισπανίας. Ούτε το κύπελλο UEFA έχει κατακτήσει, αλλά με 3 UEFA Champions League, δε νομίζω να μετριέται η απώλεια αυτή. Ξανατιμώρησε τη Ρεάλ σε ένα καταπληκτικό παιχνίδι για τον Ολυμπιακό, τον Οκτώβριο τού 2007, σκοράροντας μέσα στο Μπερναμπέου. Προκάλεσε ρίγος συγκίνησης αρκετές φορές στις ομάδες που αγωνίστηκε και φυσικά και στον Ολυμπιακό. Ένας παίχτης που, ακόμη κι αν δεν σταματήσει τώρα την μπάλα, σίγουρα θα μας λείψει. Πρόκειται για τον σπουδαίο Λουτσιάνο Γκαλέτι...

Αργεντίνος στην εθνικότητα, σα να λέμε μπαλαδόρος απ' τη φύση του. Η δεξιά πλευρά τού ανήκει όποτε είναι στη μέρα του, δεν υπάρχει σύγχρονο αριστερό μπακ που να μπορεί να τον σταματήσει. Ίσως να τον δυσκόλευε ο Ρομπέρτο Κάρλος όταν ακόμη ήταν νέος, αλλά πλέον ουδείς. 'Η θα λείπει η ταχύτητα ή η ικανότητα, η οξυδέρκεια, η εμπειρία, το ο,τιδήποτε. Αλλά σίγουρα κάτι θα λείπει και ο Λουτσιάνο θα συνεχίσει να διαβαίνει, να ντριμπλάρει, να σεντράρει, να σκοράρει...

Βασικά, το παραπάνω κειμενάκι θα μπορούσε να ίσχυε ως και μέχρι λίγους μήνες πριν. Μέχρι να μάθουμε για το πρόβλημα τού Λουτσιάνο, μέχρι ο ίδιος να σταματήσει να αγωνίζεται. Μου 'χε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση όταν, ένα πρωί - λίγο μετά τις 5, βγήκε κάποιος ακροατής στον "αέρα" τού Nova ΣΠΟΡ FM και ανακοίνωσε ότι φίλος του γιατρός, του είπε πως ο Γκαλέτι έχει τεράστιο πρόβλημα στα νεφρά και δεν θα ξαναπαίξει μπάλα, γιατί εκτός απ' την καριέρα του, σοβαρό κίνδυνο διατρέχει κι η ζωή του. Μπορώ να πω ότι μετά από σκέψη τον πίστεψα, αλλά όχι και πολύ.

Κάμποσο καιρό αργότερα, έσκασαν τα δημοσιεύματα και τα ρεπορτάζ σε σάιτ και ραδιόφωνα. Αν δεν κάνω λάθος, 8/1/2010 τα ξημερώματα βγήκε ο ακροατής για να τα πει, το θυμάμαι γιατί ήμουν άυπνος κι είχα και σχολείο (επιστροφή μετά από χριστουγεννιάτικες διακοπές). Το είπα σε μερικά φιλαράκια, αλλά το ξέχασα πολύ σύντομα. Με το που δημοσιεύτηκε η είδηση και από εφημερίδες, όμως, ήμουν σίγουρος ότι ο τύπος δεν έλεγε ψέματα.

Είναι από τις φορές που το αίμα σου μπορεί να παγώσει, ακόμη κι αν δεν υποστηρίζεις την ομάδα. Πρώτα απ' όλα γιατί είναι νέος άνθρωπος, φράση κλισέ βέβαια αλλά ισχύει. Αλλά, όσον αφορά τη δική μου περίπτωση, κυρίως επειδή έχει να προσφέρει πάρα μα πάρα πολλά σ' αυτό που άλλοι ονομάζουν ποδόσφαιρο, άλλοι μπάλα, άλλοι football, άλλοι voetballm, άλλοι calcio κι οι ηλίθιοι soccer. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που ατύχησαν στα προηγούμενα χρόνια, ας πούμε τον Κοβάσεβιτς, τον Ρονάλντο και τον Βαν Μπάστεν ενδεικτικά.

Ο Θεός, λοιπόν, ζήλεψε τον Γκαλέτι, ζήλεψε έναν όμοιό του. Κι απ' την πολλή του ζήλεια, αποφάσισε να στερήσει από αυτό την μπάλα, αλλά και από εμάς πολλές όμορφες στιγμές. Τι εγωιστής ο άτιμος...

Τα τελευταία νέα μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι, γίνεται λόγος για μόνιμη διακοπή ενασχόλησης με την μπάλα σε υψηλό επίπεδο, γενικά δηλαδή, γιατί παίχτης σαν τον Γκαλέτι αξίζει να παίζει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις και μεγάλες ομάδες. Όπως και να καταλήξει αυτή η ιστορία, εμάς ήδη μας λείπουν οι ενέργειές του μέσα στο γήπεδο, η αύρα και ο αέρας που έδινε στον Ολυμπιακό όταν αγωνιζόταν...

Ψυχάρα, παιχτάρα, Ολυμπιακάρα. Παίχτης που δικαιούται να γίνει αρχηγός, εάν τελικά συνεχίσει το ποδόσφαιρο. Κι ας κοιτάξουν στον Ολυμπιακό οι αρμόδιοι να τον αποχαιρετήσουν καθώς πρέπει, αν δε γίνει το "θαύμα". Όχι όπως με τον Τζόρτζεβιτς, που έφυγε σαν κοινός παίχτης και πήρε μετά το μυθικό 11 ένας... Ζαϊρί από το Μαρόκο. Η προσφορά τού Γκαλέτι δε συγκρίνεται με αυτή τού μέγιστου Πρέντραγκ, όμως ας διορθωθεί κατά κάποιον τρόπο το τεράστιο λάθος που έγινε πέρσι το καλοκαίρι...

Τιμήστε τον Λουτσιάνο Γκαλέτι όπως του αξίζει και όπως επιθυμεί κάθε φίλαθλος τού ποδοσφαίρου...

ON AIR!

2010-05-18T19:30:00.004+03:00

Μετά τη δημιουργία ερασιτεχνικών διαδικτυακών ραδιοφωνικών σταθμών των μελών, φτιάχτηκε και ο ραδ. σταθμός τού μπλογκ. Η διεύθυνση είναι http://www.leonteioslp.listen2myradio.com και οι εκπομπές θα αρχίσουν επίσημα μετά το τέλος των φετινών εξετάσεων. Ως τις 16/6, πάντως, όλο και κάτι "έκτακτο" θα γίνει.

ΝΤΟΥΒΛΗ,ΝΤΟΥΒΛΗ ΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΟΝΤΟΣΟΥΒΛΙ!!!!

2010-05-15T14:12:00.005+03:00

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΔΡΕΣ,

Εφτασε η μερα που θα αφησουμε πισω μας Δ.Ν.Τ ,οικομικη κριση,πανελληνιες ,οικογενειακα καθηκοντα, τζουλιες, μενεγακη, επαναστατικους αγωνες κ.λ.π

Και αυτο γιατι ηρθε η ωρα να συγκεντρωθουμε αποκλειστικα στο οργανο που μας προσφερε η

ΜΟΤΗΕΡ φυση!!!!!!!!!!!Με ιδιαιτερη συγκινηση σας μεταφερω οτι το νεο Ροζ DVD με την Μαριαννα Ντουβλη εχει κυκλοφορησει στο διαδικτυο 2 μερες απο την κανονικη του κυκλοφορια στα περιπτερα!!!!!!!!!

τι παμελα αντερσον? τι ατζελινα? ΡΕ ΕΔΩ ΛΕΜΕ Η ΚΟΠΕΛΑ ΕΧΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ αλλα και εμπειρια αφου μην ξεχναμε οτι ειναι και μανουλα(ΑΧ ΜΑΝΑ ΜΟΥ) η αλλιως στην γλωσσα μας MILF ....Χαλαλι της λοιπον να παρει και το επιδομα μανας,αφου η δουλεια που παρεδωσε στο κοινο εγινε με μερακι .Περα απο την δικη μας οπτικη γωνια ,που μονο καλα λογια μπορουμε να πουμε ας μην ξεχναμε οτι υπαρχει και ενα παιδι...

Αντε αυτο το παιδι να πει σε λιγα χρονια στους εφηβους φιλους του οτι η μανα του δν ειναι πουτανα.....Ασε που θα την γουσταρουν ολοι......

Το θεμα ειναι ομως οτι η "κυρια" Ντουβλη εβαλε ψηλα τον πυχη για τις μετεπειτα ΡΟΖ ταινιες!!!!!!!!!Αρα εχουμε να τραβηξουμε μπολικες ακομα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΕΙΣΤΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΜΑΛΑΚΕΣ...

2010-05-14T14:10:00.003+03:00

ΚΑΘΕ μέρα, ΟΛΗ μέρα, ΚΑΘΕ νύχτα, ΟΛΗ νύχτα... Ακούμε για την πουτάνα την οικονομία! Και πάτε και βάζετε θέμα στην έκθεση την... αυτομόρφωση! Ξεφτίλες, ρεζίληδες, μαλάκες! Τέτοια έκθεση να τη βάλετε στη βουλή, να τη γράψουν οι 300 σκουπιδοφάγοι. Κι άμα ξέρουν τον όρο, εμένα να με χέσετε.

Ωραία αντιμετώπιση έχετε απέναντι σ' όσους δίνουν πανελλαδικές, σούπερ θέμα βρήκατε πάλι. Στην τελική, βάλτε κάτι σχετικό με την τρομοκρατία ή τίποτα τέτοιο, μετά τα όσα διαδραματίστηκαν φέτος με τους ηλίθιους. Αλλά πείτε μου τι σχέση έχει η αυτομόρφωση. Δεν μπορείτε να μου πείτε, βάζετε μαλακίες έτσι αναίσθητα!

Και σιγά την έκθεση ρε! Αντιγραφή επικόλληση 20 ιδέες ενός κωλοφυλλαδίου, μαζί με 3ο διαρθρωτικές και ορισμένα συγκεκριμένα ρήματα. Ουυυυυυ, τρομερή.... "έκφραση", τρομερός "γραπτός λόγος". Εάν θέλετε να βλέπετε γραπτό λόγο και έκφραση, αλλά κυρίως ιδέες και απόψεις, κοιτάξτε αλλού. Σε ιστολόγια, σε ιστοσελίδες, σε τετράδια, σε ημερολόγια... Αλλά μην προβάλλετε την έκθεση ως μάθημα στο οποίο τα παιδιά εκφράζονται, μόνο αυτό δε γίνεται. Όταν ο σκοπός σου είναι να γράφεις κοινώς αποδεκτά πράματα και όχι αυτά που κουβαλάει η κεφάλα σου, δεν είναι έκφραση. Τουλάχιστον για μένα, για άλλους ίσως είναι. Για εμένα είναι μαλακία.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ.

2010-05-14T00:45:00.010+03:00

Ο φετινός ΠΑΟΚ έβαλε τα γυαλιά στον Ολυμπιακό δύο φορές μέσα στο Καραϊσκάκη και κέρδισε τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό στην Τούμπα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλές ομάδες, ίσως και για περισσότερες. Και κατά τη γνώμη, βρίσκεται απόλυτα δίκαια στην κορυφή των πλέι οφ.

Κατά καιρούς ακούμε διάφορους να ισχυρίζονται πως είναι υπέρ της καλής μπάλας και όχι υπέρ του παιχνιδιού σκοπιμότητας. Δε νομίζω, εξάλλου, να προτιμά κανείς να βλέπει κατενάτσιο αντί για επιθετικό ποδόσφαιρο ή τίποτα παρόμοιο. Όμως, η σκοπιμότητα είναι αυτή που τελικά επικρατεί. Αυτή χαρίζει τίτλους και διακρίσεις και σπανιότερα το θέαμα. Το ιδανικό είναι να συνδυάζεται το θέαμα με την αποτελεσματικότητα, αλλά στις μέρες μας κάτι τέτοιο δεν συναντάται και συχνά.

Κάποτε κατηγόρησαν αρκετοί τη Μίλαν για αντιποδόσφαιρο σε ορισμένα ματς. Απολογισμός: 7 κύπελλα πρωταθλητριών. Η Ίντερ τού Ερέρα αποτελεί τον ορισμό τού κατενάτσιο, κατέκτησε όμως κι αυτή 2 κύπελλα πρωταθλητριών, συνεχόμενα κιόλας, κάτι που καμία άλλη Ίντερ δεν κατάφερε. Η τωρινή Ίντερ τού Μουρίνιο προκρίθηκε στον τελικό τού Τσάμπιονς Λιγκ. Αρκετά συνέβαλε σε αυτό το 3-1 τού πρώτου αγώνα στην Ιταλία, σίγουρα όμως και το 10-0-0 που έπαιξε στο Καμπ Νου. Έπαιξε για κάτι παραπάνω από 90 λεπτά φουλ άμυνα και κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε, αν και έχασε με 1-0.

Και καλά να λέμε για μεγέθη όπως η Ίντερ και η Μίλαν (κι άλλες πολλές), εδώ όμως αναφερόμαστε σε μία ελληνική ομάδα. Αναλογικά, η επιτυχία τού ΠΑΟΚ είναι τεράστια. Η σταθερότητα αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα, όπως επίσης και η υπομονή και η επιμονή στο παιχνίδι του. Από τα λίγα ματς τα οποία παρακολούθησα φέτος, σχεδόν σε κανέναν δε μου άρεσε το θέαμα που προσέφερε. Τελικά, όμως, τα κατάφερε! Εάν ο Ολυμπιακός έπαιζε με σκοπιμότητα φέτος και κατακτούσε το πρωτάθλημα ή κατοχύρωνε την πρώτη θέση στα πλέι οφ, σίγουρα πολλοί θα γκρίνιαζαν ότι δεν παίζει μπάλα. Αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ότι οι ίδιοι είναι που βγαίνουν τώρα στα ραδιόφωνα και γκρινιάζουν με τις ώρες για την άθλια εικόνα τής ομάδας. Και ΣΙΓΟΥΡΑ, θα προτιμούσαν ένα πρωτάθλημα με μέτρια μπάλα, παρά τη 2η ή 3η θέση με καλή μπάλα. Πικρή η αλήθεια...

Αποφασίστε, επιτέλους, τι θέλετε. Προτιμάτε το θέαμα παράλληλα με πιθανή αποτελεσματικότητα, ή την σκοπιμότητα με σαφώς μεγαλύτερα ποσοστά αποτελεσματικότητας; Ό,τι κι αν διαλέξετε, η πρώτη γκέλα ή η πρώτη άσχημη εμφάνιση τής ομάδας θα σας οδηγήσει στο άλλο άκρο. Αν όχι όλους σας, τότε ας πούμε 8 στους 10. Οπότε, συγχαρείτε όσους πέτυχαν και παραμερίστε λιγάκι το πώς και το γιατί.

Συνοπτικά, ο ΠΑΟΚ φέτος επιβεβαίωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν το φαγητό. Μας αρέσουν τα βλαβερά φαγητά, όμως ξέρουμε ότι άλλα είναι αυτά τα οποία μας ωφελούν. Μας αρέσει το θέαμα, αλλά ξέρουμε ότι πάνω απ' όλα μένουν στο μυαλό μας οι διακρίσεις και οι τίτλοι. Τώρα, το αν γίνεται να συνδυάσουμε την καλή μπάλα με την αποτελεσματικότητα (σα να λέμε την πίτσα με την υγεία), ε... αυτό θα ήταν το ιδανικό! Αλλά επειδή αυτό δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ (π.χ. πίτσα βετζετέριαν χαχα), ας διαλέξουμε τι θέλουμε. Μπορεί να λέμε προς τα έξω ότι θέλουμε το θέαμα, όμως στο τέλος καταλήγουμε στους τίτλους. Αν μπορεί κάποιος να μείνει πιστός στην άποψή του, ακόμη κι αν έρθει τούμπα ο κόσμος, τότε αυτός είναι ο μεγάλος μάγκας.

ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!!

2010-05-12T23:55:00.004+03:00

Ξεκινας την μερα σου πηγαινοντας στο γνωστο καφε εβερεστ να απολαυσεις ενα καφεδακι

για να καταφερεις να αντεξεις ολη την μαλακια της ημερας....Ελα που ομως δεν σε αφηνουν να ηρεμησεις και να παραμεινεις γλυκος για το υπολοιπο της μερας!!!

Πλησιαζεις το ταμειο....

-Τι θα θελατε?

-Ενα γαλλικο γλυκο με γαλα , ενα φραπε μετριο, φρεντο με σαντιγυ κλπ

-Πως ειπατε?

-ΕΝΑΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΓΑΛΑ ΚΑΙ...

-Ε??? (λες και εχει κουραδες στα αυτια)

Μετα απο κανενα 20 λεπτο και αν.... ΕΤΟΙΜΟΙ!!!!

Ολα μεσα χωρις ανακατεμα ...το γαλα να εχει γινει γαλακτομπουρεκο και η ζαχαρη να μενει

σαν την φακη στα δοντια σου!!!!!Αραζεις αριστερη γωνια ....στριβεις και ενα τσιγαρο .....πας να πιεις ΚΑΙ ΤΣΑΚ!!!! Ενα παρασιμο στο παντελονι σου σαν την τρυπα της τζουλιας!!!!!!

Μονολογεις: ΤΗΝ ΓΑΜΑΣ Η ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΑΜΑΣ ΤΩΡΑΑΑΑ....(Την χοντρη με το μουστακι αντρας-γυναικα δν ξερεις)

Να σου και ο Μιχαλης απο μακρυαααα.....καθεται...."Να της γαμησω της ξανθιας παλι 1 ωρα περιμενα"!!!!!!!!!!!!!!!

Προσωπικα μονο σε ενα πραγμα με διευκολυνει ο καφες του εβερεστ και αυτο ειναι το χεσιμο!!!!!!Το θεμα ειναι ομως οτι οι συμμαθητες θα υποστουν τις συνεπειες αφου παλι θα περιμενουν να χεσω για να παρουν τα θεματα των εξετασεων.....

Υ.Γ: ΠΟΛΥ ΓΕΛΟΙΟ ΤΟ ΧΑΡΤΑΚΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΠΑΩ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΤΙΣ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΜΟΥ.... ΕΓΩ ΘΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΑΦΗΝΩ ΜΕ ΤΟΚΟ!!!!!!!